Strona główna » Wspólne stanowisko (WE) NR 10/2005. Dziennik Urzędowy C 058 E , 08/03/2005 P. 0001 - 0129

Wspólne stanowisko (WE) NR 10/2005. Dziennik Urzędowy C 058 E , 08/03/2005 P. 0001 - 0129

A+ A-
 

Wspólne stanowisko (WE) nr 10/2005 przyjęte przez Radę dnia 21 grudnia 2004 r., stanowiącą zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, w sprawie przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych

Dziennik Urzędowy C 058 E , 08/03/2005 P. 0001 - 0129

 

WSPÓLNE STANOWISKO (WE) NR 10/2005

przyjęte przez Radę dnia 21 grudnia 2004 r.

w sprawie przyjęcia dyrektywy 2005/…/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia … w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych

(Tekst mający znaczenia dla EOG)

(2005/C 58E/01)

PARLAMENT EUROPEJSKI I RADA UNII EUROPEJSKIEJ,

uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, a w szczególności jego art. 40, art. 47 ust. 1, art. 47 ust. 2, zdanie pierwsze i trzecie oraz art. 55,

uwzględniając wniosek Komisji [1],

uwzględniając opinię Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego [2],

stanowiąc zgodnie z procedurą określoną w art. 251 Traktatu [3],

a także mając na uwadze, co następuje:

(1) Zgodnie z art. 3 ust. 1 lit. c) Traktatu, jednym z celów Wspólnoty jest zniesienie przeszkód w swobodnym przepływie osób i usług między Państwami Członkowskimi. Dla obywateli Państw Członkowskich oznacza to w szczególności możliwość wykonywania zawodu jako osoba pracująca na własny rachunek lub jako pracownik najemny, w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym zdobyli kwalifikacje zawodowe. Ponadto, art. 47 ust. 1 Traktatu przewiduje uchwalenie dyrektyw zmierzających do wzajemnego uznawania dyplomów, świadectw i innych dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji.

(2) Po posiedzeniu Rady Europejskiej w Lizbonie w dniach 23 i 24 marca 2000 r. Komisja przyjęła komunikat w sprawie "Strategii rynku wewnętrznego w dziedzinie usług", zakładającej w szczególności stworzenie takich warunków, by swobodne świadczenie usług na terytorium Wspólnoty było równie proste jak w przypadku usług świadczonych na terytorium pojedynczego Państwa Członkowskiego. Nawiązując do komunikatu Komisji zatytułowanego "Nowe europejskie rynki pracy, otwarte i dostępne dla wszystkich", Rada Europejska na posiedzeniu w Sztokholmie w dniach 23 i 24 marca 2001 r. powierzyła Komisji zadanie przedstawienia wiosennej Radzie Europejskiej w 2002 r. szczegółowych propozycji dotyczących bardziej jednolitego, przejrzystego i elastycznego systemu uznawania kwalifikacji.

(3) Gwarancje przyznane w niniejszej dyrektywie osobom, które uzyskały kwalifikacje zawodowe w jednym z Państw Członkowskich, w zakresie dostępu do tego samego zawodu i jego wykonywania w innym Państwie Członkowskim na takich samych prawach jak obywatele tego drugiego Państwa Członkowskiego, nie zwalniają migrujących specjalistów z obowiązku wypełniania wszelkich niedyskryminujących warunków wykonywania zawodu, które mogą zostać ustanowione przez to drugie Państwo, o ile znajdują one obiektywne uzasadnienie i są proporcjonalne.

(4) W celu ułatwienia swobodnego świadczenia usług należy ustanowić szczegółowe przepisy zmierzające do poszerzenia możliwości prowadzenia działalności zawodowej pod tytułem zawodowym w oryginalnym brzmieniu. W przypadku usług społeczeństwa informacyjnego świadczonych na odległość powinny obowiązywać także przepisy dyrektywy 2000/31/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 8 czerwca 2000 r. w sprawie niektórych aspektów prawnych społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego, w ramach rynku wewnętrznego [4].

(5) Ze względu na obowiązywanie odrębnych systemów z jednej strony dla transgranicznego świadczenia usług o charakterze tymczasowym i okazjonalnym, a z drugiej strony dla podejmowania działalności gospodarczej, powinny zostać określone kryteria rozróżnienia tych dwóch form w przypadku, gdy usługodawca przenosi się na terytorium przyjmującego Państwa Członkowskiego.

(6) Wprowadzanie ułatwień w świadczeniu usług musi odbywać się przy pełnym poszanowaniu wymogów w zakresie zdrowia i bezpieczeństwa publicznego oraz ochrony konsumentów. Dlatego należy ustanowić szczególne przepisy dotyczące przedstawicieli zawodów regulowanych, związanych ze zdrowiem lub bezpieczeństwem publicznym, którzy świadczą usługi transgraniczne tymczasowo lub okazjonalnie.

(7) Przyjmujące Państwo Członkowskie może, w niezbędnych przypadkach i zgodnie z prawem wspólnotowym, ustanowić wymogi dokonywania odpowiednich zgłoszeń. Wymogi te nie mogą skutkować nałożeniem na usługodawców nieproporcjonalnych ciężarów i uniemożliwiać im korzystania ze swobody świadczenia usług albo zmniejszać wynikające z niej korzyści. Należy dokonywać okresowej oceny potrzeby dalszego utrzymywania takich wymogów w świetle postępu dokonywanego w tworzeniu wspólnotowych ram współpracy administracyjnej Państw Członkowskich.

(8) Usługodawca powinien podlegać obowiązującym w przyjmującym Państwie Członkowskim przepisom dyscyplinarnym, bezpośrednio związanym z kwalifikacjami zawodowymi, takim jak przepisy regulujące kwestie definicji zawodu, zakresu czynności należących do danego zawodu lub zastrzeżonych dla jego przedstawicieli, używania tytułów zawodowych oraz poważnych uchybień zawodowych, co bezpośrednio wiąże się z ochroną i bezpieczeństwem konsumentów.

(9) Przy zachowaniu, dla celów swobody przedsiębiorczości, zasad i gwarancji stanowiących podstawę obecnie obowiązujących, zróżnicowanych systemów uznawania kwalifikacji, należy poprawić odpowiednie przepisy opierając się na dotychczasowym doświadczeniu. Dodatkowo, ze względu na to, że odpowiednie dyrektywy były kilkakrotnie zmieniane, należy zreorganizować i zracjonalizować ich przepisy poprzez ujednolicenie obowiązujących zasad. W tym celu niezbędne jest zastąpienie dyrektyw Rady 89/48/EWG [5] i 92/51/EWG [6], jak również dyrektywy 1999/42/WE Parlamentu Europejskiego i Rady [7], dotyczących ogólnego systemu uznawania kwalifikacji zawodowych oraz dyrektyw Rady 77/452/EWG [8], 77/453/EWG [9], 78/686/EWG [10], 78/687/EWG [11], 78/1026/EWG [12], 78/1027/EWG [13], 80/154/EWG [14], 80/155/EWG [15], 85/384/EWG [16], 85/432/EWG [17], 85/433/EWG [18] i 93/16/EWG [19], dotyczących zawodów: pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej, architekta, farmaceuty i lekarza, poprzez połączenie ich w jednym tekście.

(10) Niniejsza dyrektywa nie stanowi przeszkody dla uznawania przez Państwa Członkowskie, zgodnie z własnymi przepisami, kwalifikacji zawodowych zdobytych poza terytorium Unii Europejskiej przez obywateli państw trzecich. Uznawanie kwalifikacji powinno być w każdym przypadku uzależnione od spełnienia minimalnych wymogów w zakresie wykształcenia, przewidzianych dla danego zawodu.

(11) W przypadku zawodów objętych ogólnym systemem uznawania kwalifikacji, zwanym dalej "systemem ogólnym", Państwa Członkowskie powinny zachować prawo do określania minimalnego poziomu kwalifikacji wymaganego dla zagwarantowania właściwej jakości usług świadczonych na ich terytorium. Jednakże, zgodnie z art. 10, 39 i 43 Traktatu, nie powinny one wymagać od obywatela jednego z Państw Członkowskich uzyskania kwalifikacji, określonych wyłącznie na podstawie odniesienia do dyplomów uzyskiwanych w ramach ich własnego systemu szkolnictwa w przypadku gdy obywatel ten uzyskał całość lub część tych kwalifikacji w innym Państwie Członkowskim. W konsekwencji należy ustanowić zasadę, zgodnie z którą każde przyjmujące Państwo Członkowskie, w którym dany zawód jest zawodem regulowanym, powinno uwzględnić kwalifikacje zdobyte w innym Państwie Członkowskim oraz ustalić, czy kwalifikacje te odpowiadają kwalifikacjom, których ono wymaga.

(12) W przypadku braku harmonizacji minimalnych wymogów w zakresie wykształcenia, wymaganego do dostępu do zawodów objętych systemem ogólnym, przyjmujące Państwo Członkowskie powinno mieć możliwość wprowadzenia środka wyrównawczego. Środek ten powinien być proporcjonalny i uwzględniać, w szczególności, doświadczenie zawodowe wnioskodawcy. Doświadczenie pokazuje, że pozostawienie migrantowi możliwości wyboru, zdania testu umiejętności bądź odbycia stażu adaptacyjnego stanowi wystarczającą gwarancję stwierdzenia poziomu jego kwalifikacji, dlatego odstąpienie od tego wyboru musi być w każdym przypadku uzasadnione istotnym wymogiem interesu publicznego.

(13) W celu wspierania swobodnego przepływu specjalistów, przy równoczesnym zapewnieniu właściwego poziomu kwalifikacji, poszczególne stowarzyszenia i organizacje zawodowe lub Państwa Członkowskie powinny mieć możliwość zaproponowania stworzenia wspólnych platform na szczeblu europejskim. Niniejsza dyrektywa powinna, pod określonymi warunkami i zgodnie z uprawnieniami Państw Członkowskich w dziedzinie określania kwalifikacji niezbędnych dla wykonywania zawodu na ich terytorium, jak również istoty i organizacji ich systemów kształcenia zawodowego oraz zgodnie z prawem wspólnotowym, a w szczególności wspólnotowym prawem konkurencji, uwzględniać takie inicjatywy, równocześnie wspierając w tym kontekście nadanie bardziej automatycznego charakteru uznawaniu kwalifikacji w ramach systemu ogólnego. Stowarzyszenia zawodowe zdolne do przedstawienia propozycji wspólnych platform, powinny być reprezentatywne na szczeblu krajowym lub europejskim. Wspólną platformę stanowi zespół kryteriów umożliwiających złagodzenie w jak najszerszym zakresie skutków znaczących różnic w dziedzinie wymogów dotyczących wykształcenia, jakie stwierdzono, w co najmniej dwóch trzecich Państw Członkowskich, w tym we wszystkich Państwach Członkowskich, w których dany zawód jest regulowany. Kryteria te mogłyby przykładowo obejmować wymogi takie jak: dodatkowe szkolenie, staż adaptacyjny odbywany w formie nadzorowanej praktyki, test umiejętności, wymóg posiadania minimalnego poziomu doświadczenia zawodowego albo też połączenie tych wymogów.

(14) W celu uwzględnienia wszystkich sytuacji, które w dalszym ciągu nie podlegają przepisom dotyczącym uznawania kwalifikacji zawodowych, system ogólny powinien zostać rozszerzony na te przypadki, które nie zostały objęte systemem szczególnym wskutek tego, że dany zawód nie został objęty żadnym systemem, bądź też w przypadku, gdy dany zawód wprawdzie został objęty takim szczególnym systemem, jednakże wnioskodawca z pewnych szczególnych i wyjątkowych przyczyn nie spełnia warunków koniecznych do skorzystania z tego systemu.

(15) Istnieje potrzeba uproszczenia warunków podejmowania szeregu rodzajów działalności przemysłowej, handlowej i rzemieślniczej w Państwach Członkowskich, w których zawody te są regulowane, przez osoby, które wykonywały daną działalność przez stosowny i wystarczająco długi okres w innym Państwie Członkowskim, z równoczesnym utrzymaniem co do tych rodzajów działalności systemu automatycznego uznawania kwalifikacji na podstawie doświadczenia zawodowego.

(16) Swoboda przemieszczania się i wzajemne uznawanie dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji lekarzy, pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną (przy czym termin ten obejmuje również pielęgniarzy), lekarzy dentystów, lekarzy weterynarii, położnych, farmaceutów i architektów, muszą opierać się na ogólnej zasadzie automatycznego uznawania kwalifikacji na podstawie skoordynowanych, minimalnych wymogów w zakresie wykształcenia. Dodatkowo, warunkiem wykonywania w Państwach Członkowskich zawodu lekarza, pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, lekarza weterynarii, położnej (przy czym termin ten obejmuje również położnego) i farmaceuty powinno być posiadanie przez osobę zainteresowaną kwalifikacji gwarantujących, że posiada ona wykształcenie spełniające ustanowione minimalne wymogi. Powyższy system należy uzupełnić o szereg przepisów dotyczących ochrony praw nabytych, z których wykwalifikowani specjaliści będą mogli korzystać pod pewnymi warunkami.

(17) W celu uproszczenia systemu, w szczególności w świetle rozszerzenia Unii, zasada automatycznego uznawania kwalifikacji powinna obowiązywać tylko w przypadku tych specjalności medycznych i dentystycznych, które występują w przynajmniej dwóch piątych Państw Członkowskich. Specjalności medyczne i dentystyczne występujące jedynie w ograniczonej liczbie Państw Członkowskich należy włączyć do ogólnego systemu uznawania kwalifikacji bez naruszania praw nabytych. W praktyce zmiana ta powinna mieć ograniczone skutki dla migrantów, ze względu na to, że wymienione sytuacje nie powinny podlegać środkom wyrównawczym. Ponadto, niniejsza dyrektywa nie narusza prawa Państw Członkowskich do ustanowienia między sobą na odrębnych zasadach systemu automatycznego uznawania kwalifikacji w określonych specjalnościach medycznych i stomatologicznych występujących w tych Państwach.

(18) Automatyczne uznawanie formalnych kwalifikacji lekarza posiadającego podstawowy poziom wykształcenia medycznego nie narusza uprawnienia Państw Członkowskich do decydowania, czy kwalifikacje te będą powiązane z czynnościami zawodowymi.

(19) Wszystkie Państwa Członkowskie powinny formalnie rozróżniać zawód lekarza dentysty od zawodu lekarza, niezależnie od posiadanej przez niego specjalizacji z odontostomatologii. Państwa Członkowskie powinny zagwarantować, że kształcenie lekarzy dentystów zapewni im uzyskanie umiejętności niezbędnych dla zapobiegania, diagnozowania i leczenia nieprawidłowości i chorób zębów, jamy ustnej, szczęki, żuchwy oraz okolic przyległych. Działalność zawodowa lekarza dentysty powinna być wykonywana przez osoby posiadające kwalifikacje lekarza dentysty określone w niniejszej dyrektywie.

(20) Nie wydaje się pożądane określanie jednolitych norm kształcenia położnych dla wszystkich Państw Członkowskich. Powinno się raczej zapewnić im możliwie największą swobodę w organizowaniu swojego kształcenia.

(21) W celu uproszczenia niniejszej dyrektywy należy odnieść się do pojęcia "farmaceuta", aby wyznaczyć zakres stosowania przepisów dotyczących automatycznego uznawania kwalifikacji bez uszczerbku dla odrębności występujących w przepisach krajowych regulujących tą działalność.

(22) Osoby posiadające kwalifikacje farmaceuty są specjalistami w dziedzinie leków i z zasady powinny być uprawnione do wykonywania zawodu farmaceuty w jego podstawowym zakresie we wszystkich Państwach Członkowskich. Określenie tego minimalnego zakresu w niniejszej dyrektywie nie powoduje ani ograniczenia zakresu uprawnień farmaceutów w Państwach Członkowskich, w szczególności dotyczących analiz biomedycznych, ani też stworzenia monopolu dla tych specjalistów, jako że pozostaje to wyłącznie w kompetencji Państw Członkowskich. Przepisy niniejszej dyrektywy nie naruszają prawa Państw Członkowskich do wprowadzenia dodatkowych wymogów w zakresie kształcenia, warunkujących możliwość wykonywania czynności nie ujętych w skoordynowanym podstawowym zakresie czynności. Oznacza to, że Państwo Członkowskie powinno mieć możliwość wprowadzania tych wymogów wobec obywateli posiadających kwalifikacje objęte automatycznym uznawaniem w rozumieniu niniejszej dyrektywy.

(23) Niniejsza dyrektywa nie zapewnia koordynacji wszystkich wymogów w zakresie podejmowania i wykonywania działalności w dziedzinie farmacji. W szczególności kwestie rozmieszczenia geograficznego aptek i monopolu na wydawanie produktów leczniczych powinny pozostać w kompetencji Państw Członkowskich. Dyrektywa nie wprowadza żadnych zmian w przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych Państw Członkowskich wprowadzających zakaz wykonywania przez spółki niektórych czynności w dziedzinie farmacji lub uzależniających wykonywanie tych czynności od spełnienia określonych warunków.

(24) Projekt architektoniczny, jakość obiektów budowlanych, ich harmonijne wkomponowanie w otoczenie, poszanowanie charakteru krajobrazu naturalnego i miejskiego oraz zbiorowego i prywatnego dziedzictwa należą do kwestii o znaczeniu publicznym. Dlatego też wzajemne uznawanie kwalifikacji powinno być oparte na kryteriach jakościowych i ilościowych gwarantujących, że osoby posiadające uznane kwalifikacje potrafią zrozumieć i wyrazić potrzeby jednostek, grup społecznych i władz w zakresie planowania przestrzennego, projektowania, organizacji i konstrukcji budynków, konserwacji i wykorzystywania dziedzictwa architektonicznego oraz ochrony naturalnej równowagi.

(25) Krajowe regulacje w dziedzinie architektury oraz podejmowania i wykonywania działalności zawodowej przez architektów mają bardzo zróżnicowany zakres. W większości Państw Członkowskich działalność w dziedzinie architektury prowadzona jest de iure bądź de facto przez osoby posiadające wyłącznie tytuł architekta lub dodatkowo także inny tytuł, przy czym osoby te nie mają wyłączności na prowadzenie takiej działalności, chyba, że wynika to przepisów ustawowych. Działalność ta, bądź tylko niektóre jej rodzaje, może być wykonywana także przez przedstawicieli innych zawodów, w szczególności przez inżynierów, którzy uzyskali specjalistyczne wykształcenie w dziedzinie budownictwa lub sztuki budowania. W celu uproszczenia niniejszej dyrektywy należy odnieść się do pojęcia "architekt", aby wyznaczyć zakres stosowania przepisów dotyczących automatycznego uznawania kwalifikacji w dziedzinie architektury, bez uszczerbku dla odrębności występujących w przepisach krajowych regulujących tą działalność.

(26) Aby system uznawania kwalifikacji zawodowych był skuteczny, powinny zostać ustalone jednolite procedury i zasady postępowania w zakresie jego wprowadzenia w życie, jak również określone warunki wykonywania zawodu.

(27) Ponieważ współpraca między Państwami Członkowskimi oraz pomiędzy Państwami Członkowskimi a Komisją powinna ułatwić wdrożenie niniejszej dyrektywy oraz realizację wynikających z niej zobowiązań, należy zapewnić warunki służące tej współpracy.

(28) Ustanowienie sieci ośrodków informacji mających za zadanie dostarczenie obywatelom Państw Członkowskich informacji i wsparcia zapewni przejrzystość systemowi uznawania kwalifikacji. W ośrodkach informacji każdy zainteresowany obywatel oraz Komisja uzyskają wszelkie informacje i adresy istotne w procedurze uznawania. Wyznaczenie przez każde Państwo Członkowskie pojedynczego ośrodka informacji w ramach tej sieci nie wpływa na ich organizację i uprawnienia na szczeblu krajowym. W szczególności, nie stanowi to przeszkody dla wyznaczenia szeregu innych biur na szczeblu krajowym, przy czym ośrodek informacji wyznaczony w ramach wyżej wymienionej sieci będzie odpowiedzialny za koordynację działań z tymi biurami oraz kierowanie obywateli, w razie potrzeby, do właściwego biura.

(29) Zarządzanie różnorodnymi systemami uznawania kwalifikacji ustanowionymi w dyrektywach sektorowych oraz systemem ogólnym okazało się zadaniem uciążliwym i skomplikowanym. Dlatego potrzebne jest uproszczenie zarządzania i dostosowania niniejszej dyrektywy do postępu naukowego i technicznego,w szczególności w przypadku koordynacji minimalnych wymogów w zakresie wykształcenia dla potrzeb automatycznego uznawania kwalifikacji. W tym celu powinien zostać powołany wspólny komitet ds. uznawania kwalifikacji zawodowych.

(30) Środki niezbędne dla wdrożenia niniejszej dyrektywy należy przyjąć zgodnie z procedurą określoną w decyzji Rady 1999/468/WE z 28 czerwca 1999 r. ustanawiającej warunki wykonywania uprawnień wykonawczych przyznanych Komisji [20].

(31) Sporządzanie przez Państwa Członkowskie sprawozdania okresowego z wdrożenia niniejszej dyrektywy zawierającego dane statystyczne, umożliwi ocenę oddziaływania systemu uznawania kwalifikacji zawodowych.

(32) Należy ustanowić odpowiednią procedurę przyjmowania środków tymczasowych, na wypadek, gdyby stosowanie przepisów niniejszej dyrektywy napotykało na istotne trudności w Państwie Członkowskim.

(33) Przepisy niniejszej dyrektywy nie wpływają na kompetencje Państw Członkowskich w zakresie organizacji ich krajowego systemu ubezpieczeń społecznych oraz określania działań, które należy w ramach tego systemu realizować.

(34) Wobec szybkości przemian technologicznych i postępu naukowego, ustawiczne kształcenie ma szczególne znaczenie w odniesieniu do znaczącej liczby zawodów. W tym kontekście, rolą Państw Członkowskich jest przyjęcie szczegółowych przepisów dotyczących odpowiedniego dalszego kształcenia, które umożliwi przedstawicielom tych zawodów stałe zaznajamianie się ze zmianami, które przynosi postęp techniczny i naukowy.

(35) W związku z tym, że cele niniejszej dyrektywy, a mianowicie racjonalizacja, uproszczenie i poprawa regulacji dotyczących uznawania kwalifikacji zawodowych, nie mogą być w wystarczającym stopniu osiągnięte przez Państwa Członkowskie, a możliwe jest lepsze ich osiągnięcie na poziomie Wspólnoty, Wspólnota może podjąć działania zgodnie z zasadą pomocniczości określoną w art. 5 Traktatu. Zgodnie z zasadą proporcjonalności określoną w tym artykule, niniejsza dyrektywa nie wykracza poza to, co jest konieczne do osiągnięcia tych celów.

(36) Niniejsza dyrektywa nie dotyczy tych rodzajów działalności zawodowej, które wiążą się bezpośrednio, nawet okazjonalnie, z wykonywaniem zadań władzy publicznej.

(37) Niniejsza dyrektywa w zakresie dotyczącym swobody przedsiębiorczości i świadczenia usług nie narusza innych, szczególnych przepisów prawnych dotyczących uznawania kwalifikacji zawodowych, takich jak przepisy obowiązujące w odniesieniu do transportu, pośredników ubezpieczeniowych oraz biegłych rewidentów. Niniejsza dyrektywa nie wpływa na stosowanie dyrektywy Rady 77/249/EWG z dnia 22 marca 1977 r. mającej na celu ułatwienie skutecznego korzystania przez prawników ze swobody świadczenia usług [21] ani dyrektywy 98/5/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. mającej na celu ułatwienie stałego wykonywania zawodu prawnika w Państwie Członkowskim innym niż państwo uzyskania kwalifikacji zawodowych [22]. Uznawanie kwalifikacji zawodowych prawników dla celów podejmowania przez nich bezpośredniej działalności w przyjmującym Państwie Członkowskim na podstawie tytułu zawodowego przyjmującego Państwa Członkowskiego powinno zostać objęte przepisami niniejszej dyrektywy.

(38) Niniejsza dyrektywa nie narusza przepisów niezbędnych dla zapewnienia wysokiego poziomu ochrony zdrowia i konsumentów,

PRZYJMUJĄ NINIEJSZĄ DYREKTYWĘ:

TYTUŁ I

PRZEPISY OGÓLNE

Artykuł 1

Cel

Niniejsza dyrektywa ustanawia zasady, na podstawie których każde Państwo Członkowskie, które uzależnia dostęp do zawodu regulowanego lub jego wykonywanie na swoim terytorium od posiadania szczególnych kwalifikacji zawodowych (zwane dalej "przyjmującym Państwem Członkowskim") uznaje, dla celów dostępu do tego zawodu i jego wykonywania, kwalifikacje zawodowe uzyskane w innym lub innych Państwach Członkowskich (zwanych dalej "rodzimym Państwem Członkowskim"), które umożliwiają posiadaczowi wymienionych kwalifikacji wykonywanie w tych Państwach tego samego zawodu.

Artykuł 2

Zakres

1. Niniejszą dyrektywę stosuje się wobec wszystkich obywateli Państw Członkowskich, zamierzających wykonywać zawód regulowany w Państwie Członkowskim innym niż to, w którym uzyskali kwalifikacje zawodowe, zarówno jako osoba pracująca na własny rachunek, jak też jako pracownik najemny.

2. Każde Państwo Członkowskie może zezwolić obywatelom Państwa Członkowskiego posiadającym dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, który nie został uzyskany w jednym z Państw Członkowskich, na wykonywanie na swoim terytorium zawodu regulowanego w rozumieniu art. 3 ust.1 lit. a) zgodnie z przepisami obowiązującymi w tym Państwie. W przypadku zawodów określonych w przepisach tytułu III, rozdział III, wstępne uznanie jest uzależnione od spełnienia minimalnych wymogów w zakresie wykształcenia ustanowionych w tym rozdziale.

3. Jeżeli w odniesieniu do danego zawodu regulowanego obowiązują inne szczególne przepisy bezpośrednio dotyczące uznawania kwalifikacji zawodowych, ustanowione w odrębnym instrumencie prawa wspólnotowego, odpowiadających im przepisów niniejszej dyrektywy nie stosuje się.

Artykuł 3

Definicje

1. Dla celów niniejszej dyrektywy stosuje się poniższe definicje:

a) "zawód regulowany": działalność zawodowa lub zespół działalności zawodowych, których podjęcie, wykonywanie, lub jeden ze sposobów wykonywania wymaga, bezpośrednio bądź pośrednio, na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych, posiadania specjalnych kwalifikacji zawodowych; w szczególności używanie tytułu zawodowego zastrzeżonego na mocy przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dla osób posiadających odpowiednie kwalifikacje zawodowe, stanowi sposób wykonywania działalności zawodowej. W przypadkach, w których nie stosuje się pierwszego zdania niniejszej definicji, działalność zawodowa, o której mowa w ust. 2, traktowana jest jako zawód regulowany;

b) "kwalifikacje zawodowe": kwalifikacje potwierdzone dokumentem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji, poświadczeniem kompetencji, o którym mowa w art. 11 ust. 2 lit. a) i/lub doświadczenia zawodowego;

c) "dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji": dyplomy, świadectwa lub inne dokumenty wydane przez organ Państwa Członkowskiego wyznaczony zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi tego Państwa, potwierdzające pomyślne ukończenie kształcenia zawodowego, odbywanego w przeważającej części na terytorium Wspólnoty. W przypadkach, w których nie stosuje się zdania pierwszego niniejszej definicji, dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, o którym mowa w ust. 3 traktowany jest jako dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji;

d) "kształcenie regulowane": każdy rodzaj kształcenia, które w szczególny sposób przystosowane jest na potrzeby wykonywania określonego zawodu oraz obejmuje kurs lub kursy uzupełnione, w stosownych przypadkach, kształceniem zawodowym albo praktyką w okresie próbnym lub praktyką zawodową.

Struktura i poziom kształcenia zawodowego oraz praktyk w okresie próbnym lub praktyk zawodowych określane są w ustawach, przepisach wykonawczych lub administracyjnych danego Państwa Członkowskiego albo są nadzorowane bądź zatwierdzane przez wyznaczony w tym celu organ;

e) "doświadczenie zawodowe": faktyczne i zgodne z prawem wykonywanie danego zawodu w Państwie Członkowskim;

f) "staż adaptacyjny": wykonywanie zawodu regulowanego w przyjmującym Państwie Członkowskim pod nadzorem wykwalifikowanego przedstawiciela tego zawodu, gdzie takiej praktyce odbywanej pod nadzorem powinno towarzyszyć dalsze kształcenie. Powyższy okres nadzorowanej praktyki podlega ocenie. Szczegółowe zasady regulujące kwestie stażu adaptacyjnego i jego oceny, jak również status migranta objętego nadzorem, określa właściwy organ przyjmującego Państwa Członkowskiego.

Status prawny osoby odbywającej nadzorowaną praktykę w przyjmującym Państwie Członkowskim, zwłaszcza w zakresie prawa pobytu, obowiązków, uprawnień i przywilejów socjalnych, świadczeń i wynagrodzenia, określany jest przez właściwe organy tego Państwa Członkowskiego zgodnie z obowiązującymi przepisami wspólnotowymi;

g) "test umiejętności": test ograniczony do sprawdzenia poziomu wiedzy zawodowej wnioskodawcy, przeprowadzony przez właściwe władze przyjmującego Państwa Członkowskiego w celu oceny zdolności wnioskodawcy do wykonywania zawodu regulowanego w tym Państwie Członkowskim. Aby umożliwić przeprowadzenie powyższego testu, właściwe organy sporządzają listę zagadnień, ustaloną w wyniku porównania zakresu kształcenia wymaganego w danym Państwie Członkowskim z zakresem kształcenia odbytego przez wnioskodawcę, których nie obejmuje posiadane przez wnioskodawcę dyplom lub inny dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji.

Test umiejętności musi uwzględniać fakt, że wnioskodawca jest wykwalifikowanym specjalistą w rodzimym Państwie Członkowskim lub Państwie Członkowskim, z którego przybywa. Test umiejętności obejmuje zagadnienia wybrane z listy, których znajomość jest niezbędna do wykonywania danego zawodu w przyjmującym Państwie Członkowskim. Test może sprawdzać również znajomość przepisów dotyczących wykonywania danego zawodu obowiązujących w przyjmującym Państwie Członkowskim.

Szczegóły dotyczące przeprowadzania testu umiejętności oraz status prawny wnioskodawcy, który w przyjmującym Państwie Członkowskim pragnie przygotowywać się do testu umiejętności, określane są przez właściwe organy tego Państwa Członkowskiego.

h) "kierownik przedsiębiorstwa": każda osoba, która w przedsiębiorstwie działającym w danym sektorze zawodowym sprawowała funkcję:

i) kierownika przedsiębiorstwa lub oddziału przedsiębiorstwa; lub

ii) przedstawiciela właściciela lub zastępcy kierownika przedsiębiorstwa, przy czym stanowisko wiązało się z takimi samymi obowiązkami, jakie spoczywały na zastępowanym właścicielu albo kierowniku; lub

iii) na stanowisku kierowniczym z obowiązkami o charakterze handlowym i/lub technicznym, związanym z odpowiedzialnością za jeden lub kilka działów przedsiębiorstwa.

2. Zawód wykonywany przez członków stowarzyszeń lub organizacji wyszczególnionych w załączniku I traktowany jest jako zawód regulowany.

Celem realizowanym przez stowarzyszenia i organizacje, o których mowa w akapicie pierwszym, jest w szczególności wspieranie i utrzymywanie wysokiego standardu w danej dziedzinie zawodowej. W tym celu podlegają one specjalnej formie uznania przez Państwa Członkowskie, oraz wydają swoim członkom dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, zapewniają przestrzeganie przez członków przyjętych zasad wykonywania zawodu i przyznają im prawo używania tytułu bądź skrótu tytułu zawodowego lub prawo do korzystania ze statusu odpowiadającego temu wykształceniu.

Za każdym razem, gdy Państwo Członkowskie uzna stowarzyszenie lub organizację, o których mowa w akapicie pierwszym, powiadamia o tym Komisję, która opublikuje odpowiednie zawiadomienie w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

3. Potwierdzenie kwalifikacji zawodowych wydane przez państwo trzecie uznawane jest za dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, jeżeli jego posiadacz legitymuje się trzyletnim doświadczeniem zawodowym w danym zawodzie, zdobytym na terytorium Państwa Członkowskiego, które uznało to potwierdzenie kwalifikacji zawodowych zgodnie z przepisami art. 2 ust. 2 oraz państwo to potwierdziło uzyskane doświadczenie zawodowe.

Artykuł 4

Skutki uznania

1. Uznanie kwalifikacji zawodowych przez przyjmujące Państwo Członkowskie pozwala beneficjentowi na podjęcie w tym Państwie Członkowskim zawodu, do którego posiada kwalifikacje w rodzimym Państwie Członkowskim, oraz wykonywanie tego zawodu w przyjmującym Państwie Członkowskim na tych samych warunkach, jakie obowiązują obywateli przyjmującego Państwa Członkowskiego.

2. Dla celów niniejszej dyrektywy, zawód, który wnioskodawca pragnie wykonywać w przyjmującym Państwie Członkowskim uznaje się za ten sam, do którego wykonywania kwalifikacje wnioskodawca posiada w rodzimym Państwie Członkowskim, jeżeli w obu przypadkach chodzi o porównywalną działalność.

TYTUŁ II

SWOBODA ŚWIADCZENIA USŁUG

Artykuł 5

Zasada swobodnego świadczenia usług

1. Bez uszczerbku dla szczególnych przepisów prawa wspólnotowego jak również przepisów art. 6 i 7 niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie nie wprowadzają ograniczeń w swobodnym świadczeniu usług w innym Państwie Członkowskim, które w jakikolwiek sposób byłyby związane z kwalifikacjami zawodowymi:

a) jeżeli usługodawca prowadzi zgodną z prawem działalność w zakresie tego samego zawodu w innym Państwie Członkowskim (zwanym dalej "Państwem Członkowskim siedziby"), oraz

b) w przypadku przeniesienia się usługodawcy, jeżeli wykonywał zawód w Państwie Członkowskim siedziby przez co najmniej dwa lata w okresie dziesięciu lat poprzedzających świadczenie usług, jeżeli dany zawód nie jest w tym Państwie Członkowskim regulowany. Wymóg dotyczący wykonywania zawodu przez okres dwóch lat nie obowiązuje, jeżeli zawód lub kształcenie prowadzące do zdobycia zawodu są regulowane.

2. Przepisy niniejszego tytułu obowiązują w przypadku przeniesienia się usługodawcy na terytorium przyjmującego Państwa Członkowskiego w celu tymczasowego i okazjonalnego wykonywania zawodu, o którym mowa w ust. 1.

Tymczasowy i okazjonalny charakter świadczenia usług podlega każdorazowo indywidualnej ocenie, przy uwzględnieniu przede wszystkim jego długości, częstotliwości, regularności i ciągłości.

3. Usługodawca, który przeniósł się do innego Państwa Członkowskiego, podlega przepisom dyscyplinarnym o charakterze zawodowym lub administracyjnym regulującym kwestie bezpośrednio powiązane z kwalifikacjami zawodowymi, takimi jak definicja zawodu, używanie tytułów zawodowych i poważne uchybienia zawodowe, w sposób bezpośredni i szczególny związane z ochroną i bezpieczeństwem konsumentów, które obowiązują w przyjmującym Państwie Członkowskim osoby wykonujące ten sam zawód.

Artykuł 6

Wyłączenia

Zgodnie z art. 5 ust. 1, przyjmujące Państwo Członkowskie zwalnia usługodawców prowadzących działalność w innym Państwie Członkowskim z wymogów obowiązujących osoby wykonujące dany zawód, prowadzące działalność na jego terytorium, dotyczących:

a) uzyskania zezwolenia, rejestracji albo członkostwa w organizacji lub instytucji zawodowej. W celu ułatwienia stosowania, zgodnie z art. 5 ust. 3, przepisów dyscyplinarnych obowiązujących na ich terytorium, Państwa Członkowskie mogą wprowadzić automatyczną rejestrację tymczasową albo członkostwo pro forma w organizacji lub instytucji zawodowej, o ile taka rejestracja lub uzyskanie członkostwa nie spowoduje w żaden sposób opóźnienia ani utrudnienia w świadczeniu usług ani nie spowoduje obciążenia usługodawcy dodatkowymi kosztami. Odpis oświadczenia oraz, w stosownych przypadkach jego odnowionej wersji, o której mowa w art. 7 ust. 1, z załączonym, w przypadku określonych w art. 7 ust. 4 zawodów związanych ze zdrowiem lub bezpieczeństwem publicznym lub zawodów korzystających z automatycznego uznawania kwalifikacji na podstawie przepisów tytułu III rozdział III, kopią dokumentów, o których mowa w art. 7 ust. 2, jest przesyłany przez właściwy organ do odpowiedniej organizacji lub instytucji zawodowej i uznawany jest za automatyczną rejestrację tymczasową albo uzyskanie członkostwa pro forma w powyższym celu,

b) rejestracji w publicznej instytucji ubezpieczenia społecznego w celu dokonywania z ubezpieczycielem rozliczeń związanych ze świadczeniem usług na rzecz osób ubezpieczonych.

Jednakże usługodawca informuje instytucję, o której mowa w lit. b) o świadczonych usługach przed ich świadczeniem, albo, w nagłych wypadkach, po ich wykonaniu.

Artykuł 7

Uprzednie oświadczenie składane w przypadku przeniesienia się usługodawcy

1. Państwa Członkowskie mogą wymagać od usługodawcy, który po raz pierwszy przenosi się z jednego Państwa Członkowskiego do innego w celu świadczenia usług, poinformowania o tym z wyprzedzeniem właściwego organu przyjmującego Państwa Członkowskiego w formie pisemnego oświadczenia obejmującego informacje o posiadanym ubezpieczeniu lub innych środkach indywidualnego lub zbiorowego zabezpieczenia w odniesieniu do odpowiedzialności zawodowej. Oświadczenie takie składa się ponownie raz na rok, o ile usługodawca zamierza świadczyć w danym roku w tym Państwie Członkowskim usługi w sposób tymczasowy i okazjonalny. Usługodawca może przekazać oświadczenie w dowolny sposób.

2. Ponadto, w przypadku świadczenia usług po raz pierwszy lub w przypadku istotnej zmiany sytuacji potwierdzonej dokumentami, Państwo Członkowskie może wymagać dołączenia do oświadczenia następujących dokumentów:

a) dokumentu potwierdzającego obywatelstwo usługodawcy,

b) zaświadczenia potwierdzającego, że jego posiadacz prowadzi zgodnie z prawem działalność w Państwie Członkowskim,

c) potwierdzenia kwalifikacji zawodowych,

d) w przypadkach, o których mowa w art. 5 ust. 1 lit. b), dowolnego dowodu potwierdzającego wykonywanie przez usługodawcę danej działalności przez co najmniej dwa lata w okresie ostatnich dziesięciu lat.

3. Usługi świadczone są przy użyciu tytułu zawodowego Państwa Członkowskiego siedziby, o ile w tym Państwie Członkowskim istnieje taki tytuł dla danego rodzaju działalności zawodowej. Tytuł ten podawany jest w języku urzędowym lub jednym z języków urzędowych Państwa Członkowskiego siedziby w sposób uniemożliwiający pomylenie go z tytułem zawodowym występującym w przyjmującym Państwie Członkowskim. Jeżeli w Państwie Członkowskim siedziby nie ma takiego tytułu, usługodawca podaje informacje o formalnie uzyskanych kwalifikacjach w języku urzędowym lub jednym z języków urzędowych tego Państwa Członkowskiego. Świadczenie usług pod tytułem zawodowym występującym w przyjmującym Państwie Członkowskim jest możliwe, w drodze wyjątku, w przypadkach, o których mowa w przepisach tytułu III rozdział III.

4. W przypadku świadczenia po raz pierwszy usług w ramach zawodów regulowanych, związanych ze zdrowiem lub bezpieczeństwem publicznym, co do których nie obowiązuje automatyczne uznawanie kwalifikacji na podstawie przepisów tytułu III rozdział III, właściwy organ przyjmującego Państwa Członkowskiego może sprawdzić kwalifikacje zawodowe usługodawcy przed rozpoczęciem świadczenia przez niego usług. Taka wstępna kontrola możliwa jest jedynie wtedy, gdy jej celem jest zapobieżenie poważnym szkodom dla zdrowia lub bezpieczeństwa usługobiorcy, które mogłyby powstać wskutek braku kwalifikacji zawodowych usługodawcy i gdy nie wykracza poza zakres niezbędny dla osiągnięcia tego celu.

Właściwy organ zobowiązany jest dołożyć starań, by w terminie miesiąca od otrzymania oświadczenia wraz z załączonymi dokumentami poinformować usługodawcę o decyzji dotyczącej odstąpienia od kontroli jego kwalifikacji lub o wynikach takiej kontroli. W przypadku zaistnienia trudności mogących skutkować opóźnieniem, właściwy organ powiadomi usługodawcę w ciągu pierwszego miesiąca o przyczynie opóźnienia oraz o przewidywanym terminie wydania decyzji, która musi zostać wydana w ciągu drugiego miesiąca od otrzymania kompletnej dokumentacji.

W przypadku, gdy pomiędzy kwalifikacjami zawodowymi usługodawcy oraz wykształceniem wymaganym w przyjmującym Państwie Członkowskim występują różnice na tyle istotne, że zagrażają zdrowiu lub bezpieczeństwu publicznemu, przyjmujące Państwo Członkowskie umożliwi usługodawcy wykazanie, w szczególności poprzez poddanie się testowi umiejętności, że uzyskał on brakującą wiedzę lub umiejętności. W każdym przypadku świadczenie usług musi być możliwe w terminie miesiąca od wydania decyzji zgodnie z przepisami poprzedniego akapitu.

W przypadku bezczynności właściwego organu w terminach określonych w poprzednich akapitach, usługi mogą być świadczone.

W przypadkach, gdy kwalifikacje zostały sprawdzone zgodnie z przepisami niniejszego ustępu, usługi są świadczone przy użyciu tytułu zawodowego używanego w przyjmującym Państwie Członkowskim.

Artykuł 8

Współpraca administracyjna

1. Właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego mogą wezwać organy Państwa Członkowskiego siedziby, w odniesieniu do każdego świadczenia usług, do przedstawienia informacji potwierdzających, że usługodawca prowadzi działalność zgodnie z prawem, że wykonywał zawód w sposób należyty, jak również, że nie zostały na niego nałożone kary dyscyplinarne lub sankcje karne związane z wykonywaniem działalności zawodowej. Właściwe organy Państwa Członkowskiego siedziby przekazują powyższe informacje zgodnie z przepisami art. 56.

2. Właściwe organy zapewniają wymianę wszelkich informacji niezbędnych dla prawidłowego rozpatrywania skarg składanych przez usługobiorcę na usługodawcę. Usługobiorcy informowani są o rezultatach złożonej skargi.

Artykuł 9

Informacje przekazywane usługobiorcom

W przypadkach, w których usługa świadczona jest przy użyciu tytułu zawodowego Państwa Członkowskiego siedziby lub na podstawie dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji usługodawcy, obok innych wymogów dotyczących przekazania informacji wynikających z prawa wspólnotowego, właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego mogą wymagać od usługodawcy przekazania usługobiorcy wszystkich lub niektórych spośród następujących informacji:

a) w przypadku, gdy usługodawca wpisany jest do rejestru przedsiębiorców lub podobnego rejestru publicznego - wskazania rejestru, w którym jest on wpisany, numeru, pod jakim występuje w rejestrze lub innych danych pozwalających na identyfikację usługodawcy, zawartych w tym rejestrze;

b) w przypadku, gdy w Państwie Członkowskim siedziby dana działalność wymaga uzyskania zezwolenia - nazwy i adresy właściwego organu nadzoru;

c) wskazania stowarzyszenia zawodowego lub podobnej instytucji, w której zarejestrowany jest usługodawca;

d) tytułu zawodowego lub, w przypadku gdy taki tytuł nie istnieje - wskazania formalnych kwalifikacji zawodowych usługodawcy oraz nazwy Państwa Członkowskiego, w którym zostały one uzyskane;

e) w przypadku gdy usługodawca prowadzi działalność podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT - numeru identyfikacji podatkowej VAT, o którym mowa w art. 22 ust. 1 Szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku [23],

f) szczegółów dotyczących polisy ubezpieczeniowej lub innych środków indywidualnego lub zbiorowego zabezpieczenia w odniesieniu do odpowiedzialności zawodowej.

TYTUŁ III

SWOBODA PRZEDSIĘBIORCZOŚCI

ROZDZIAŁ I

OGÓLNY SYSTEM UZNAWANIA DOKUMENTÓW POTWIERDZAJĄCYCH POSIADANIE KWALIFIKACJI

Artykuł 10

Zakres

Przepisy niniejszego rozdziału mają zastosowanie do wszystkich zawodów, które nie są objęte przepisami rozdziałów II i III niniejszego tytułu oraz w następujących przypadkach, w których wnioskodawca, z przyczyn szczególnych i wyjątkowych nie spełnia warunków określonych w przepisach zawartych w tych rozdziałach:

a) w przypadku czynności wyszczególnionych w załączniku IV - jeżeli migrant nie spełnia wymogów określonych w art. 17, 18 oraz 19;

b) w przypadku lekarzy posiadających podstawowy poziom wykształcenia medycznego, lekarzy specjalistów, pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną, lekarzy dentystów, wyspecjalizowanych lekarzy dentystów, lekarzy weterynarii, położnych, farmaceutów i architektów - jeżeli migrant nie spełnia wymogów dotyczących odbycia faktycznej i zgodnej z prawem praktyki zawodowej, o których mowa w art. 23, 27, 33, 37, 39, 43 i 49;

c) w przypadku architektów - jeżeli migrant posiada dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji inny niż wyszczególnione w załączniku V, pkt. 5.7;

d) bez uszczerbku dla przepisów art. 21 ust. 1, art. 23 i 27, w przypadku lekarzy, pielęgniarek, lekarzy dentystów, lekarzy weterynarii, położnych, farmaceutów i architektów posiadających dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji specjalisty, uzyskany w wyniku odbycia kształcenia prowadzącego do zdobycia jednego z tytułów wymienionych w załączniku V pkt. 5.1.1, 5.2.2, 5.3.2, 5.4.2, 5.5.2, 5.6.2 i 5.7.1, wyłącznie na potrzeby uznania właściwej specjalizacji;

e) w przypadku pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną i pielęgniarek wyspecjalizowanych posiadających dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji specjalistów, uzyskane po odbyciu kształcenia prowadzącego do zdobycia jednego z tytułów wyszczególnionych w załączniku V, pkt. 5.2 - jeżeli migrant wnosi o uznanie swoich kwalifikacji w innym Państwie Członkowskim, w którym właściwe rodzaje działalności zawodowej wykonywane są przez pielęgniarki wyspecjalizowanie, które nie odbyły kształcenia w dziedzinie pielęgniarstwa ogólnego;

f) w przypadku wyspecjalizowanych pielęgniarek, które nie odbyły kształcenia w dziedzinie pielęgniarstwa ogólnego- jeżeli migrant wnosi o uznanie swoich kwalifikacji w innym Państwie Członkowskim, w którym właściwe rodzaje działalności zawodowej wykonywane są przez pielęgniarki odpowiedzialne za opiekę ogólną, wyspecjalizowane pielęgniarki nie posiadające wykształcenia w dziedzinie pielęgniarstwa ogólnego lub wyspecjalizowane pielęgniarki posiadające dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji specjalistek, uzyskane po odbyciu kształcenia prowadzącego do zdobycia jednego tytułów wyszczególnionych w załączniku V, pkt. 5.2.2;

g) w przypadku migrantów spełniających wymogi określone w art. 3 ust. 3.

Artykuł 11

Poziomy kwalifikacji

1. Dla potrzeb stosowania przepisów art. 13 ustanawia się cztery poziomy kwalifikacji zawodowych.

2. Poziom A odpowiada poświadczeniu kompetencji wydawanemu przez właściwy organ w rodzimym Państwie Członkowskim, wyznaczony zgodnie z krajowymi przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi Państwa Członkowskiego na podstawie:

a) ukończenia szkolenia nie stanowiącego elementu kształcenia prowadzącego do uzyskania świadectwa lub dyplomu w rozumieniu ust. 3, 4 i 5 lub specjalnego egzaminu nie poprzedzonego kształceniem lub wykonywania w Państwie Członkowskim zawodu w pełnym wymiarze czasu pracy przez okres trzech kolejnych lat lub przez równoważny okres w niepełnym wymiarze czasu pracy w okresie ostatnich dziesięciu lat,

b) albo ogólnego wykształcenia podstawowego lub średniego, potwierdzającego, że jego posiadacz uzyskał wiedzę ogólną.

3. Poziom B odpowiada świadectwu potwierdzającemu ukończenie kształcenia w szkole średniej:

a) o charakterze ogólnym, uzupełnionego o kurs lub szkolenie zawodowe inne niż te, o których mowa w ust. 4, i/lub praktykę w okresie próbnym lub praktykę zawodową wymaganą jako uzupełnienie tego kursu,

b) lub o charakterze technicznym lub zawodowym, uzupełnionego w stosownych przypadkach kursem lub szkoleniem zawodowym, o których mowa w pkt. a), i/lub praktyką w okresie próbnym lub praktyką zawodową wymaganą jako uzupełnienie tego kursu.

4. Poziom C odpowiada dyplomowi poświadczającemu ukończenie:

a) kształcenia na poziomie pomaturalnym innego niż określone w ust. 5, trwającego przynajmniej rok, które generalnie można podjąć dopiero po uzyskaniu wykształcenia średniego wymaganego do przyjęcia na studia uniwersyteckie lub inne studia wyższe, jak również szkolenia zawodowego, które może być wymagane jako uzupełnienie tego kursu na poziomie pomaturalnym;

b) lub w przypadku zawodu regulowanego, kształcenia o specjalnym programie, wymienionego w załączniku II, równoważnego z kształceniem, o którym mowa w pkt. a), które zapewnia porównywalny poziom przygotowania zawodowego i przygotowuje do pełnienia porównywalnych obowiązków i funkcji. Wykaz zawarty w załączniku II może być zmieniany zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 58 ust. 2, w celu uwzględnienia kursów kształcenia, spełniających wymogi przewidziane w zdaniu poprzedzającym.

5. Poziom D odpowiada dyplomowi poświadczającemu ukończenie kształcenia na poziomie pomaturalnym, trwającego przynajmniej trzy lata, w ramach studiów uniwersyteckich lub innych studiów wyższych lub studiów w innej placówce prowadzącej kursy na równoważnym poziomie, jak również odbycie kształcenia zawodowego, które może być wymagane jako uzupełnienie tego kształcenia pomaturalnego.

Artykuł 12

Równe traktowanie kwalifikacji

Każdy dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji lub zestaw dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji wydany przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, potwierdzający ukończenie we Wspólnocie kształcenia, którego poziom został uznany przez Państwo Członkowskie za równoważny i przyznający posiadaczowi dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji lub zestawu dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji te same prawa w zakresie dostępu do zawodu lub jego wykonywania, albo które przygotowuje do wykonywania tego zawodu, jest traktowany jako dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji należący do rodzaju objętego art. 11, co dotyczy także odpowiedniego poziomu.

Wszelkie kwalifikacje zawodowe, które mimo iż nie spełniają wymogów dotyczących dostępu do zawodu lub jego wykonywania zawartych przepisach ustawowych, wykonawczych lub administracyjnych obowiązujących w rodzimym Państwie Członkowskim, stanowią na mocy tych przepisów podstawę do przyznania ich posiadaczowi praw nabytych, traktowane są również jako kwalifikacje zawodowe na takich samych warunkach, jak określone w ustępie pierwszym.

Artykuł 13

Warunki uznania

1. W przypadku, gdy w przyjmującym Państwie Członkowskim podjęcie lub wykonywanie zawodu regulowanego uzależnione jest od posiadania określonych kwalifikacji zawodowych, właściwy organ tego Państwa obowiązany jest zezwolić na podjęcie i wykonywanie tego zawodu na tych samych warunkach, które obowiązują własnych obywateli, przez wnioskodawców posiadających poświadczenie kompetencji lub dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji wymagany w innym Państwie Członkowskim do dostępu do danego zawodu lub jego wykonywania na terytorium tego Państwa.

Poświadczenie kompetencji lub dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji musi spełniać następujące warunki:

a) muszą być wydane przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, wyznaczony zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi tego Państwa Członkowskiego;

b) muszą potwierdzać uzyskanie kwalifikacji zawodowych na poziomie co najmniej równoważnym z poziomem bezpośrednio poprzedzającym ten, jaki wymagany jest w przyjmującym Państwie Członkowskim, zgodnie z art. 11.

2. Zezwolenie na dostęp do zawodu, o którym mowa w ust.1, lub jego wykonywanie udzielane jest także wnioskodawcom, którzy wykonywali zawód określony w tym ustępie w pełnym wymiarze czasu pracy przez dwa lata w okresie ostatnich dziesięciu lat w innym Państwie Członkowskim, które nie reguluje tego zawodu, o ile posiadają oni jedno lub więcej poświadczeń kompetencji lub dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji.

Poświadczenie kompetencji lub dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji musi spełniać następujące warunki:

a) musi być wydane przez właściwy organ Państwa Członkowskiego, wyznaczony zgodnie z przepisami ustawowymi, wykonawczymi lub administracyjnymi tego Państwa Członkowskiego;

b) musi potwierdzać uzyskanie kwalifikacji zawodowych na poziomie co najmniej równoważnym z poziomem bezpośrednio poprzedzającym ten, jaki wymagany jest w przyjmującym Państwie Członkowskim, określonym w art. 11.

c) musi poświadczać, że jego posiadacz jest przygotowany do wykonywania danego zawodu.

Jednakże nie można wymagać posiadania dwuletniego doświadczenia zawodowego, o którym mowa w ustępie pierwszym, jeżeli dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji wnioskodawcy poświadcza ukończenie kształcenia regulowanego w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. d) na poziomie B, C lub D określonych w art. 11. Rodzaje kształcenia regulowanego wyszczególnione w załączniku III uznaje się za kształcenie regulowane na poziomie C. Wykaz w załączniku III może być zmieniany zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 58 ust. 2, w celu uwzględnienia kształcenia regulowanego, zapewniającego porównywalny poziom przygotowania zawodowego i przygotowującego do pełnienia porównywalnych obowiązków i funkcji.

3. Przyjmujące Państwo Członkowskie nie jest zobowiązane do stosowania przepisów niniejszego artykułu, jeżeli dostęp do zawodu na jego terytorium uzależnione jest od posiadania kwalifikacji na poziomie D, potwierdzających ukończenie studiów uniwersyteckich lub innych studiów wyższych trwających dłużej niż cztery lata, a wnioskodawca posiada kwalifikacje na poziomie C.

Artykuł 14

Środki wyrównawcze

1. Przepisy art. 13 nie stanowią przeszkody dla wymagania przez Państwo Członkowskie od wnioskodawcy odbycia stażu adaptacyjnego trwającego nie dłużej niż trzy lata lub przystąpienia do testu umiejętności, jeżeli:

a) okres kształcenia, wykazanego przez wnioskodawcę zgodnie z przepisami art. 13 ust. 1 lub 2, jest co najmniej o rok krótszy od okresu wymaganego w przyjmującym Państwie Członkowskim;

b) kształcenie, które wnioskodawca odbył, obejmuje materiał zasadniczo różniący się od tego, którego opanowanie jest podstawą uzyskania dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji w przyjmującym Państwie Członkowskim

c) na zawód regulowany w przyjmującym Państwie Członkowskim składają się jedna lub więcej regulowanych działalności zawodowych, które nie wchodzą w zakres odpowiadającego mu zawodu w rodzimym Państwie Członkowskim wnioskodawcy w rozumieniu art. 4 ust. 2, a różnica ta polega na specyficznym programie kształcenia wymaganym w przyjmującym Państwie Członkowskim, który obejmuje materiał zasadniczo różniący się od objętego kształceniem, którego ukończenie potwierdza poświadczenie kompetencji lub dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji wnioskodawcy.

2. Jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie korzysta z możliwości przewidzianej w ust. 1, musi umożliwić wnioskodawcy wybór między odbyciem stażu adaptacyjnego a zdaniem testu umiejętności.

Jeżeli w odniesieniu do określonego zawodu Państwo Członkowskie uzna za konieczne odstąpienie od wymogu określonego w akapicie poprzedzającym, dotyczącego umożliwienia wnioskodawcy wyboru pomiędzy odbyciem stażu adaptacyjnego a zdaniem testu umiejętności, obowiązane jest poinformować o tym z wyprzedzeniem pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję, odpowiednio uzasadniając to odstępstwo.

Jeżeli, po otrzymaniu wszelkich niezbędnych informacji, Komisja uzna odstępstwo, o którym mowa w akapicie drugim, za niewłaściwe lub niezgodne z prawem wspólnotowym, wzywa dane Państwo Członkowskie w ciągu trzech miesięcy do zaniechania wprowadzenia planowanego środka. W przypadku braku odpowiedzi ze strony Komisji w powyższym trzymiesięcznym terminie odstępstwo takie może zostać zastosowane.

3. W drodze odstępstwa od określonej w ust. 2 zasady umożliwienia wnioskodawcy wyboru, w odniesieniu do zawodów, których wykonywanie wymaga dokładnej znajomości prawa krajowego i w odniesieniu do których udzielanie porad i/lub pomocy związanej z prawem krajowym jest zasadniczą i trwałą cechą działalności zawodowej, przyjmujące Państwo Członkowskie może samo wyznaczyć staż adaptacyjny lub test umiejętności.

Dotyczy to także przypadków przewidzianych w art. 10 lit. b) i c), art. 10 lit. d) w odniesieniu do lekarzy i lekarzy dentystów, w art. 10 lit. f) jeżeli migrant ubiega się o uznanie swoich kwalifikacji w innym Państwie Członkowskim, gdzie odpowiednia działalność zawodowa wykonywana jest przez pielęgniarki odpowiedzialne za opiekę ogólną lub pielęgniarki wyspecjalizowane posiadające dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji specjalisty, uzyskany po odbyciu kształcenia prowadzącego do zdobycia tytułów wyszczególnionych w załączniku V, pkt. 5.2.2, a także w art. 10 lit. g).

W przypadkach objętych art. 10 lit. a) przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać od migranta odbycia stażu adaptacyjnego lub zdania testu umiejętności, jeżeli migrant przewiduje możliwość wykonywania na własny rachunek lub w charakterze kierownika przedsiębiorstwa działalności zawodowej wymagającej znajomości i stosowania szczególnych przepisów krajowych, pod warunkiem, że znajomość i stosowanie tych przepisów wymagane jest przez właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego od własnych obywateli, podejmujących taką działalność.

4. Do celów stosowania ust. 1 lit. b) i c) "zasadniczo różniący się materiał" oznacza materiał, którego znajomość jest niezbędna dla wykonywania zawodu, a w odniesieniu do którego kształcenie odbyte przez migranta wykazuje istotne różnice pod względem długości i treści w porównaniu z kształceniem wymaganym przez przyjmujące Państwo Członkowskie.

5. Przepisy ust. 1 stosuje się z należytym uwzględnieniem zasady proporcjonalności. W szczególności, jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie zamierza wymagać od wnioskodawcy odbycia stażu adaptacyjnego lub zdania testu umiejętności, musi najpierw upewnić się, że wiedza wnioskodawcy wynikająca z doświadczenia zawodowego zdobytego w jednym z Państw Członkowskich lub państwie trzecim może wyrównać w całości lub w części zasadnicze różnice w materiale, o których mowa w ust. 4.

Artykuł 15

Odstąpienie od środków wyrównawczych na podstawie wspólnych platform

1. Do celów niniejszego artykułu "wspólne platformy" oznaczają zestaw kryteriów dotyczących kwalifikacji zawodowych, których spełnienie pozwala na wyrównanie ustalonych zasadniczych różnic występujących pomiędzy poszczególnymi Państwami Członkowskimi odnośnie wymogów w zakresie kształcenia obowiązujących w danym zawodzie. Wymienione zasadnicze różnice ustala się przez porównanie długości i programów kształcenia w przynajmniej dwóch trzecich Państw Członkowskich, w tym we wszystkich Państwach Członkowskich regulujących dany zawód. Różnica w programie kształcenia może wynikać z zasadniczych różnić dotyczących zakresu działalności zawodowych.

2. Propozycje wspólnych platform w rozumieniu ust. 1 mogą być przekazywane Komisji przez Państwa Członkowskie lub stowarzyszenia zawodowe, reprezentatywne na szczeblu krajowym lub europejskim. Jeżeli Komisja, po konsultacji z Państwami Członkowskimi, uważa, że projektowana wspólna platforma ułatwi wzajemne uznawanie kwalifikacji zawodowych, może przedstawić projekty środków w celu przyjęcia ich zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 58 ust. 2.

3. Jeżeli kwalifikacje zawodowe wnioskodawcy spełniają kryteria określone w środku przyjętym zgodnie z ust. 2, przyjmujące Państwo Członkowskie odstąpi od stosowania środków wyrównawczych na podstawie art. 14.

4. Przepisy ust. 1-3 nie wpływają na uprawnienia Państw Członkowskich w zakresie określania kwalifikacji zawodowych niezbędnych dla wykonywania zawodów na ich terytorium ani na program i organizację ich systemów kształcenia i szkolenia zawodowego.

5. Jeżeli Państwo Członkowskie uzna, że kryteria ustanowione w środku przyjętym zgodnie z ust. 2 nie zapewniają dłużej odpowiednich gwarancji odnośnie kwalifikacji zawodowych, poinformuje o tym odpowiednio Komisję, która w stosownym przypadku przedstawi projekt środka zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 58 ust. 2.

6. Komisja przedkłada Parlamentowi Europejskiemu i Radzie w terminie do... [24] sprawozdanie w sprawie wykonywania przepisów niniejszego artykułu i w razie konieczności odpowiednie propozycje ich zmiany.

ROZDZIAŁ II

UZNAWANIE DOŚWIADCZENIA ZAWODOWEGO

Artykuł 16

Wymogi dotyczące doświadczenia zawodowego

Jeżeli podjęcie lub wykonywanie jednego z rodzajów działalności wymienionych w załączniku IV w danym Państwie Członkowskim zależy od posiadania wiedzy i umiejętności o charakterze ogólnym, handlowym lub zawodowym, to Państwo Członkowskie uzna za dowód posiadania takiej wiedzy i takich umiejętności fakt, że działalność taka była uprzednio wykonywana w innym Państwie Członkowskim. W tym celu działalność taka musiała być prowadzona zgodnie z art. 17, 18 i 19.

Artykuł 17

Rodzaje działalności ujęte w wykazie I w załączniku IV

1. W odniesieniu do rodzajów działalności ujętych w wykazie I w załączniku IV, przedmiotowa działalność musi być uprzednio prowadzona:

a) nieprzerwanie przez sześć lat na własny rachunek albo na stanowisku kierownika przedsiębiorstwa; lub

b) nieprzerwanie przez trzy lata na własny rachunek lub na stanowisku kierownika przedsiębiorstwa, jeśli beneficjent wykaże, że uprzednio odbył przynajmniej trzyletnie kształcenie przygotowujące do wykonywania tej działalności, co zostało potwierdzone świadectwem uznawanym przez Państwo Członkowskie lub uznanym przez właściwą instytucję zawodową za spełniające wszystkie warunki formalne; lub

c) nieprzerwanie przez cztery lata na własny rachunek lub na stanowisku dyrektora przedsiębiorstwa, jeśli beneficjent wykaże, że uprzednio odbył przynajmniej dwuletnie kształcenie przygotowujące do wykonywania tej działalności, co zostało potwierdzone świadectwem uznawanym przez Państwo Członkowskie lub uznanym przez właściwą instytucję zawodową za spełniające wszystkie warunki formalne; lub

d) lub nieprzerwanie przez trzy lata na własny rachunek, jeśli beneficjent wykaże, że, przez co najmniej pięć lat wykonywał przedmiotową działalność w charakterze pracownika najemnego; lub

e) nieprzerwanie przez pięć lat na stanowisku kierowniczym, przy czym przez co najmniej trzy lata sprawował obowiązki o charakterze technicznym i odpowiadał za przynajmniej jeden dział przedsiębiorstwa, jeżeli beneficjent wykaże, że uprzednio odbył co najmniej trzyletnie kształcenie przygotowujące do wykonywania tej działalności, co zostało potwierdzone świadectwem uznawanym przez Państwo Członkowskie lub uznanym przez właściwą instytucję zawodową za spełniające wszystkie warunki formalne.

2. W przypadkach określonych w lit. a) i d) okres od zaprzestania wykonywania danej działalności do wystąpienia z kompletnym wnioskiem do właściwego organu, o którym mowa w art. 56, nie może przekraczać dziesięciu lat.

3. Przepisów ust. 1 lit. e) nie stosuje się do rodzajów działalności z grupy Ex 855 w nomenklaturze ISIC - salony fryzjerskie.

Artykuł 18

Rodzaje działalności ujęte w wykazie II w załączniku IV

1. W przypadku rodzajów działalności ujętych w wykazie II w załączniku IV, przedmiotowa działalność musi być uprzednio prowadzona:

a) nieprzerwanie przez pięć lat na własny rachunek albo na stanowisku kierownika przedsiębiorstwa; lub

b) nieprzerwanie przez trzy lata na własny rachunek lub na stanowisku kierownika przedsiębiorstwa, jeśli beneficjent wykaże, że uprzednio odbył co najmniej trzyletnie kształcenie przygotowujące do wykonywania tej działalności, co zostało potwierdzone świadectwem uznawanym przez Państwo Członkowskie lub uznanym przez właściwą instytucję zawodową za spełniające wszystkie wymogi formalne; lub

c) nieprzerwanie przez cztery lata na własny rachunek lub na stanowisku kierownika przedsiębiorstwa, jeśli beneficjent wykaże, że uprzednio odbył co najmniej dwuletnie kształcenie przygotowujące do wykonywania tej działalności, co zostało potwierdzone świadectwem uznawanym przez Państwo Członkowskie lub uznanym przez właściwą instytucję zawodową za spełniające wszystkie wymogi formalne; lub

d) nieprzerwanie przez trzy lata na własny rachunek lub na stanowisku kierownika przedsiębiorstwa, jeśli beneficjent wykaże, że przez co najmniej pięć lat wykonywał przedmiotową działalność w charakterze pracownika najemnego, lub

e) nieprzerwanie przez pięć lat w charakterze pracownika najemnego, jeśli beneficjant wykaże, że uprzednio odbył co najmniej trzyletnie kształcenie przygotowujące do wykonywania tej działalności, co zostało potwierdzone świadectwem uznawanym przez Państwo Członkowskie lub uznanym przez właściwą instytucję zawodową za spełniające wszystkie wymogi formalne; lub

f) nieprzerwanie przez sześć lat w charakterze pracownika najemnego, jeśli beneficjent wykaże, że uprzednio odbył co najmniej dwuletnie kształcenie przygotowujące do wykonywania tej działalności, co zostało potwierdzone świadectwem uznawanym przez Państwo Członkowskie lub uznanym przez właściwą instytucję zawodową za spełniające wszystkie wymogi formalne.

2. W przypadkach określonych w lit. a) i d) okres od zaprzestania danej działalności do wystąpienia z kompletnym wnioskiem do właściwego organu, o którym mowa w art. 56, nie może przekraczać dziesięciu lat.

Artykuł 19

Rodzaje działalności ujęte w wykazie III w załączniku IV

1. W przypadku rodzajów działalności ujętych w wykazie III w załączniku IV przedmiotowa działalność musi być uprzednio prowadzona:

a) nieprzerwanie przez trzy lata na własny rachunek albo na stanowisku kierownika przedsiębiorstwa; lub

b) nieprzerwanie przez dwa lata na własny rachunek lub na stanowisku kierownika przedsiębiorstwa, jeśli beneficjant wykaże, że uprzednio odbył kształcenie przygotowujące do wykonywania tej działalności, co zostało potwierdzone świadectwem uznawanym przez Państwo Członkowskie lub uznanym przez właściwą instytucję zawodową za spełniające wszystkie wymogi formalne; lub

c) nieprzerwanie przez dwa lata na własny rachunek lub na stanowisku kierownika przedsiębiorstwa, jeśli beneficjent wykaże, że przez co najmniej trzy lata wykonywał przedmiotową działalność w charakterze pracownika najemnego, lub

d) nieprzerwanie przez trzy lata w charakterze pracownika najemnego, jeśli beneficjent wykaże, że uprzednio odbył kształcenie przygotowujące do wykonywania tej działalności, co zostało potwierdzone świadectwem uznawanym przez Państwo Członkowskie lub uznanym przez właściwą instytucję zawodową za spełniające wszystkie wymogi formalne.

2. W przypadkach określonych w lit. a) i c), okres od zaprzestania danej działalności do wystąpienia z kompletnym wnioskiem do właściwego organu, o którym mowa w art. 56, nie może przekraczać dziesięciu lat.

Artykuł 20

Zmiany wykazów działalności w załączniku IV

Zawarty w załączniku IV wykaz działalności, które podlegają systemowi uznawania kwalifikacji zawodowych zgodnie z art. 16, może być zmieniany zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 58 ust. 2 w celu jego aktualizacji lub wyjaśnienia nazewnictwa, o ile nie spowoduje to zmian w rodzajach działalności związanych z poszczególnymi kategoriami.

ROZDZIAŁ III

UZNAWANIE NA PODSTAWIE KOORDYNACJI MINIMALNYCH WYMOGÓW W ZAKRESIE KSZTAŁCENIA

SEKCJA 1

Przepisy ogólne

Artykuł 21

Zasada automatycznego uznawania

1. Każde Państwo Członkowskie uznaje dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji lekarzy uprawniające do podejmowania działalności zawodowej w charakterze lekarza posiadającego podstawowy poziom wykształcenia medycznego lub lekarza specjalisty, pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, lekarza dentysty lub wyspecjalizowanego lekarza dentysty, lekarza weterynarii, farmaceuty oraz architekta wyszczególnione odpowiednio w załączniku V, pkt. 5.1.1, 5.1.2, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.6.2 i 5.7.1 spełniające minimalne wymogi w zakresie kształcenia, o których mowa odpowiednio w art. 24, 25, 31, 34, 35, 38, 44 oraz 46 i nadaje tym dokumentom potwierdzającym posiadanie kwalifikacji, na potrzeby podejmowania i prowadzenia działalności zawodowej taką samą moc na swoim terytorium, jak dokumentom potwierdzającym posiadanie kwalifikacji, które samo wydaje.

Wymienione dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji muszą być wydane przez właściwe organy w Państwach Członkowskich i w stosownym przypadku muszą im towarzyszyć świadectwa wyszczególnione odpowiednio w załączniku V, pkt. 5.1.1, 5.1.2, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.6.2 oraz 5.7.1.

Przepisy akapitu pierwszego i drugiego nie wpływają na prawa nabyte, o których mowa w art. 23, 27, 33, 37, 39 i 49.

2. Każde Państwo Członkowskie uznaje, w ramach własnego systemu zabezpieczenia społecznego, na potrzeby prowadzenia działalności w zakresie ogólnej praktyki medycznej dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji wyszczególnione w załączniku V, pkt. 5.1.4 i wydane obywatelom Państw Członkowskich przez inne Państwa Członkowskie, zgodnie z minimalnymi wymogami w zakresie kształcenia określonymi w art. 28.

Przepisy akapitu poprzedzającego nie wpływają na prawa nabyte, o których mowa w art. 30.

3. Każde Państwo Członkowskie uznaje dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji położnych wydane obywatelom Państw Członkowskich przez inne Państwa Członkowskie i wyszczególnione w załączniku V, pkt. 5.5.2, które spełniają minimalne wymogi w zakresie kształcenia, o których mowa w art. 40, i kryteria określone w art. 41 oraz nadaje im na potrzeby podejmowania i prowadzenia działalności zawodowej taką samą moc na swoim terytorium, jak dokumentom potwierdzającym posiadanie kwalifikacji, które samo wydaje. Powyższy przepis nie narusza praw nabytych, o których mowa w art. 23 i 43.

4. Państwa Członkowskie nie są zobowiązane do uznawania, że dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, o których mowa w załączniku V, pkt. 5.6.2, uprawniają do otwierania nowych, ogólnodostępnych aptek. Do celów niniejszego ustępu, za nowe uważane będą także apteki działające krócej niż trzy lata.

5. Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji architekta, o którym mowa w załączniku V, pkt. 5.7.1, który podlega zgodnie z ust. 1 automatycznemu uznaniu, stanowi dowód odbycia kształcenia, które rozpoczęło się nie wcześniej niż w akademickim roku odniesienia, o którym mowa w tym załączniku.

6. Każde Państwo Członkowskie uzależnia dostęp do zawodu lekarza, pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej i farmaceuty, i jego wykonywanie od posiadania dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji, o którym mowa odpowiednio w załączniku V, pkt. 5.1.1, 5.1.2, 5.1.4, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.5.2 i 5.6.2, poświadczającego, że dana osoba uzyskała w trakcie kształcenia i w stosownych przypadkach wiedzę i umiejętności, o których mowa w art. 24 ust. 3, art. 31 ust. 6, art. 34 ust. 3, art. 38 ust. 3, art. 40 ust. 3 oraz art. 44 ust. 3.

Wykaz wiadomości i umiejętności, o których mowa w art. 24 ust. 3, art. 31 ust. 6, art. 34 ust. 3, art. 38 ust. 3, art. 40 ust. 3 oraz art. 44 ust. 3, może być zmieniany zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 58 ust. 2 w celu dostosowania go do postępu naukowego i technicznego.

Takie aktualizacje nie pociągają za sobą żadnych zmian w istniejących w Państwach Członkowskich zasadach prawnych dotyczących struktury specjalności zawodowych w zakresie dotyczącym kształcenia osób fizycznych i ich dostępu do zawodu.

7. Każde Państwo Członkowskie zawiadamia Komisję o wszelkich przyjmowanych przepisach ustawowych, wykonawczych i administracyjnych dotyczących wydawania dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinach objętych przez przepisy niniejszego rozdziału. W przypadku dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie, o której mowa w sekcji 8, zawiadomienie to adresowane jest także do pozostałych Państw Członkowskich.

Komisja publikuje stosowny komunikat w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, podający tytuły przyporządkowane przez Państwa Członkowskie dokumentom potwierdzającym posiadanie kwalifikacji oraz, w stosownych przypadkach, organ wydający dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, świadectwo, które mu towarzyszy oraz odpowiadający mu tytuł zawodowy, o którym mowa odpowiednio w załączniku V, pkt. 5.1.1, 5.1.2, 5.1.4, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.5.2, 5.6.2 oraz 5.7.1.

Artykuł 22

Wspólne przepisy w sprawie kształcenia

W odniesieniu do kształcenia, o którym mowa w art. 24, 25, 28, 31, 34, 35, 38, 40, 44 i 46:

a) Państwa Członkowskie mogą zezwolić na kształcenie w niepełnym wymiarze godzin na warunkach określonych przez właściwe organy, które zapewniają, by łączny czas trwania, poziom i jakość takiego kształcenia nie były niższe niż w przypadku ciągłego kształcenia w pełnym wymiarze godzin.

b) zgodnie z procedurami obowiązującymi w poszczególnych Państwach Członkowskich, prowadzone jest stałe dokształcanie gwarantujące, że osoby, które uzyskały wykształcenie, na bieżąco zaznajamiają się ze zmianami, które przynosi postęp techniczny i naukowy, w zakresie niezbędnym dla prowadzenia przez nie bezpiecznej i efektywnej praktyki zawodowej.

Artykuł 23

Prawa nabyte

1. Bez uszczerbku dla szczególnych praw nabytych w odniesieniu do określonych zawodów, w przypadkach, w których dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji uprawniający do podjęcia działalności zawodowej lekarza posiadającego podstawowy poziom wykształcenia medycznego lub lekarza specjalisty, pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, lekarza dentysty lub wyspecjalizowanego lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej lub farmaceuty, uzyskany przez obywatela Państwa Członkowskiego nie spełnia wszystkich wymogów w zakresie wykształcenia, o których mowa w art. 24, 25, 31, 34, 35, 38, 40 oraz 44, każde Państwo Członkowskie uznaje ten dokument za wystarczający dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji wydany przez te Państwa Członkowskie, o ile dokument ten poświadcza ukończenie kształcenia, które rozpoczęło się przed datami odniesienia określonymi w załączniku V, pkt. 55.1.1, 5.1.2, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.5.2 i 5.6.2 oraz załączone jest do niego zaświadczenie, stwierdzające, że posiadacz danego dokumentu faktycznie i zgodnie z prawem wykonywał przedmiotowe rodzaje działalności nieprzerwanie przez co najmniej trzy lata w okresie pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia.

2. Te same przepisy obowiązują także w przypadku dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji uprawniającego do podejmowania działalności zawodowej lekarza posiadającego podstawowy poziom wykształcenia medycznego i lekarza specjalisty, pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, lekarza dentysty, wyspecjalizowanego lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej i farmaceuty, uzyskanych na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej, który nie spełnia minimalnych wymogów w zakresie wykształcenia określonych w art. 24, 25, 31, 34, 35, 38, 40 i 44, jeżeli taki dokument poświadcza ukończenie kształcenia rozpoczętego przed:

a) 3 października 1990 r., w przypadku lekarzy posiadających podstawowy poziom wykształcenia medycznego, pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną, lekarzy dentystów bez specjalizacji, wyspecjalizowanych lekarzy dentystów, lekarzy weterynarii, położnych i farmaceutów, oraz

b) 3 kwietnia 1992 r., w przypadku lekarzy specjalistów.

Dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, o których mowa w akapicie pierwszym, uprawniają ich posiadacza do prowadzenia działalności zawodowej na terytorium Niemiec na tych samych warunkach, jak wydane przez właściwe organy niemieckie dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, określone w załączniku V, pkt. 5.1.1, 5.1.2, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.5.2 i 5.6.2.

3. Bez uszczerbku dla przepisów art. 37 ust. 1, każde Państwo Członkowskie uznaje dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji uprawniający do podejmowania działalności zawodowej lekarza posiadającego podstawowy poziom wykształcenia medycznego i lekarza specjalisty, pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, lekarza weterynarii, położnej, farmaceuty i architekta, uzyskane przez obywateli Państw Członkowskich i wydane przez byłą Czechosłowację lub uzyskane przez obywateli, których kształcenie rozpoczęło się, w przypadku Republiki Czeskiej i Słowacji, przed 1 stycznia 1993 r. w przypadkach, gdy organy jednego z wyżej wymienionych Państw Członkowskich poświadczyły, że taki dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji ma taką samą moc prawną na ich terytorium, jak dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji wydawane przez te Państwa, a w stosunku do architektów, jak dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji przyporządkowane tym Państwom Członkowskim w załączniku VI, pkt. 6.2, w odniesieniu do podejmowania i wykonywania działalności zawodowej w charakterze lekarza posiadającego podstawowy poziom wykształcenia medycznego i lekarza specjalisty, pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, lekarza weterynarii, położnej lub farmaceuty w zakresie rodzajów działalności, o których mowa w art. 45 ust. 2, oraz architekta w zakresie rodzajów działalności, o których mowa w art. 48.

Do takiego poświadczenia należy dołączyć zaświadczenie wydane przez te same organy, stwierdzające, że dane osoby faktycznie i zgodnie z prawem wykonywały danego rodzaju działalność nieprzerwanie przez co najmniej trzy lata w okresie pięciu lat przed wydaniem zaświadczenia.

4. Każde Państwo Członkowskie uznaje dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji uprawniające do podejmowania działalności zawodowej w charakterze lekarza posiadającego podstawowy poziom wykształcenia medycznego i lekarza specjalisty, pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, lekarza dentysty, wyspecjalizowanego lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej, farmaceuty i architekta, posiadane przez obywateli Państw Członkowskich i wydane przez były Związek Radziecki, lub obywateli, których kształcenie rozpoczęło się:

a) w przypadku Estonii, przed 20 sierpnia 1991 r.,

b) w przypadku Łotwy, przed 21 sierpnia 1991 r.,

c) w przypadku Litwy, przed 11 marca 1990 r.,

jeżeli organy jednego z trzech wyżej wymienionych Państw Członkowskich poświadczą, że taki dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji ma taką samą moc prawną na ich terytorium, jak dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji przez nie wydawane, a w stosunku do architektów, jak dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji przyporządkowane tym Państwom Członkowskim w załączniku VI, pkt. 6.2, w odniesieniu do podejmowania i wykonywania działalności zawodowej w charakterze lekarza posiadającego podstawowy poziom wykształcenia medycznego i lekarza specjalisty, pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, lekarza dentysty, wyspecjalizowanego lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej, farmaceuty, w zakresie rodzajów działalności, o których mowa w art. 45 ust. 2 oraz architekta w zakresie rodzajów działalności, o których mowa w art. 48.

Do takiego poświadczenia należy dołączyć zaświadczenie wydane przez te same organy, stwierdzające, że dane osoby faktycznie i zgodnie z prawem wykonywały danego rodzaju działalność nieprzerwanie przez co najmniej trzy lata w okresie pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia.

W odniesieniu do dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji lekarzy weterynarii, wydanych przez były Związek Radziecki lub w odniesieniu do kształcenia rozpoczętego w przypadku Estonii przed 20 października 1991 r., do zaświadczenia, o którym mowa w poprzednim akapicie, należy dołączyć zaświadczenie wydane przez organy estońskie, stwierdzające, że osoby te faktycznie i zgodnie z prawem wykonywały danego rodzaju działalność na terytorium Estonii nieprzerwanie przez co najmniej trzy lata w okresie pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia.

5. Każde Państwo Członkowskie uznaje dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, uprawniający do podejmowania działalności zawodowej lekarza posiadającego podstawowy poziom wykształcenia medycznego i lekarza specjalisty, pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, lekarza dentysty, wyspecjalizowanego lekarza dentysty, położnej, farmaceuty i architekta uzyskane przez obywateli Państw Członkowskich i wydane przez byłą Jugosławię, lub uzyskane przez obywateli, których kształcenie rozpoczęło się w przypadku Słowenii przed 25 czerwca 1991 r., jeżeli organy wymienionego Państwa Członkowskiego poświadczą, że taki dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji ma taką samą moc prawną na terytorium Słowenii, jak dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji wydawane przez te organy, a w stosunku do architektów, jak dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji przyporządkowane tym Państwom Członkowskim w załączniku VI pkt. 6.2, w odniesieniu do podejmowania i wykonywania działalności zawodowej lekarza posiadającego podstawowy poziom wykształcenia medycznego i lekarza specjalisty, pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, lekarza dentysty, wyspecjalizowanego lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej, farmaceuty w zakresie rodzajów działalności, o których mowa w art. 45 ust. 2, oraz architekta w zakresie rodzajów działalności, o których mowa w art. 48.

Do takiego poświadczenia należy dołączyć zaświadczenie wydane przez te same organy, stwierdzające, że dane osoby faktycznie i zgodnie z prawem wykonywały danego rodzaju działalność nieprzerwanie przez co najmniej trzy lata w okresie pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia.

6. Każde Państwo Członkowskie uznaje za wystarczający dowód posiadania kwalifikacji przez obywateli Państw Członkowskich, których dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji: lekarza, pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, lekarza dentysty, lekarza weterynarii, położnej i farmaceuty nie odpowiadają tytułom przyporządkowanym danemu Państwu Członkowskiemu w załączniku V, pkt. 5.1.1, 5.1.2, 5.1.3, 5.1.4, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.5.2 i 5.6.2, dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji wydawane w tych Państwach Członkowskich, do których załączone będzie zaświadczenie wydane przez właściwe organy lub instytucje.

Zaświadczenie, o którym mowa w akapicie pierwszym stanowi potwierdzenie, że dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji stanowi dowód pomyślnego ukończenia kształcenia, zgodnie odpowiednio z art. 24, 25, 28, 31, 34, 35, 38, 40 i 44 niniejszej dyrektywy, i jest traktowany przez Państwo Członkowskie, w którym został on wydany, na równi z kwalifikacjami, których tytuły wyszczególniono w załączniku V, pkt. 5.1.1, 5.1.2, 5.1.3, 5.1.4, 5.2.2, 5.3.2, 5.3.3, 5.4.2, 5.5.2 i 5.6.2.

SEKCJA 2

Lekarze

Artykuł 24

Kształcenie medyczne na podstawowym poziomie

1. Warunkiem podjęcia kształcenia medycznego na podstawowym poziomie jest posiadanie dyplomu lub świadectwa, uprawniającego do dostępu do studiów uniwersyteckich na danym kierunku.

2. Kształcenie medyczne na podstawowym poziomie obejmuje co najmniej sześcioletni okres studiów lub 5500 godzin zajęć teoretycznych i praktycznych prowadzonych na uniwersytecie lub pod jego nadzorem.

W przypadku osób, które podjęły kształcenie przed dniem 1 stycznia 1972 r., kurs kształcenia, o którym mowa w akapicie pierwszym, może obejmować sześciomiesięczne szkolenie praktyczne odbywane w pełnym wymiarze godzin na poziomie uniwersyteckim, nadzorowane przez właściwe organy.

3. Odbycie przez daną osobę kształcenia medycznego na poziomie podstawowym gwarantuje, że uzyskała ona następującą wiedzę i umiejętności:

a) odpowiednią wiedzę w zakresie nauk, na których opiera się medycyna i dobre zrozumienie metod naukowych, w tym zasad dokonywania pomiarów funkcji biologicznych, oceny naukowo ustalonych stanów faktycznych i analizy danych;

b) wystarczającą znajomość anatomii, fizjologii i zachowania osób zdrowych i chorych, a także zależności występujących pomiędzy stanem zdrowia a fizycznym i społecznym środowiskiem, w jakim przebywa istota ludzka;

c) odpowiednią wiedzę w zakresie dyscyplin i praktyki klinicznej, zapewniającą danej osobie kompleksowe postrzeganie chorób fizycznych i psychicznych oraz medycyny w aspekcie profilaktyki, diagnostyki i terapii oraz rozrodczości;

d) odpowiednie doświadczenie kliniczne zdobyte w szpitalach pod odpowiednim nadzorem.

Artykuł 25

Specjalistyczne kształcenie medyczne

1. Warunkiem podjęcia specjalistycznego kształcenia medycznego jest potwierdzone ukończenie sześcioletnich studiów w ramach programu kształcenia, o którym mowa w art. 24, w trakcie których dana osoba uzyskała właściwą wiedzę w zakresie medycyny podstawowej.

2. Specjalistyczne kształcenie medyczne obejmuje zajęcia teoretyczne i praktyczne na uniwersytecie lub w szpitalu uniwersyteckim albo, w stosownych przypadkach, w jednostce ochrony zdrowia, upoważnionej do jego prowadzenia przez właściwe organy lub instytucje.

Państwa Członkowskie zapewniają, że minimalny okres specjalistycznego kształcenia medycznego, o którym mowa w załączniku V, pkt. 5.1.3, jest nie krótszy od okresu przewidzianego w tym punkcie. Kształcenie odbywa się pod nadzorem właściwych organów lub instytucji. Obejmuje ono osobisty udział lekarza odbywającego specjalistyczne kształcenie w działalności i wypełnianiu obowiązków danej placówki.

3. Kształcenie odbywa się w pełnym wymiarze godzin w placówkach uznanych przez właściwe organy. Obejmuje ono udział w pełnym zakresie działalności medycznej prowadzonej przez placówkę, w której odbywa się kształcenie, w tym w pełnieniu dyżurów, tak aby kształcący się lekarz cały czas przeznaczony na pracę zawodową we wszystkich tygodniach roboczych w roku poświęcał na zajęcia praktyczne i teoretyczne, zgodnie z procedurami ustanowionymi przez właściwe organy. W związku z tym kształcący się lekarze otrzymują odpowiednie wynagrodzenie.

4. Państwa Członkowskie mogą uzależniać wydanie dokumentu potwierdzającego odbycie medycznego kształcenia specjalistycznego od posiadania dokumentu potwierdzającego odbycie kształcenia medycznego na podstawowym poziomie, o którym mowa w załączniku V pkt. 5.1.1.

5. Minimalne okresy kształcenia, o których mowa w załączniku V pkt. 5.1.3, mogą być zmieniane, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 58 ust. 2, w celu dostosowania ich do postępu naukowego i technicznego.

Artykuł 26

Rodzaje specjalistycznego kształcenia medycznego

Dokumentem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji lekarza specjalisty jest, określony w art. 21 dokument wydawany przez właściwe organy lub instytucje, o których mowa w załączniku V pkt. 5.1.2 odpowiadający tytułowi używanemu w poszczególnych Państwach Członkowskich po ukończeniu danego kształcenia specjalistycznego, o którym mowa w załączniku V, pkt. 5.1.3.

Zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 58 ust. 2, możliwe jest poszerzenie wykazu w załączniku V, pkt. 5.1.3 o nowe specjalności medyczne, występujące w co najmniej dwóch piątych Państw Członkowskich, w celu dostosowania niniejszej dyrektywy do zmian wprowadzanych w ustawodawstwie krajowym.

Artykuł 27

Prawa nabyte lekarzy specjalistów

1. Przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać od lekarzy specjalistów, których specjalistyczne kształcenie medyczne było prowadzone w niepełnym wymiarze godzin na podstawie przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych obowiązujących w dniu 20 czerwca 1975 r., którzy rozpoczęli kształcenie specjalistyczne najpóźniej w dniu 31 grudnia 1983 r., przedstawienia obok dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji zaświadczenia stwierdzającego, że przez nieprzerwany okres co najmniej trzech lat w okresie pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia, faktycznie i zgodnie z prawem wykonywały danego rodzaju działalność.

2. Każde Państwo Członkowskie uznaje kwalifikacje lekarzy specjalistów uzyskane w Hiszpanii przez lekarzy, którzy ukończyli kształcenie specjalistyczne przed dniem 1 stycznia 1995 r., nawet jeżeli nie spełnia ono minimalnych wymogów w zakresie kształcenia określonych w art. 25, o ile obok dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji przedstawione zostanie zaświadczenie, wydane przez właściwe organy hiszpańskie, stwierdzające, że dana osoba zdała egzamin specjalizacyjny w danej dziedzinie specjalizacji, przeprowadzony w ramach szczególnych środków w zakresie uznawania kwalifikacji, ustanowionych w dekrecie królewskim 1497/99, w celu potwierdzenia, że dana osoba dysponuje poziomem wiedzy i umiejętności porównywalnym z tym, jaki mają lekarze posiadający kwalifikacje lekarza specjalisty określony w przypadku Hiszpanii w załączniku V pkt. 5.1.2 i 5.1.3.

3. Każde Państwo Członkowskie stosujące właściwe przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne, uznaje za wystarczające dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji lekarzy specjalistów wydane przez inne Państwa Członkowskie, które odpowiadają tytułowi używanemu w poszczególnych Państwach Członkowskich po ukończeniu danego kształcenia specjalistycznego, wymienionego w załączniku VI, pkt. 6.1, jeżeli poświadczają one odbycie kształcenia rozpoczętego przed datą odniesienia, o której mowa w załączniku VI, pkt. 5.1.2, i wraz z nimi przedstawione zostanie zaświadczenie stwierdzające, że posiadacz dokumentu faktycznie i w sposób zgodny z prawem wykonywał daną działalność przez nieprzerwany okres co najmniej trzech lat w okresie pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia.

Te same przepisy obowiązują w przypadku dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji lekarza specjalisty, uzyskanych na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej, jeżeli poświadczają one pomyślne ukończenie kształcenia rozpoczętego przed 3 kwietnia 1992 r. i przyznają posiadaczowi dokumentu prawo do wykonywania działalności zawodowej na terytorium Niemiec na tych samych warunkach, jak wydane przez właściwe niemieckie organy dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, o których mowa w załączniku VI, pkt. 6.1.

4. Każde Państwo Członkowskie stosujące właściwe przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne, uznaje dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji lekarzy specjalistów, które odpowiadają tytułom wymienionym w załączniku VI, pkt. 6.1, wydane przez Państwa Członkowskie wyszczególnione w tym punkcie i poświadczające odbycie kształcenia rozpoczętego po dacie odniesienia określonej w załączniku V, pkt. 5.1.2, ale przed … [25], i przyznaje takim dokumentom, na potrzeby podejmowania i prowadzenia działalności zawodowej lekarza specjalisty, taką samą moc na swoim terytorium jak dokumentom, które same wydało.

5. Każde Państwo Członkowskie, które uchyliło przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne dotyczące wydawania dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji lekarzy specjalistów, o których mowa w załączniku V pkt. 5.1.3 i załączniku VI, pkt. 6.1 i w związku z tym przyjęło środki dotyczące praw nabytych przysługujących jego obywatelom, przyznaje obywatelom pozostałych Państw Członkowskich prawo do korzystania z tych samych środków, jeżeli dany dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji został wydany przed datą, w której przyjmujące Państwo Członkowskie zaprzestało wydawania takich dokumentów w zakresie danej specjalności.

Daty uchylenia tych przepisów określone są w załączniku V, pkt. 5.1.3 i załączniku VI, pkt. 6.1.

Artykuł 28

Kształcenie specjalistyczne w zakresie ogólnej praktyki medycznej

1. Warunkiem podjęcia kształcenia specjalistycznego w zakresie ogólnej praktyki medycznej jest potwierdzone ukończenie sześcioletnich studiów w ramach programu kształcenia, o którym mowa w art. 24.

2. Kształcenie specjalistyczne w zakresie ogólnej praktyki medycznej prowadzące do uzyskania dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji, który zostanie wydany przed 1 stycznia 2006 r., musi trwać co najmniej dwa lata w pełnym wymiarze godzin. W przypadku dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji wydawanych po tej dacie, kształcenie musi trwać co najmniej trzy lata w pełnym wymiarze godzin.

W przypadku, gdy program kształcenia, o którym mowa w art. 24, obejmuje szkolenie praktyczne w zatwierdzonym szpitalu wyposażonym w odpowiedni sprzęt i służby medyczne albo w zatwierdzonym gabinecie medycyny ogólnej lub w zatwierdzonej przychodni, w której lekarze świadczą podstawową opiekę medyczną, okres kształcenia praktycznego, w wymiarze nie większym niż rok, może zostać zaliczony do okresu przewidzianego w akapicie pierwszym w odniesieniu do świadectw odbycia kształcenia, wydawanych od dnia 1 stycznia 2006 r.

Możliwość przewidziana w drugim akapicie jest dostępna jedynie w Państwach Członkowskich, w których kształcenie specjalistyczne w zakresie ogólnej praktyki medycznej trwało na dzień 1 stycznia 2001 r. dwa lata.

3. Kształcenie specjalistyczne w zakresie ogólnej praktyki medycznej prowadzone jest w pełnym wymiarze godzin, pod nadzorem właściwych organów lub instytucji. Ma ono w większym stopniu charakter praktyczny niż teoretyczny.

Kształcenie praktyczne odbywa się z jednej strony co najmniej przez sześć miesięcy w zatwierdzonym szpitalu posiadającym właściwe wyposażenie i służby medyczne, z drugiej zaś strony co najmniej przez sześć miesięcy w zatwierdzonym gabinecie medycyny ogólnej lub w zatwierdzonej przychodni, w której lekarze świadczą podstawową opiekę medyczną.

Kształcenie praktyczne odbywa się w połączeniu z innymi jednostkami ochrony zdrowia lub placówkami odpowiedzialnymi za medycynę ogólną. Jednakże, bez uszczerbku dla okresów minimalnych określonych w akapicie drugim, kształcenie praktyczne może być prowadzone przez okres nie dłuższy niż sześć miesięcy w innej zatwierdzonej jednostce lub placówkach zdrowotnych odpowiedzialnych za medycynę ogólną.

Kształcenie wymaga osobistego udziału kształcącego się lekarza w wykonywaniu działalności zawodowej i wypełnianiu obowiązków osób, z którymi pracuje.

4. Państwa Członkowskie uzależniają wydanie dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji lekarza ogólnego od posiadania dokumentu potwierdzającego odbycie podstawowego kształcenia medycznego, wymienionego w załączniku V pkt. 5.1.1.

5. Państwa Członkowskie mogą wydać dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, o którym mowa w załączniku V pkt. 5.1.4 lekarzowi, który wprawdzie nie ukończył kształcenia, o którym mowa w niniejszym artykule, ale ukończył inne uzupełniające kształcenie, potwierdzone dokumentem potwierdzającym posiadanie kwalifikacji wydanym przez właściwe organy Państwa Członkowskiego. Nie mogą one jednakże wydać dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji, jeżeli nie potwierdza on posiadania wiedzy na poziomie równoważnym z wiedzą zdobywaną w trakcie kształcenia, o którym mowa w niniejszym artykule.

Państwa Członkowskie określają między innymi zakres, w jakim kształcenie uzupełniające i doświadczenie zawodowe posiadane przez wnioskodawcę mogą zastąpić kształcenie, o którym mowa w niniejszym artykule.

Państwa Członkowskie mogą wydać dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, o którym mowa w załączniku V, pkt. 5.1.4, jeżeli wnioskodawca zdobył co najmniej sześciomiesięczne doświadczenie w zakresie medycyny ogólnej w gabinecie medycyny ogólnej lub w przychodni, w której lekarze świadczą podstawową opiekę zdrowotną należącego do rodzaju określonego w ust. 3 niniejszego artykułu.

Artykuł 29

Wykonywanie zawodu lekarza ogólnego

Każde Państwo Członkowskie, z zastrzeżeniem przepisów dotyczących ochrony praw nabytych, uzależnia wykonywanie zawodu lekarza ogólnego w ramach własnego systemu ubezpieczeń społecznych od posiadania dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji, o którym mowa w załączniku V pkt. 5.1.4.

Państwa Członkowskie mogą zwolnić z tego warunku osoby, które odbywają obecnie specjalne kształcenie w zakresie ogólnej praktyki medycznej.

Artykuł 30

Prawa nabyte lekarzy ogólnych

1. Każde Państwo Członkowskie samodzielnie określa prawa nabyte. Jednakże każde Państwo Członkowskie uznaje prawo do wykonywania działalności lekarza ogólnego w ramach własnego, krajowego systemu zabezpieczeń społecznych, bez posiadania dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji, o którym mowa w załączniku V, pkt. 5.1.4, jako prawo nabyte wszystkich lekarzy, którzy w dniu określonym w wymienionym punkcie korzystają z tego prawa na podstawie przepisów dotyczących zawodów medycznych, uprawniających do wykonywania działalności zawodowej lekarza posiadającego podstawowy poziom wykształcenia medycznego, i który korzystając z przepisów art. 21 lub 23 podjęli działalność na terytorium danego Państwa Członkowskiego.

Właściwe organy każdego Państwa Członkowskiego wydają na wniosek lekarzy, którym, zgodnie z akapitem pierwszym przysługują prawa nabyte, zaświadczenie potwierdzające, że jego posiadacz ma prawo do wykonywania działalności lekarza ogólnego w ramach systemów ubezpieczeń społecznych tych Państw bez posiadania dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji, o którym mowa w załączniku V pkt. 5.1.4.

2. Każde Państwo Członkowskie uznaje zaświadczenia, o których mowa w ust. 1 akapit drugi, wydane obywatelom Państw Członkowskich przez inne Państwa Członkowskie, i przyznają takim świadectwom taką samą moc na swoim terytorium, jak wydawanym przez siebie dokumentom potwierdzającym posiadanie kwalifikacji, które pozwalają na wykonywanie zawodu lekarza ogólnego w ramach krajowego systemu zabezpieczeń społecznych.

SEKCJA 3

Pielęgniarki odpowiedzialne za opiekę ogólną

Artykuł 31

Kształcenie pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną

1. Warunkiem podjęcia kształcenia pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną jest ukończenie dziesięcioletniego kształcenia ogólnego, potwierdzonego dyplomem, świadectwem lub innym dokumentem wydanym przez właściwe organy lub instytucje Państwa Członkowskiego albo świadectwem potwierdzającym zdanie egzaminu wstępnego na równoważnym poziomie do szkoły pielęgniarskiej.

2. Kształcenie pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną prowadzone jest w pełnym wymiarze godzin i obejmuje co najmniej program określony w załączniku V, pkt. 5.2.1.

Wykaz przedmiotów, wyszczególnionych w załączniku V pkt. 5.2.1 może być zmieniana zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 58 ust. 2 w celu dostosowania jej do postępu naukowego i technicznego.

Takie aktualizacje nie pociągają za sobą żadnych zmian w istniejących w Państwach Członkowskich zasadach, określonych w przepisach dotyczących struktury specjalności zawodowych w zakresie dotyczącym kształcenia osób fizycznych i ich dostępu do zawodu.

3. Kształcenie pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną obejmuje co najmniej trzy lata lub 4600 godzin kształcenia teoretycznego i klinicznego, przy czym kształcenie teoretyczne obejmuje co najmniej trzecią część, a kształcenie kliniczne co najmniej połowę minimalnego okresu kształcenia. Państwa Członkowskie mogą w części zwolnić z powyższych wymogów osoby, które odbyły część kształcenia na kursach o poziomie co najmniej równoważnym.

Państwa Członkowskie gwarantują, że instytucje prowadzące kształcenie pielęgniarek odpowiadają za skoordynowanie elementów kształcenia teoretycznego i klinicznego w trakcie całego programu studiów.

4. Kształcenie teoretyczne stanowi tą część kształcenia pielęgniarek, w trakcie której zdobywają one wiedzę zawodową, doświadczenie i umiejętności niezbędne do organizowania, udzielania i oceny sprawowanej opieki zdrowotnej. Kształcenie prowadzone jest przez wykładowców pielęgniarstwa lub inne kompetentne osoby w szkołach pielęgniarskich lub innych placówkach nauczania wybranych przez instytucje edukacyjne.

5. Kształcenie kliniczne stanowi tą część kształcenia pielęgniarek, w trakcie której kandydatka uczy się, jako członek zespołu i w bezpośrednim kontakcie z osobami zdrowymi lub chorymi i/lub z określoną społecznością, jak w oparciu o zdobytą wiedzę i umiejętności organizować, udzielać i dokonywać oceny wymaganej, kompleksowej opieki pielęgniarskiej. Kandydatka na pielęgniarkę uczy się nie tylko pracy zespołowej, ale także umiejętności kierowania zespołem i organizowania ogólnej opieki pielęgniarskiej, w tym prowadzenia edukacji zdrowotnej na rzecz osób fizycznych i małych grup w placówkach zdrowotnych lub określonej społeczności.

Powyższe kształcenie odbywa się w szpitalach lub innych placówkach zdrowotnych oraz w określonej społeczności, pod nadzorem wykładowców pielęgniarstwa oraz przy współpracy i pomocy innych, wykwalifikowanych pielęgniarek. Także inne osoby należącego do wykwalifikowanego personelu mogą wziąć udział w procesie nauczania.

Kandydatki na pielęgniarki biorą udział w tych czynnościach wykonywanych na danym oddziale, które są odpowiednie ze względu na cele kształcenia i uczą je podejmowania obowiązków związanych z pielęgniarstwem.

6. Odbycie przez daną osobę kształcenia na pielęgniarkę odpowiedzialną za opiekę ogólną gwarantuje, że uzyskała ona następującą wiedzę i umiejętności:

a) odpowiednią wiedzę w zakresie nauk, na których opiera się pielęgniarstwo ogólne, łącznie z wystarczającym zrozumieniem budowy, funkcji fizjologicznych i zachowania osób zdrowych i chorych oraz zależności między stanem zdrowia a fizycznym i społecznym środowiskiem człowieka;

b) wystarczającą wiedzę o charakterze i etyce zawodu oraz ogólnych zasadach dotyczących zdrowia i pielęgniarstwa;

c) odpowiednie doświadczenie kliniczne; doświadczenie to, dobrane ze względu na jego wartości szkoleniowe, powinno zostać zdobyte pod nadzorem wykwalifikowanego personelu pielęgniarskiego w miejscu, w którym dzięki odpowiedniej liczbie wykwalifikowanego personelu i wyposażeniu istnieją odpowiednie warunki do świadczenia opieki pielęgniarskiej na rzecz pacjenta;

d) zdolność do brania udziału w praktycznym kształceniu personelu służby zdrowia oraz doświadczenie w pracy z tym personelem;

e) doświadczenie we współpracy z innymi zawodami w służbie zdrowia.

Artykuł 32

Wykonywanie zawodu pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną

Do celów niniejszej dyrektywy, do działalności zawodowej pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną należą rodzaje działalności wykonywane zawodowo, wyszczególnione w załączniku V pkt. 5.2.2.

Artykuł 33

Prawa nabyte pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną

1. Aby ogólne zasady w zakresie praw nabytych mogły znaleźć zastosowanie wobec pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną, rodzaje działalności, o których mowa w art. 23 muszą obejmować pełną odpowiedzialność za planowanie, organizowanie i zarządzanie opieką medyczną świadczoną pacjentowi.

2. W odniesieniu do polskich kwalifikacji pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną, uznaje się wyłącznie prawa nabyte, o których mowa poniżej. W przypadku obywateli Państw Członkowskich, których dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną został wydany w Polsce, przed 1 maja 2004 r. i którzy nie spełniają minimalnych wymogów w zakresie kształcenia określonych w art. 31, Państwa Członkowskie uznają dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną określone poniżej, pod warunkiem dołączenia do nich zaświadczenia potwierdzającego, że dani obywatele Państw Członkowskich faktycznie i w sposób zgodny z prawem wykonywali działalność pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną w Polsce przez okres wyszczególniony poniżej:

a) w przypadku osób posiadających dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji pielęgniarki w stopniu licencjata (dyplom licencjata pielęgniarstwa): przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia,

b) w przypadku osób posiadających dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji pielęgniarki potwierdzający ukończenie kształcenia pomaturalnego w medycznych szkołach zawodowych (dyplom pielęgniarki albo pielęgniarki dyplomowanej): przez co najmniej pięć kolejnych lat w okresie siedmiu lat poprzedzających wydanie świadectwa.

Wymienione czynności muszą obejmować pełną odpowiedzialność za planowanie, organizowanie i sprawowanie opieki pielęgniarskiej pacjenta.

3. Państwa Członkowskie uznają dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji pielęgniarek wydane w Polsce pielęgniarkom, które ukończyły kształcenie przed 1 maja 2004 r. nawet, jeżeli dokumenty te nie spełniają minimalnych wymogów kształcenia określonych w art. 31, potwierdzonych uzyskaniem tytułu "licencjata", jeżeli zostały one uzyskane na podstawie specjalnego programu kształcenia, określonego w art. 11 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej oraz niektórych innych ustaw (Dziennik Ustaw z dnia 30 kwietnia 2004 r., nr 92, poz. 885) oraz rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków prowadzenia studiów zawodowych na kierunku pielęgniarstwo lub położnictwo przeznaczonych dla pielęgniarek i położnych posiadających świadectwo dojrzałości i będących absolwentami liceów medycznych oraz medycznych szkół zawodowych kształcących w zawodzie pielęgniarki i położnej (Dziennik Ustaw z dnia 13 maja 2004 r., nr 110, poz. 1170) w celu potwierdzenia, że dana osoba dysponuje wiedzą i umiejętnościami porównywalnymi z tymi, jakie posiadają pielęgniarki posiadające kwalifikacje, które w przypadku Polski określono w załączniku V pkt. 5.2.2.

SEKCJA 4

Lekarze dentyści

Artykuł 34

Podstawowe kształcenie lekarsko-dentystyczne

1. Warunkiem podjęcia podstawowego kształcenia lekarsko-dentystycznego jest posiadanie dyplomu lub świadectwa, uprawniającego do podjęcia przedmiotowych studiów na uniwersytetach lub w szkołach wyższych prowadzących kształcenie na poziomie uznanym w danym Państwie Członkowskim za równoważny.

2. Podstawowe kształcenie lekarsko-dentystyczne obejmuje co najmniej pięcioletni okres studiów teoretycznych i praktycznych prowadzonych w pełnym wymiarze godzin, w trakcie których realizowany jest co najmniej program określony w załączniku V pkt. 5.3.1, odbywanych na uniwersytecie lub w szkole wyższej prowadzącej kształcenie na poziomie uznanym za równoważny albo też pod nadzorem uniwersytetu.

Wykaz przedmiotów, wyszczególnionych w załączniku V pkt. 5.3.1 może być zmieniany zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 58 ust. 2, w celu dostosowania go do postępu naukowego i technicznego.

Takie aktualizacje nie pociągają za sobą żadnych zmian w istniejących w Państwach Członkowskich zasadach określonych w przepisach prawa, dotyczących struktury zawodów w zakresie dotyczącym kształcenia osób fizycznych i ich dostępu do zawodu.

3. Odbycie przez daną osobę podstawowego kształcenia lekarsko-dentystycznego gwarantuje, że uzyskała ona następującą wiedzę i umiejętności:

a) odpowiednią wiedzę w zakresie nauk, na których opiera się stomatologia, i dobre zrozumienie metod naukowych, w tym zasad dokonywania pomiarów czynności biologicznych, oceny naukowo ustalonych stanów faktycznych i analizy danych;

b) odpowiednią wiedzę o organizmie, fizjologii i zachowaniu osób zdrowych i chorych, jak również oddziaływaniu środowiska naturalnego i społecznego na stan ludzkiego zdrowia, w zakresie, w jakim czynniki te dotyczą stomatologii;

c) odpowiednią wiedzę o strukturze i funkcji zębów, jamy ustnej, szczęki, żuchwy i okolic przyległych, zarówno zdrowych jak i chorych, jak również o ich związku z ogólnym stanem zdrowia oraz fizycznym i społecznym samopoczuciem pacjenta;

d) odpowiednią wiedzę w zakresie dyscyplin i metod klinicznych, zapewniającą lekarzowi dentyście kompleksowe postrzeganie nieprawidłowości, uszkodzeń i chorób zębów, jamy ustnej, szczęki, żuchwy i okolic przyległych oraz w zakresie profilaktyki, diagnostyki i terapii stomatologicznej;

e) odpowiednie doświadczenie kliniczne zdobyte w szpitalach pod odpowiednim nadzorem.

Powyższe kształcenie zapewnia lekarzowi dentyście umiejętności niezbędne do wykonywania wszelkich czynności w zakresie profilaktyki, diagnostyki i leczenia nieprawidłowości oraz chorób zębów, jamy ustnej, szczęki, żuchwy i okolic przyległych.

Artykuł 35

Specjalistyczne kształcenie lekarsko-dentystyczne

1. Warunkiem podjęcia specjalistycznego kształcenia lekarsko-dentystycznego jest potwierdzone ukończenie pięcioletniego szkolenia teoretycznego i praktycznego w ramach kształcenia, o którym mowa w art. 34, lub posiadanie dokumentów, o których mowa w art. 23 i 37.

2. Specjalistyczne kształcenie lekarsko-dentystyczne obejmuje szkolenia teoretyczne i praktyczne w ośrodku uniwersyteckim, ośrodku leczniczym i badawczym, lub, w stosownych przypadkach, w placówce zdrowotnej upoważnionej do tego przez właściwe organy lub instytucje.

Specjalistyczne kursy lekarsko-dentystyczne w pełnym wymiarze godzin trwają co najmniej trzy lata i nadzorowane są przez właściwe organy i instytucje. Obejmują one osobisty udział lekarza dentysty odbywającego specjalistyczne kształcenie w działalności i wypełnianiu obowiązków danej placówki zdrowotnej.

Minimalny okres kształcenia, o którym mowa w akapicie drugim, może być zmieniany, zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 58 ust.2 w celu dostosowania go do postępu naukowego i technicznego.

3. Państwa Członkowskie uzależniają wydanie dokumentu potwierdzającego odbycie specjalistycznego od posiadania dokumentu potwierdzającego odbycie podstawowego kształcenia lekarsko-dentystycznego, o którym mowa w załączniku V pkt. 5.3.2.

Artykuł 36

Wykonywanie zawodu lekarza dentysty

1. Do celów niniejszej dyrektywy, działalność zawodowa lekarzy dentystów obejmuje rodzaje działalności określone w ust. 3, wykonywane na podstawie posiadania kwalifikacji zawodowych wyszczególnionych w załączniku V pkt. 5.3.2.

2. Zawód lekarza dentysty opiera się na kształceniu lekarsko-dentystycznym, o którym mowa w art. 34, i stanowi osobny zawód, odmienny od innych zawodów medycznych o charakterze ogólnym lub specjalistycznym. Warunkiem wykonywania zawodu lekarza dentysty jest posiadanie dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji, o którym mowa w załączniku V pkt. 5.3.2. Posiadacze takich dokumentów traktowani są w taki sam sposób jak osoby, wobec których zastosowanie znajduje art. 23 lub art. 37.

3. Państwa członkowskie zapewniają lekarzom dentystom powszechne prawo podejmowania i wykonywania czynności w zakresie profilaktyki, diagnozowania i leczenia nieprawidłowości i chorób zębów, jamy ustnej, szczęki, żuchwy i okolic przyległych, przy należytym uwzględnieniu odpowiednich przepisów i zasad etyki zawodowej obowiązujących w tej dziedzinie w dniach określonych w załączniku V pkt. 5.3.2.

Artykuł 37

Prawa nabyte lekarzy dentystów

1. Każde Państwo Członkowskie uznaje, na potrzeby wykonywania działalności zawodowej w charakterze lekarza dentysty na podstawie kwalifikacji wyszczególnionych w załączniku V pkt. 5.3.2. dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji lekarzy dentystów wydane we Włoszech, Hiszpanii, Austrii, Republice Czeskiej i Słowacji osobom, które rozpoczęły kształcenie medyczne najpóźniej w dniu określonym w tym załączniku dla danego Państwa Członkowskiego, któremu towarzyszyć będzie zaświadczenie wydane przez właściwe organy tego Państwa Członkowskiego.

Zaświadczenie musi potwierdzać spełnienie dwóch następujących warunków:

a) dane osoby faktycznie wykonywały w Państwach Członkowskich zgodnie z prawem i jako swoje główne zajęcie działalność określoną w art. 36 przez przynajmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia,

b) dane osoby są upoważnione do wykonywania działalności wymienionego rodzaju na takich samych warunkach jak posiadacze dokumentów wymienionych dla danego Państwa Członkowskiego w załączniku V pkt. 5.3.2.

Osoby, które pomyślnie ukończyły co najmniej trzyletnie studia, co do których właściwe organy w danym Państwie Członkowskim potwierdziły, że są one równoważne z kształceniem, o którym mowa w art. 34, są zwolnione z obowiązku posiadania trzyletniego doświadczenia zawodowego, o którym mowa w akapicie drugim pkt. a).

W przypadku Republiki Czeskiej i Słowacji, dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji uzyskane w byłej Czechosłowacji są dla potrzeb uznawania traktowane tak samo, jak czeskie i słowackie dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji i podlegają uznaniu na warunkach określonych w akapitach poprzedzających.

2. Każde Państwo Członkowskie uznaje dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji lekarzy, wydane we Włoszech osobom, które rozpoczęły uniwersyteckie kształcenie medyczne po dniu 28 stycznia 1980 r., ale nie później niż dnia 31 grudnia 1984 r., którym towarzyszy zaświadczenie wydane przez właściwe organy włoskie.

Zaświadczenie musi potwierdzać spełnienie trzech następujących warunków:

a) dane osoby zdały odpowiedni test umiejętności przeprowadzony przez właściwe organy włoskie w celu wykazania, że osoby te posiadają poziom wiedzy i umiejętności porównywalny z osobami posiadającymi dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji wyszczególnione dla Włoch w załączniku V, pkt. 5.3.2.

b) dane osoby faktycznie wykonywały we Włoszech zgodnie z prawem i jako swoje główne zajęcie działalność określoną w art. 36 przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia,

c) dane osoby są upoważnione do wykonywania działalności określonej w art. 36 na tych samych warunkach, co posiadacze dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, wyszczególnionych dla Włoch w załączniku V pkt. 5.3.2, albo faktycznie wykonują taką działalność zgodnie z prawem i jako swoje główne zajęcie.

Osoby, które ukończyły co najmniej trzyletnie studia, co do których właściwe organy w danym Państwie Członkowskim potwierdziły, że są one równoważne z kształceniem, o którym mowa w art. 34, są zwolnione z obowiązku zdania testu umiejętności, o którym mowa w akapicie drugim, pkt. a).

Osoby, które rozpoczęły uniwersyteckie kształcenie medyczne po dniu 31 grudnia 1984 r., traktowane są w ten sam sposób co osoby, o których mowa powyżej, o ile powyższy trzyletni okres studiów rozpoczął się przed dniem 31 grudnia 1994 r.

SEKCJA 5

Lekarze weterynarii

Artykuł 38

Kształcenie lekarzy weterynarii

1. Kształcenie lekarzy weterynarii obejmuje co najmniej pięcioletni okres studiów teoretycznych i praktycznych prowadzonych w pełnym wymiarze godzin, w trakcie których realizowany jest co najmniej program określony w załączniku V, pkt. 5.4.1, odbywanych na uniwersytecie lub w szkole wyższej prowadzącej kształcenie na poziomie uznanym za równoważny albo też pod nadzorem uniwersytetu.

Wykaz przedmiotów, wymienionych w załączniku V pkt. 5.4.1, może być zmieniany zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 58 ust. 2, w celu dostosowania go do postępu naukowego i technicznego.

Takie aktualizacje nie pociągają za sobą żadnych zmian w istniejących w Państwach Członkowskich zasadach określonych w przepisach, dotyczących struktury specjalności zawodowych w zakresie dotyczącym kształcenia osób fizycznych i ich dostępu do zawodu.

2. Warunkiem podjęcia kształcenia w zakresie weterynarii jest posiadanie dyplomu lub świadectwa uprawniającego do podjęcia tego rodzaju studiów na uniwersytecie lub w szkołach wyższych, które dane Państwo Członkowskie uznaje za równoważne pod względem poziomu.

3. Odbycie przez daną osobę kształcenia w zakresie weterynarii gwarantuje, że uzyskała ona następującą wiedzę i umiejętności:

a) odpowiednią wiedzę w zakresie nauk, na których opiera się weterynaria;

b) odpowiednią wiedzę na temat budowy i czynności zwierząt zdrowych, ich hodowli, reprodukcji, higieny ogólnej, a także żywienia, włącznie z technologią stosowaną podczas produkcji i konserwacji żywności odpowiadającej ich potrzebom;

c) odpowiednią wiedzę na temat zachowania i ochrony zwierząt;

d) odpowiednią wiedzę na temat przyczyn, natury, przebiegu, skutków, diagnozowania i leczenia chorób zwierzęcych, rozpatrywanych zarówno indywidualnie jak i grupowo, w tym specjalistyczną wiedzę o chorobach, które mogą się przenosić na człowieka;

e) dostateczną znajomość medycyny prewencyjnej;

f) dostateczną znajomość higieny i technologii produkcji, wytwarzania oraz wprowadzania do obrotu zwierzęcych artykułów spożywczych lub artykułów spożywczych pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi;

g) dostateczną znajomość przepisów ustawowych, wykonawczych i administracyjnych odnoszących się do wyżej wymienionych dziedzin;

h) odpowiednie doświadczenie kliniczne i praktyczne uzyskane pod odpowiednim nadzorem.

Artykuł 39

Prawa nabyte lekarzy weterynarii

Bez uszczerbku dla art. 23 ust. 4, w odniesieniu do obywateli Państw Członkowskich, których dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji zostały wydane w Estonii przed 1 maja 2004 r., lub których kształcenie rozpoczęło się w Estonii przed 1 maja 2004 r., Państwa Członkowskie uznają wymienione dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji lekarzy weterynarii w przypadku, gdy załączone do nich będzie zaświadczenie potwierdzające, że dane osoby faktycznie i w sposób zgodny z prawem wykonywały w Estonii działalność tego rodzaju przez co najmniej pięć kolejnych lat w okresie siedmiu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia.

SEKCJA 6

Położne

Artykuł 40

Kształcenie położnych

1. Kształcenie położnych obejmuje co najmniej:

a) kurs położnictwa prowadzony w pełnym wymiarze godzin i obejmujący co najmniej trzy lata nauki teoretycznej i praktycznej (ścieżka I), w trakcie której realizowany jest co najmniej program określony w załączniku V, pkt. 5.5.1,

lub

b) kurs położnictwa trwający 18 miesięcy (ścieżka II) i obejmujący co najmniej program studiów określony w załączniku V pkt. 5.5.1, który nie został zrealizowany w ramach równoważnego kształcenia pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną.

Państwa Członkowskie gwarantują, że instytucje prowadzące kształcenie położnych odpowiadają za skoordynowanie teorii i praktyki w ramach programu kształcenia.

Wykaz przedmiotów wymienionych w załączniku V pkt. 5.5.1 może być zmieniany zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 58 ust. 2, w celu dostosowania go do postępu naukowego i technicznego.

Takie aktualizacje nie pociągają za sobą żadnych zmian w istniejących w Państwach Członkowskich zasadach określonych w przepisach dotyczących struktury specjalności zawodowych w zakresie dotyczącym kształcenia osób fizycznych i ich dostępu do zawodu.

2. Warunkiem podjęcia kształcenia w zakresie położnictwa jest spełnienie jednego z dwóch następujących warunków:

a) w przypadku ścieżki I - ukończenie co najmniej pierwszych dziesięciu lat kształcenia ogólnego, lub

b) w przypadku ścieżki II - posiadanie dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, o którym mowa w załączniku V, pkt. 5.2.2.

3. Odbycie przez daną osobę kształcenia położniczego gwarantuje, że uzyskała ona następującą wiedzę i umiejętności:

a) dostateczną wiedzę w zakresie nauk, na których opiera się działalność położnych, a szczególnie położnictwa i ginekologii;

b) odpowiednią znajomość etyki zawodowej i przepisów prawa dotyczących wykonywania zawodu;

c) szczegółową znajomość czynności biologicznych, anatomii i fizjologii w dziedzinie położnictwa i noworodków, jak również wiedzę o związku zachodzącym pomiędzy stanem zdrowia a fizycznym i społecznym środowiskiem człowieka oraz o jego zachowaniu;

d) odpowiednie doświadczenie kliniczne zdobyte w zatwierdzonych instytucjach pod nadzorem personelu wykwalifikowanego w położnictwie;

e) odpowiednią znajomość procesu kształcenia personelu służby zdrowia i doświadczenie we współpracy z nim.

Artykuł 41

Procedury uznawania dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji położnych

1. Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji położnej, o którym mowa w załączniku V, pkt. 5.5.2, podlega automatycznemu uznaniu zgodnie z art. 21, o ile potwierdza odbycie jednego z następujących rodzajów kształcenia:

a) kursu położnictwa prowadzonego przez co najmniej trzy lata w pełnym wymiarze godzin:

i) jeżeli warunkiem jego podjęcia jest posiadanie dyplomu, świadectwa lub innego dokumentu uprawniającego do podjęcia nauki na uniwersytecie lub wyższej uczelni albo w inny sposób potwierdzającego posiadanie równoważnego poziomu wiedzy; lub

ii) po którym nastąpiła dwuletnia praktyka zawodowa, potwierdzona zaświadczeniem wydanym zgodnie z ust. 2.

b) kursu położnictwa prowadzonego w pełnym wymiarze godzin przez co najmniej dwa lata lub obejmującego 3600 godzin, jeżeli warunkiem jego podjęcia było posiadanie dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, o którym mowa w załączniku V pkt. 5.2.2.

c) Kursu położnictwa prowadzonego w pełnym wymiarze godzin przez co najmniej 18 miesięcy lub obejmującego 3000 godzin, jeżeli warunkiem jego podjęcia było posiadanie dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji pielęgniarki odpowiedzialnej za opiekę ogólną, o którym mowa w załączniku V, pkt. 5.2.2, po którego zdobyciu nastąpiła roczna praktyka zawodowa, potwierdzona zaświadczeniem wydanym zgodnie z ust. 2.

2. Zaświadczenie, o którym mowa w ust. 1, wydawane jest przez właściwe organy rodzimego Państwa Członkowskiego. Zaświadczenie potwierdza, że jego posiadacz, po zdobyciu dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji położnej, z powodzeniem wykonywał w danym okresie pełen zakres czynności położnej w szpitalu lub w upoważnionym zakładzie opieki zdrowotnej.

Artykuł 42

Wykonywanie zawodu położnej.

1. Bez uszczerbku dla ust. 2, przepisy niniejszej sekcji stosuje się do działalności położnych określonej przez poszczególne Państwa Członkowskie i wykonywanej na podstawie tytułów zawodowych określonych w załączniku V pkt. 5.5.2.

2. Państwa Członkowskie gwarantują położnym możliwość podjęcia i wykonywania przynajmniej następujących rodzajów działalności:

a) udzielanie wiarygodnych informacji i porad na temat planowania rodziny;

b) rozpoznawanie ciąży i nadzorowanie przebiegu ciąż normalnych; przeprowadzanie badań niezbędnych dla nadzorowania przebiegu ciąż normalnych;

c) kierowanie na badania konieczne do jak najwcześniejszego rozpoznania ciąży zagrożonej;

d) realizacja programu przygotowywania do rodzicielstwa oraz pełnego przygotowania do urodzenia dziecka, łącznie z poradnictwem na temat higieny i żywienia;

e) opieka nad rodzącą i pomoc podczas porodu oraz nadzorowanie stanu płodu w macicy za pomocą właściwych środków klinicznych i technicznych;

f) przyjmowanie porodów naturalnych, w razie konieczności także z nacięciem krocza, a w przypadkach nagłych - także porodu z położenia miednicowego;

g) rozpoznawanie u matki lub dziecka objawów nieprawidłowości wymagających skierowania do lekarza oraz, w miarę potrzeby, pomoc lekarzowi; podejmowanie koniecznych działań nagłych pod nieobecność lekarza, w szczególności ręcznego wydobycia łożyska, a następnie, w razie potrzeby, ręcznego zbadania macicy;

h) badanie noworodków i opieka nad nimi, podejmowanie w razie potrzeby wszelkich niezbędnych działań, w tym, w koniecznych przypadkach, natychmiastowej reanimacji;

i) opieka i czuwanie nad matką w okresie poporodowym oraz udzielanie matce wszelkich niezbędnych porad na temat opieki nad noworodkiem, aby umożliwić jej stworzenie optymalnych warunków dla rozwoju noworodka;

j) prowadzenie leczenia zaleconego przez lekarza;

k) sporządzanie koniecznych sprawozdań na piśmie.

Artykuł 43

Prawa nabyte położnych

1. Każde Państwo Członkowskie, w odniesieniu do obywateli Państw Członkowskich, których dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji położnej spełnia minimalne wymogi w zakresie kształcenia określone w art. 40, który jednakże, na mocy art. 41 nie jest uznawany, o ile nie towarzyszy mu zaświadczenie o odbytej praktyce zawodowej, o którym mowa w art. 41 ust. 2, uznaje za wystarczający dowód kwalifikacji dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji wydane przez dane Państwa Członkowskie przed datą, określoną w załączniku V pkt. 5.5.2, do których załączone jest zaświadczenie potwierdzające, że osoby te faktycznie i zgodnie z prawem wykonywały czynności danego rodzaju przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia.

2. Przepisy ust. 1 stosuje się do obywateli Państw Członkowskich, których dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji położnej potwierdza odbycie kształcenia na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej oraz spełnia minimalne wymogi w zakresie kształcenia określone w art. 40, jednakże zgodnie z art. 41 warunkiem uznania dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji jest dołączenie zaświadczenia potwierdzającego posiadanie praktyki zawodowej, o którym mowa w art. 41 ust. 2, jeżeli dokument potwierdza ukończenie kształcenia rozpoczętego przed 3 października 1990 r.

3. W odniesieniu do polskich dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji położnych uznaje się wyłącznie prawa nabyte określone poniżej.

W przypadku obywateli Państw Członkowskich, których dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji położnej zostały wydane w Polsce przed 1 maja 2004 r. i którzy nie spełniają minimalnych wymogów w zakresie kształcenia określonych w art. 40, lub których kształcenie rozpoczęło się w Polsce, przed 1 maja 2004 r. i którzy nie spełniają minimalnych wymogów w zakresie kształcenia określonych w art. 40, Państwa Członkowskie uznają dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji położnej określone poniżej pod warunkiem dołączenia do nich zaświadczenia potwierdzającego, że dane osoby faktycznie i w sposób zgodny z prawem wykonywały czynności położnych przez okres wyszczególniony poniżej:

a) w przypadku osób posiadających dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji położnej w stopniu licencjata (dyplom licencjata położnictwa): przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia,

b) w przypadku osób posiadających dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji położnej potwierdzający ukończenie pomaturalnego kursu kształcenia w medycznej szkole zawodowej (dyplom położnej): przez co najmniej pięć kolejnych lat w okresie siedmiu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia.

4. Państwa Członkowskie uznają dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji położnych wydane w Polsce położnym, które ukończyły kształcenie przed 1 maja 2004 r., nawet jeżeli dokumenty te nie spełniają minimalnych wymogów kształcenia określonych w art. 40, potwierdzonych nadaniem tytułu "licencjata", uzyskanego na podstawie specjalnego programu kształcenia, określonego w art. 11 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zawodach pielęgniarki i położnej oraz niektórych innych ustaw (Dziennik Ustaw z dnia 30 kwietnia 2004 r., nr 92, poz. 885) oraz rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 11 maja 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków prowadzenia studiów zawodowych na kierunku pielęgniarstwo lub położnictwo przeznaczonych dla pielęgniarek i położnych posiadających świadectwo dojrzałości i będących absolwentami liceów medycznych oraz medycznych szkół zawodowych kształcących w zawodzie pielęgniarki i położnej (Dziennik Ustaw z dnia 13 maja 2004 r., nr 110, poz. 1170) w celu potwierdzenia, że dana osoba dysponuje wiedzą i umiejętnościami porównywalnymi z posiadanymi przez położne o kwalifikacjach, które w przypadku Polski określono w załączniku V, pkt. 5.5.2.

SEKCJA 7

Farmaceuci

Artykuł 44

Kształcenie farmaceutów

1. Warunkiem podjęcia kształcenia farmaceutycznego jest posiadanie dyplomu lub świadectwa uprawniającego do podjęcia w Państwie Członkowskim studiów na danym kierunku na uniwersytecie lub w szkołach wyższych o statusie uznanym za równorzędny.

2. Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji farmaceuty potwierdza odbycie kształcenia trwającego co najmniej pięć lat i obejmującego przynajmniej:

a) cztery lata kształcenia teoretycznego i praktycznego w pełnym wymiarze godzin na uniwersytecie, w szkole wyższej o statusie uznanym za równorzędny lub pod nadzorem uniwersytetu,

b) sześciomiesięczną praktykę w ogólnodostępnej aptece lub w szpitalu, pod nadzorem oddziału farmaceutycznego tego szpitala.

Cykl kształcenia obejmuje co najmniej program określony w załączniku V pkt. 5.6.1.

Wykaz przedmiotów wyszczególnionych w załączniku V pkt. 5.6.1 może być zmieniany zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 58 ust.2, w celu dostosowania go do postępu naukowego i technicznego.

Takie aktualizacje nie pociągają za sobą żadnych zmian w istniejących w Państwach Członkowskich zasadach określonych w przepisach dotyczących struktury zawodów w zakresie dotyczącym kształcenia osób fizycznych i ich dostępu do zawodu.

3. Odbycie przez daną osobę kształcenia farmaceutycznego gwarantuje, że uzyskała ona następującą wiedzę i umiejętności:

a) odpowiednią wiedzę o lekach i substancjach używanych do wytwarzania leków;

b) odpowiednią wiedzę o technologii farmaceutycznej oraz fizycznym, chemicznym, biologicznym i mikrobiologicznym testowaniu produktów leczniczych;

c) odpowiednią wiedzę o metabolizmie i skutkach działania produktów leczniczych oraz o działaniu substancji toksycznych, a także o używaniu produktów leczniczych;

d) odpowiednią wiedzę do oceny danych naukowych dotyczących leków, by w oparciu o nią móc udzielać właściwych informacji;

e) odpowiednią wiedzę o wymogach prawnych i innych wymogach związanych z wykonywaniem zawodu farmaceuty.

Artykuł 45

Wykonywanie zawodu farmaceuty

1. Do celów niniejszej dyrektywy, do czynności zawodowych farmaceuty zalicza się te rodzaje działalności, których warunkiem wykonywania w jednym lub więcej Państw Członkowskich jest posiadanie kwalifikacji zawodowych i do których dostęp jest otwarty dla osób posiadających dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji wyszczególnione w załączniku V pkt. 5.6.2.

2. Państwa Członkowskie gwarantują osobom posiadającym dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji farmaceuty na poziomie uniwersyteckim lub poziomie uznawanym za równoważny, spełniający warunki określone w art. 44 - w stosownych przypadkach pod warunkiem posiadania dodatkowego doświadczenia zawodowego - możliwość podejmowania i wykonywania co najmniej następujących czynności:

a) sporządzanie farmaceutycznej formy produktów leczniczych;

b) wytwarzanie i testowanie produktów leczniczych;

c) testowanie produktów leczniczych w laboratorium przeznaczonym do tego celu;

d) składowanie, przechowywanie i dystrybucja produktów leczniczych w obrocie hurtowym;

e) sporządzanie, testowanie, składowanie i wydawanie produktów leczniczych w ogólnie dostępnych aptekach;

f) sporządzanie, testowanie, składowanie i wydawanie produktów leczniczych w szpitalach;

g) udzielanie informacji i porad na temat produktów leczniczych;

3. W przypadku, gdy w określonym Państwie Członkowskim dodatkowym warunkiem podejmowania lub wykonywania jednego z rodzajów działalności farmaceutycznej jest posiadanie dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji, o którym mowa w załączniku V pkt. 5.6.2, Państwo to uznaje za wystarczający dowód w tym zakresie zaświadczenie wydane przez właściwe organy w rodzimym Państwie Członkowskim danej osoby, potwierdzające, że przez podobny okres wykonywała ona tego rodzaju czynności w rodzimym Państwie Członkowskim.

4. Uznanie, o którym mowa w ust. 3, nie dotyczy dwuletniego stażu zawodowego, który w Wielkim Księstwie Luksemburga jest warunkiem przyznania państwowej koncesji na prowadzenie ogólnodostępnej apteki.

5. Jeżeli w dniu 16 września 1985 r. obowiązywał w określonym Państwie Członkowskim konkurs, przeprowadzany w celu wyłonienia spośród kandydatów posiadających dokumenty, o których mowa w ust. 2, osób, którym przyznane zostanie prawo otwarcia nowych aptek, przewidzianych w krajowym systemie geograficznego rozmieszczenia aptek, Państwo to może, na zasadzie odstępstwa od ust. 1, przeprowadzać powyższe konkursy w dalszym ciągu i wymagać od obywateli Państw Członkowskich posiadających dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji określone w załączniku V, pkt. 5.6.2 lub korzystających z przepisów art. 23, wzięcia w nich udziału.

SEKCJA 8

Architekci

Artykuł 46

Kształcenie architektów

1. Kształcenie architekta obejmuje co najmniej czteroletnie studia w pełnym wymiarze godzin albo sześć lat studiów na uniwersytecie lub w porównywalnej instytucji oświatowej, z których co najmniej trzy lata prowadzone są w pełnym wymiarze godzin. Powyższe kształcenie powinno być zakończone zdaniem egzaminu na poziomie szkoły wyższej.

Kształcenie musi odbywać się na poziomie studiów wyższych, których podstawowym przedmiotem jest architektura i których program w równoważnym stopniu uwzględnia teoretyczne i praktyczne aspekty kształcenia architekta oraz gwarantuje uzyskanie następującej wiedzy i umiejętności:

a) umiejętności tworzenia projektów architektonicznych spełniających wymogi zarówno estetyczne, jak i techniczne;

b) odpowiedniej znajomości historii i teorii architektury oraz sztuk pokrewnych, technologii i nauk humanistycznych;

c) wiedzy na temat sztuk pięknych w zakresie, w jakim wpływają one na jakość projektu architektonicznego;

d) odpowiedniej znajomości urbanistyki, planowania oraz umiejętności niezbędnych w procesie planowania;

e) rozumienia związków zachodzących pomiędzy ludźmi a budynkami oraz pomiędzy budynkami a środowiskiem je otaczającym, oraz potrzeby dostosowania budynków do ludzkich potrzeb i skali;

f) rozumienia charakteru zawodu architekta oraz jego roli w społeczeństwie, w szczególności w przygotowywaniu koncepcji projektów uwzględniających czynniki społeczne;

g) rozumienia metod gromadzenia informacji i przygotowywania koncepcji projektu;

h) rozumienia problemów konstrukcyjnych, budowlanych i inżynieryjnych związanych z projektowaniem budynków;

i) odpowiedniej wiedzy w zakresie problemów fizycznych i technologii oraz funkcji budynków, umożliwiającej zapewnienie im wygodnych wnętrz oraz zabezpieczenia przed niekorzystnym działaniem czynników atmosferycznych;

j) umiejętności koniecznych do projektowania budynków spełniających wymogi użytkowników w zakresie, w jakim umożliwiają to dostępne środki finansowe i przepisy budowlane;

k) odpowiedniej znajomości gałęzi przemysłu, organizacji, przepisów i procedur niezbędnych dla realizacji projektów budynków oraz integracji planów z ogólnym projektem planistycznym.

2. Wykaz dziedzin wiedzy i umiejętności wymienionych w ust. 1 może być zmieniany zgodnie z procedurą, o której mowa w art. 58 ust. 2, w celu dostosowania go do postępu naukowego i technicznego.

Takie aktualizacje nie mogą pociągać za sobą zmian w zasadach obowiązujących w Państwach Członkowskich dotyczących struktury zawodów w zakresie kształcenia osób fizycznych i warunków ich dostępu do zawodu.

Artykuł 47

Odstępstwa od warunków kształcenia architektów

1. W drodze odstępstwa od art. 46, za spełniające wymogi określone w art. 21 uznaje się także kształcenie: w "Fachhochschulen" w Republice Federalnej Niemiec przez okres trzech lat w formie, w jakiej było prowadzone w dniu 5 sierpnia 1985 r., spełniające wymogi określone w art. 46 i umożliwiające w powyższym Państwie Członkowskim podejmowanie czynności określonych w art. 48 pod tytułem zawodowym "architekta", o ile kształcenie to zostało uzupełnione czteroletnim doświadczeniem zawodowym w zawodzie architekta w Republice Federalnej Niemiec, potwierdzonym przez świadectwo wydane przez stowarzyszenie zawodowe, do którego rejestru wpisany jest architekt pragnący skorzystać z przepisów niniejszej dyrektywy.

Przed wydaniem świadectwa stowarzyszenie zawodowe ustala, czy osiągnięcia danego architekta w dziedzinie architektury stanowią wystarczający dowód opanowania dziedzin wiedzy i umiejętności wyszczególnionych w art. 46 ust. 1. Świadectwo wydawane jest zgodnie z procedurą stosowaną przy wpisie do rejestru architektów prowadzonego przez stowarzyszenie zawodowe.

2. W drodze odstępstwa od art. 46, za spełniające wymogi określone w art. 21 uznaje się także kształcenie: odbywane w ramach programu rozwoju społecznego lub w formie studiów wyższych w niepełnym wymiarze godzin, spełniające wymogi określone w art. 46 i potwierdzone pomyślnym zaliczeniem egzaminem z architektury, pod warunkiem, że dana osoba pracowała w dziedzinie architektury przez co najmniej siedem lat, pod nadzorem architekta albo biura architektonicznego. Egzamin musi być na poziomie szkoły wyższej i odpowiadać egzaminowi końcowemu określonemu w art. 46 ust. 1 akapit pierwszy.

Artykuł 48

Wykonywanie zawodu architekta

1. Do celów niniejszej dyrektywy, do działalności zawodowej architekta należą rodzaje działalności zazwyczaj wykonywane pod tytułem zawodowym "architekta".

2. Uznaje się, że obywatele Państwa Członkowskiego, którzy zostali upoważnieni do używania tytułu architekta zgodnie z przepisami przyznającymi właściwemu organowi Państwa Członkowskiego prawo przyznawania tego tytułu obywatelom Państw Członkowskim, wyróżniającym się ze względu na osiągnięcia w dziedzinie architektury, spełniają warunki konieczne do wykonywania działalności architekta pod tytułem zawodowym "architekta". Dowodem na to, że dane osoby wykonują działalność w dziedzinie architektury, jest świadectwo wydawane przez ich rodzime Państwo Członkowskie.

Artykuł 49

Prawa nabyte architektów

1. Każde Państwo Członkowskie uznaje dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji architektów wymienione w załączniku VI, pkt. 6.2, wydawane przez pozostałe Państwa Członkowskie i potwierdzające odbycie kształcenia, które rozpoczęło się nie później, niż w roku akademickim określonym w tym załączniku nawet, jeżeli nie spełniają one minimalnych wymogów określonych w art. 46, oraz traktuje takie dokumenty na swoim terytorium w zakresie dotyczącym podejmowania i wykonywania działalności zawodowej architekta, tak samo, jak dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji architekta, które samo wydaje.

Na powyższej podstawie uznawane są zaświadczenia wydane przez właściwe organy Republiki Federalnej Niemiec, potwierdzające, że dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji wydany po dniu 8 maja 1945 r. przez właściwe organy Niemieckiej Republiki Demokratycznej jest równoważny z dokumentami wyszczególnionymi w załączniku VI.

2. Bez uszczerbku dla ust. 1, każde Państwo Członkowskie uznaje dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji określone poniżej i traktuje je na swoim terytorium, w zakresie dotyczącym podejmowania i wykonywania działalności zawodowej architekta, tak samo, jak dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji, które samo wydaje: świadectwa wydawane obywatelom Państw Członkowskich przez Państwa Członkowskie, w których na dzień określony poniżej obowiązywały przepisy regulujące dostęp do zawodu architekta i jego wykonywanie:

a) 1 stycznia 1995, w przypadku Austrii, Finlandii i Szwecji

b) 1 maja 2004 r., w przypadku Republiki Czeskiej, Estonii, Cypru, Łotwy, Litwy, Węgier, Malty, Polski, Słowenii i Słowacji,

c) 5 sierpnia 1987 r., w przypadku pozostałych Państw Członkowskich.

Zaświadczenia określone w ust. 1 powinny potwierdzać, że dana osoba uzyskała, najpóźniej w dniu określonym odpowiednio powyżej, prawo do używania tytułu zawodowego architekta oraz w świetle danych przepisów faktycznie wykonywała przedmiotową działalność przez co najmniej trzy kolejne lata w okresie pięciu lat poprzedzających wydanie zaświadczenia.

ROZDZIAŁ IV

PRZEPISY WSPÓLNE W SPRAWIE PODEJMOWANIA DZIAŁALNOŚCI

Artykuł 50

Dokumentacja i formalności

1. Właściwe organy Państwa Członkowskiego rozpatrujące wniosek o zezwolenie na wykonywanie określonego zawodu regulowanego na mocy niniejszego tytułu mogą żądać przedstawienia dokumentów i zaświadczeń wymienionych w załączniku VII.

Dokumenty określone w załączniku VII pkt. 1 lit. d), e) i f) są przedkładane przed upływem trzech miesięcy od daty ich wydania.

Państwa Członkowskie, instytucje i inne osoby prawne zapewniają poufność przekazywanych im informacji.

2. W przypadku uzasadnionych wątpliwości, przyjmujące Państwo Członkowskie może zwrócić się do właściwych organów innego Państwa Członkowskiego o potwierdzenie autentyczności świadectw i dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji, wydanych przez to drugie Państwo Członkowskie oraz, w stosownych przypadkach, potwierdzenie faktu, że dana osoba spełnia minimalne wymogi w zakresie kształcenia określone odpowiednio w art. 24, 25, 28, 31, 34, 35, 38, 40, 44 i 46 dla zawodów, o których mowa w rozdziale III niniejszego tytułu.

3. W przypadku uzasadnionych wątpliwości, jeżeli dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji, o którym mowa w art. 3 ust. 1 lit, c), został wydany przez właściwy organ w Państwie Członkowskim i potwierdza odbycie kształcenia w całości lub w części w placówce zarejestrowanej zgodnie z prawem na terytorium innego Państwa Członkowskiego, przyjmujące Państwo Członkowskie może sprawdzić, przy udziale właściwej instytucji Państwa Członkowskiego, w którym wydano dokument:

a) czy przebieg kształcenia w danej placówce został formalnie zatwierdzony przez instytucję edukacyjną mającą siedzibę w Państwie Członkowskim, w którym wydano dokument;

b) czy wydany dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji jest taki sam jak ten, który zostałby wydany w przypadku, gdyby kształcenie odbyło się w całości w Państwie Członkowskim, w którym wydano dokument; oraz

c) czy dany dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji przyznaje te same prawa zawodowe na terytorium Państwa Członkowskiego, w którym wydano dokument.

4. W przypadku, gdy przyjmujące Państwo Członkowskie wymaga od swoich obywateli, zamierzających podjąć zawód regulowany, złożenia ślubowania lub przysięgi, a formuła tego ślubowania lub przysięgi nie może być wykorzystana przez obywateli innych Państw Członkowskich, przyjmujące Państwo Członkowskie umożliwia takim osobom skorzystanie z odpowiedniej, równoważnej formuły.

Artykuł 51

Procedura wzajemnego uznawania kwalifikacji zawodowych

1. Właściwy organ przyjmującego Państwa Członkowskiego potwierdza otrzymanie wniosku w terminie miesiąca od jego otrzymania oraz zawiadamia wnioskodawcę, w stosownym przypadku, o konieczności dostarczenia brakujących dokumentów.

2. Procedura rozpatrywania wniosku o zezwolenie na wykonywanie zawodu regulowanego powinna prowadzić do jak najszybszego wydania przez właściwy organ w przyjmującym Państwie Członkowskim należycie uzasadnionej decyzji, nie później niż w terminie trzech miesięcy od daty złożenia przez wnioskodawcę kompletu dokumentów. Jednakże, powyższy termin może zostać przedłużony o miesiąc w sprawach uregulowanych w rozdziale I i II niniejszego tytułu.

3. Od decyzji lub braku decyzji w przepisanym terminie przysługuje odwołanie zgodnie z prawem krajowym.

Artykuł 52

Używanie tytułów zawodowych

1. Jeżeli w przyjmującym Państwie Członkowskim używanie tytułu zawodowego związanego z daną działalnością zawodową podlega prawnej regulacji, obywatele innych Państw Członkowskich, uprawnieni do wykonywania zawodu regulowanego na podstawie tytułu III, używają w przyjmującym Państwie Członkowskim tytułu zawodowego, który w Państwie tym odpowiada zawodowi danego rodzaju oraz wszelkich związanych z nim skrótów.

2. W przypadku gdy dany zawód jest w przyjmującym Państwie Członkowskim regulowany przez stowarzyszenie lub organizację, o których mowa w art. 3 ust. 2, obywatele Państw Członkowskich mogą używać tytułu lub skrótu tytułu zawodowego przyznawanego przez daną organizację lub stowarzyszenie wyłącznie za okazaniem dowodu potwierdzającego przynależność do tych stowarzyszeń lub organizacji.

W przypadku, gdy warunkiem członkostwa w danym stowarzyszeniu lub organizacji jest posiadanie określonych kwalifikacji, warunek ten obowiązuje obywateli innych Państw Członkowskich posiadających kwalifikacje zawodowe wyłącznie na zasadach określonych w niniejszej dyrektywie.

TYTUŁ IV

SZCZEGÓŁOWE ZASADY WYKONYWANIA ZAWODU

Artykuł 53

Znajomość języków

Osoby, których kwalifikacje podlegają uznaniu, powinny posiadać znajomość języków niezbędną do wykonywania danego zawodu w przyjmującym Państwie Członkowskim.

Artykuł 54

Używanie tytułów określających wykształcenie

Bez uszczerbku dla art. 7 i 52, przyjmujące Państwo Członkowskie zapewnia osobom zainteresowanym prawo do używania tytułów, a także, w miarę możliwości, skróconej formy tytułów określających wykształcenie, uzyskanych w rodzimym Państwie Członkowskim w języku rodzimego Państwa Członkowskiego. Przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać, aby tytuł ten był opatrzony informacją dotyczącą nazwy i siedziby instytucji albo komisji egzaminacyjnej, która go przyznała. Jeżeli tytuł określający wykształcenie używany w rodzimym Państwie Członkowskim może być mylony w przyjmującym Państwie Członkowskim z tytułem, którego uzyskanie w tym drugim Państwie zależy od odbycia dodatkowego kształcenia a osoba zainteresowana takiego kształcenia nie zdobyła, przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać od tej osoby używania tytułu określającego wykształcenie obowiązującego w rodzimym Państwie Członkowskim w odpowiedniej formie, określanej przez przyjmujące Państwo Członkowskie.

Artykuł 55

Akceptacja przez fundusz ubezpieczeń zdrowotnych

Bez uszczerbku dla art. 5 ust. 1 i art. 6 akapit pierwszy, lit. b), Państwa Członkowskie wymagające od osób, które zdobyły kwalifikacje zawodowe na ich terytorium odbycia praktyk przygotowawczych lub zdobycia stażu zawodowego celem uzyskania akceptacji funduszu ubezpieczeń zdrowotnych, zwalniają z takiego obowiązku osoby posiadające dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji lekarzy lub lekarzy dentystów uzyskane w innych Państwach Członkowskich.

TYTUŁ V

WSPÓŁPRACA ADMINISTRACYJNA I UPRAWNIENIA WYKONAWCZE

Artykuł 56

Właściwe organy

1. Właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego i rodzimego Państwa Członkowskiego ściśle współpracują ze sobą i wzajemnie się wspierają w celu ułatwienia stosowania niniejszej dyrektywy. Zapewniają one poufność wymienianych informacji.

2. Właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego i rodzimego Państwa Członkowskiego wymieniają między sobą, przy poszanowaniu przepisów dotyczących ochrony danych osobowych przewidzianych w dyrektywach 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych [26] i 2002/58/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 12 lipca 2002 r. dotyczącej przetwarzania danych osobowych i ochrony prywatności w sektorze łączności elektronicznej (dyrektywa o prywatności i łączności elektronicznej) [27], informacje dotyczące postępowań dyscyplinarnych lub nałożonych sankcji karnych albo innych, poważnych okoliczności szczególnych, które najprawdopodobniej mogą wywierać skutki na wykonywanie zawodu na podstawie niniejszej dyrektywy.

Rodzime Państwo Członkowskie sprawdza wiarygodność stanu faktycznego, a jego organy decydują o charakterze i zakresie dochodzenia, które należy przeprowadzić, a następnie zawiadamiają przyjmujące Państwo Członkowskie o własnych wnioskach wypływających z posiadanych informacji.

3. Każde Państwo Członkowskie wyznacza do … [25] organy i instytucje właściwe do wydawania lub przyjmowania dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji oraz innych dokumentów i informacji, jak również organy odpowiedzialne za przyjmowanie wniosków i podejmowanie decyzji, o których mowa w niniejszej dyrektywie, oraz niezwłocznie zawiadamiają o nich pozostałe Państwa Członkowskie i Komisję.

4. Każde Państwo Członkowskie wyznacza koordynatora działań organów określonych w ust. 1, o czym niezwłocznie zawiadamia pozostałe Państwa Członkowskie oraz Komisję.

Do zadań tych koordynatorów należy:

a) wspieranie jednolitego stosowania niniejszej dyrektywy;

b) gromadzenie wszelkich informacji przydatnych przy stosowaniu niniejszej dyrektywy, takich jak informacje dotyczące warunków dostępu do zawodów regulowanych w Państwach Członkowskich.

W celu realizacji zadań określonych w pkt. b), koordynatorzy mogą korzystać z pomocy ośrodków informacji, o których mowa w art. 57.

Artykuł 57

Ośrodki informacji

Każde Państwo Członkowskie wyznaczy do... [25] ośrodek informacji, do którego zadań należy:

a) dostarczanie obywatelom i ośrodkom informacji w pozostałych Państwach Członkowskich niezbędnych informacji dotyczących uznawania kwalifikacji zawodowych przewidzianego w niniejszej dyrektywie, takich jak informacje dotyczące ustawodawstwa krajowego regulującego dane zawody i ich wykonywanie, w tym ustawodawstwa socjalnego oraz, w stosownych przypadkach, zasad etyki zawodowej;

b) pomaganie obywatelom w realizacji praw przyznanych im w niniejszej dyrektywie, w stosownych przypadkach przy współdziałaniu innych ośrodków informacji i właściwych organów w przyjmującym Państwie Członkowskim.

Na wniosek Komisji ośrodki informacji dostarczają jej informacji o wynikach spraw prowadzonych zgodnie z przepisami pkt. b) w terminie dwóch miesięcy od ich podjęcia.

Artykuł 58

Komitet ds. uznawania kwalifikacji zawodowych

1. Komisja wspierana jest przez Komitet ds. uznawania kwalifikacji zawodowych zwany dalej "Komitetem".

2. W przypadku odesłania do niniejszego ustępu, zastosowanie znajdują art. 5 i 7 decyzji 1999/468/WE, przy uwzględnieniu art. 8 tej decyzji.

Termin ustanowiony w art. 5 ust. 6 decyzji 1999/468/WE ustala się na dwa miesiące.

3. Komitet przyjmuje swój regulamin.

Tytuł VI

Inne przepisy

Artykuł 59

Sprawozdania

1. Od dnia … [25] Państwa Członkowskie przekazują Komisji co dwa lata sprawozdanie ze stosowania wprowadzonego systemu. Poza ogólnymi uwagami, sprawozdanie to zawiera statystyczne podsumowanie podjętych decyzji oraz opis podstawowych problemów wynikających ze stosowania niniejszej dyrektywy.

2. Od dnia …. [25] Komisja co pięć lat sporządza raport w sprawie wdrożenia niniejszej dyrektywy.

Artykuł 60

Klauzula odstępstwa

W przypadku, gdy stosowanie jednego z przepisów niniejszej dyrektywy przez Państwo Członkowskie napotyka na poważne trudności w określonej dziedzinie, Komisja wraz z tym państwem dokonują wspólnej analizy tych trudności.

W stosownych przypadkach, Komisja zgodnie z procedurą określoną w art. 58 ust. 2 podejmuje decyzję o zezwoleniu temu Państwu Członkowskiemu na odstąpienie przez określony czas od stosowania określonego przepisu.

Artykuł 61

Uchylenie

Dyrektywy 77/452/EWG, 77/453/EWG, 78/686/EWG, 78/687/EWG, 78/1026/EWG, 78/1027/EWG, 80/154/EWG, 80/155/EWG, 85/384/EWG, 85/432/EWG, 85/433/EWG, 89/48/EWG, 92/51/EWG, 93/16/EWG i 1999/42/WE uchyla się ze skutkiem od dnia … [25]. Odesłania do uchylonych dyrektyw będą rozumie się odesłania do niniejszej dyrektywy, przy czym uchylenie nie wpływa na ważność aktów przyjętych na podstawie tych dyrektyw. Dwa lata od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

Artykuł 62

Transpozycja

Państwa Członkowskie wprowadzają w życie przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne konieczne dla wykonania niniejszej dyrektywy przed dniem … [25]. Niezwłocznie informują one o tym Komisję.

Środki przyjęte przez Państwa Członkowskie zawierają odesłanie do niniejszej dyrektywy lub odesłanie takie towarzyszy ich urzędowej publikacji. Metody dokonywania takiego odesłania określane są przez Państwa Członkowskie..

Artykuł 63

Wejście w życie

Niniejsza dyrektywa wchodzi w życie dwudziestego dnia po jej opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.

Artykuł 64

Adresaci

Niniejsza dyrektywa skierowana jest do Państw Członkowskich.

 

Sporządzono w Brukseli,

W imieniu Parlamentu Europejskiego

Przewodniczący

W imieniu Rady

Przewodniczący

[1] Dz.U. L 181E z 30.7.2002, str. 183.

[2] Dz.U. C 61 z 14.3.2003, str. 67.

[3] Opinia Parlamentu Europejskiego z dnia 11 lutego 2004 r. (Dz.U. C 97E z 22.4.2004, str. 231.), wspólne stanowisko Rady z dnia 21 grudnia 2004 r. oraz stanowisko Parlamentu Europejskiego z dnia ... (dotychczas niepublikowane w Dzienniku Urzędowym).

[4] Dz.U. L 178 z 17.7.2000, str. 1.

[5] Dz.U. L 19 z 24.1.1989, str. 16. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 2001/19/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 206 z 31.7.2001, str. 1).

[6] Dz.U. L 209 z 24.7.1992, str. 25. Dyrektywa ostatnio zmieniona decyzją Komisji 2004/108/WE (Dz.U. L 32 z 5.2.2004, str. 15).

[7] Dz.U. L 201 z 31.7.1999, str. 77.

[8] Dz.U. L 176 z 15.7.1977, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 2003 roku.

[9] Dz.U. L 176 z 15.7.1977, str. 8. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 2001/19/WE

[10] Dz.U. L 233 z 24.8.1978, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 2003 roku.

[11] Dz.U. L 233 z 24.8.1978, str. 10. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 2003 roku.

[12] Dz.U. L 362 z 23.12.1978, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2001/19/WE.

[13] Dz.U. L 362 z 23.12.1978, str. 7. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2001/19/WE.

[14] Dz.U. L 33 z 11.2.1980, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 2003 roku.

[15] Dz.U. L 33 z 11.2.1980, str. 8. Dyrektywa ostatnio zmieniona dyrektywą 2001/19/WE.

[16] Dz.U. L 223 z 21.8.1985, str. 15. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 2003 roku.

[17] Dz.U. L 253 z 24.9.1985, str. 34. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 2001/19/WE.

[18] Dz.U. L 253 z 24.9.1985, str. 37. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 2003 roku

[19] Dz.U. L 165 z 7.7.1993, str. 1. Dyrektywa ostatnio zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003 Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz.U. L 284 z 31.10.2003, str. 1).

[20] Dz. U. L 184 z 17.7.1999, s. 23.

[21] Dz.U. L 78 z 26.3.1977, str. 17. Dyrektywa ostatnio zmieniona Aktem Przystąpienia z 2003 roku.

[22] Dz.U. L 77 z 14.3.1998, str. 36. Dyrektywa zmieniona Aktem Przystąpienia z 2003 roku.

[23] Dz. U. L 145 z 13.6.1977, str.1 Dyrektywa zmieniona ostatnio dyrektywą 2004/85/WE (Dz. U. L 168 z 1.5.2004, str. 35).

[24] Pięć lat od daty wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

[25] Dwa lata po datcie wejścia w życie niniejszej dyrektywy.

[26] Dz.U. L 281 z 23.11.1995, str. 31. Dyrektywa zmieniona rozporządzeniem (WE) nr 1882/2003.

[27] Dz.U. L 201 z 31.7.2002, str. 37.

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK I

Lista stowarzyszeń lub organizacji zawodowych, które spełniają warunki art. 3 ust. 2

IRLANDIA [1]

1. The Institute of Chartered Accountants in Ireland [2]

2. The Institute of Certified Public Accountants in Ireland [2]

3. The Association of Certified Accountants [2]

4. Institution of Engineers of Ireland

5. Irish Planning Institute

ZJEDNOCZONE KRÓLESTWO

1. Institute of Chartered Accountants in England and Wales

2. Institute of Chartered Accountants of Scotland

3. Institute of Chartered Accountants in Ireland

4. Chartered Association of Certified Accountants

5. Chartered Institute of Loss Adjusters

6. Chartered Institute of Management Accountants

7. Institute of Chartered Secretaries and Administrators

8. Chartered Insurance Institute

9. Institute of Actuaries

10. Faculty of Actuaries

11. Chartered Institute of Bankers

12. Institute of Bankers in Scotland

13. Royal Institution of Chartered Surveyors

14. Royal Town Planning Institute

15. Chartered Society of Physiotherapy

16. Royal Society of Chemistry

17. British Psychological Society

18. Library Association

19. Institute of Chartered Foresters

20. Chartered Institute of Building

21. Engineering Council

22. Institute of Energy

23. Institution of Structural Engineers

24. Institution of Civil Engineers

25. Institution of Mining Engineers

26. Institution of Mining and Metallurgy

27. Institution of Electrical Engineers

28. Institution of Gas Engineers

29. Institution of Mechanical Engineers

30. Institution of Chemical Engineers

31. Institution of Production Engineers

32. Institution of Marine Engineers

33. Royal Institution of Naval Architects

34. Royal Aeronautical Society

35. Institute of Metals

36. Chartered Institution of Building Services Engineers

37. Institute of Measurement and Control

38. British Computer Society

[1] Obywatele Irlandii są również członkami następujących stowarzyszeń lub organizacji na terytorium Zjednoczonego Królestwa:

- Institute of Chartered Accountants in England and Wales

- Institute of Chartered Accountants of Scotland

- Institute of Actuaries

- Faculty of Actuaries

- The Chartered Institute of Management Accountants

- Institute of Chartered Secretaries and Administrators

- Royal Town Planning Institute

- Royal Institution of Chartered Surveyors

- Chartered Institute of Building.

[2] Dotyczy jedynie działalności biegłych rewidentów.

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK II

Wykaz kursów kształcenia o specjalnym programie, o których mowa w art. 11 ust. 4 lit. b)

1. DZIEDZINA PARAMEDYCZNA I SOCJALNO-SPOŁECZNA

Szkolenie w następujących specjalnościach:

w Niemczech:

- pielęgniarka/pielęgniarz pediatryczny ("Kinderkrankenschwester/Kinderkrankenpfleger"),

- fizjoterapeuta ("Krankengymnast(in)/Physiotherapeut(in)") [1],

- terapeuta zajęciowy/ergoterapeuta ("Beschäftigungs- und Arbeitstherapeut/Ergotherapeut"),

- logopeda ("Logopäde/Logopädin"),

- ortoptysta ("Orthoptist(in)"),

- wychowawca dzieci posiadający dyplom państwowy ("Staatlich anerkannte(r) Erzieher(in)"),

- wychowawca terapeuta posiadający dyplom państwowy ("Staatlich anerkannte(r) Heilpädagoge(-in)"),

- technik analityki medycznej ("medizinisch-technische(r) Laboratoriums- Assistent(in)"),

- technik radiolog ("medizinisch-technische(r) Radiologie-Assistent(in)"),

- technik diagnostyki czynnościowej ("medizinisch-technische(r) Assistent(in) für Funktionsdiagnostik"),

- asystent weterynaryjny ("veterinärmedizinisch-technische(r) Assistent(in)"),

- dietetyk ("Diätassistent(in)"),

- technik farmaceutyczny ("Pharmazieingenieur"): kształcenie odbyte przed 31 marca 1994 r. na terytorium byłej Niemieckiej Republiki Demokratycznej lub na terytorium nowych landów,

- pielęgniarka/pielęgniarz psychiatryczny ("Psychiatrische(r) Krankenschwester/Krankenpfleger"),

- logopeda ("Sprachtherapeut(in)"),

w Republice Czeskiej:

- asystent sanitarny ("zdravotnický asistent"),

które odpowiada kształceniu o łącznym czasie trwania co najmniej 13 lat, w tym co najmniej 8 lat kształcenia podstawowego i 4 lata kształcenia zawodowego na poziomie średnim w medycznej szkole średniej, zakończone egzaminem "maturitní zkouška".

- asystent dietetyk ("nutriční asistent"),

które odpowiada kształceniu o łącznym czasie trwania co najmniej 13 lat, w tym co najmniej 8 lat kształcenia podstawowego i 4 lata kształcenia zawodowego na poziomie średnim w medycznej szkole średniej, zakończone egzaminem "maturitní zkouška".

we Włoszech:

- technik dentystyczny ("odontotecnico"),

- optyk ("ottico").

na Cyprze:

- technik dentystyczny ("οδοντοτεχνίτης"),

które odpowiada kształceniu o łącznym czasie trwania co najmniej 14 lat, w tym zawierające co najmniej 6 lat kształcenia podstawowego, 6 lat kształcenia na poziomie szkoły średniej i 2 lata pomaturalnego kształcenia zawodowego, a następnie 1 rok stażu zawodowego.

- optyk ("τεχνικός oπτικός"),

które odpowiada kształceniu o łącznym czasie trwania co najmniej 14 lat, w tym co najmniej 6 lat kształcenia podstawowego, 6 lat kształcenia na poziomie szkoły średniej i 2 lata kształcenia pomaturalnego, a następnie 1 rok stażu zawodowego.

na Łotwie:

- pomoc dentystyczna ("zobārstniecības māsa"),

które odpowiada kształceniu o łącznym czasie trwania co najmniej 13 lat, w tym co najmniej 10 lat nauki w szkole o profilu ogólnym i 2 lata kształcenia zawodowego w szkole medycznej, a następnie 3 lata stażu zawodowego zakończonego egzaminem dającym świadectwo w tej specjalności.

- biomedyczny technik laborant ("biomedicīnas laborants"),

które odpowiada kształceniu o łącznym czasie trwania co najmniej 12 lat, w tym co najmniej 10 lat nauki w szkole o profilu ogólnym i 2 lata kształcenia zawodowego w szkole medycznej, a następnie 2 lata stażu zawodowego zakończonego egzaminem dającym świadectwo w tej specjalności.

- technik dentystyczny ("zobu tehniíis"),

które odpowiada kształceniu o łącznym czasie trwania co najmniej 12 lat, w tym co najmniej 10 lat nauki w szkole o profilu ogólnym i 2 lata kształcenia zawodowego w szkole medycznej, a następnie 2 lata stażu zawodowego zakończonego egzaminem dającym świadectwo w tej specjalności.

- asystent fizjoterapeuty ("fizioterapeita asistents"),

które odpowiada kształceniu o łącznym czasie trwania co najmniej 13 lat, w tym co najmniej 10 lat nauki w szkole o profilu ogólnym i 3 lata kształcenia zawodowego w szkole medycznej, a następnie 2 lata stażu zawodowego zakończonego egzaminem dającym świadectwo w tej specjalności.

w Luksemburgu:

- technik radiolog ("assistant(e) technique médical(e) en radiologie"),

- technik analityki medycznej ("assistant(e) technique médical(e) de laboratoire"),

- pielęgniarka/pielęgniarz psychiatryczny ("infirmier/ière psychiatrique"),

- technik asystent w chirurgii ("assistant(e) technique médical(e) en chirurgie"),

- pielęgniarka/pielęgniarz pediatryczny ("infirmier/ière puériculteur/trice"),

- pielęgniarka/pielęgniarz anestezjologiczny ("infirmier/ière anesthésiste"),

- dyplomowany masażysta/masażystka ("masseur/euse diplômé(e)"),

- wychowawca/wychowawczyni ("éducateur/trice").

w Niderlandach:

- asystent weterynaryjny ("dierenartsassistent"),

które odpowiada kształceniu o łącznym czasie trwania co najmniej trzynastu lat, obejmujące:

(i) co najmniej trzy lata szkolenia zawodowego w specjalistycznej szkole, zakończonego egzaminem, w niektórych przypadkach uzupełnionego rocznym lub dwuletnim kursem specjalizacji zakończonym egzaminem, lub

(ii) co najmniej dwa i pół roku szkolenia zawodowego w specjalistycznej szkole, zakończonego egzaminem i uzupełnionego co najmniej sześciomiesięczną praktyką zawodową lub co najmniej sześciomiesięcznym stażem w uprawnionej instytucji, lub

(iii) co najmniej dwa lata szkolenia zawodowego w specjalistycznej szkole, zakończonego egzaminem i uzupełnionego co najmniej roczną praktyką zawodową lub co najmniej rocznym stażem w uprawnionej instytucji, lub

(iv) w przypadku asystentów weterynaryjnych ("dierenartsassistent") w Holandii, trzy lata szkolenia zawodowego w specjalistycznej szkole (system "MBO") lub alternatywnie trzy lata szkolenia zawodowego w dualnym systemie praktyk ("LLW"); w obu przypadkach szkolenie zakończone egzaminem;

w Austrii:

- specjalne podstawowe szkolenie dla pielęgniarek specjalizujących się w opiece nad dziećmi i młodzieżą ("spezielle Grundausbildung in der Kinder- und Jugendlichenpflege"),

- specjalne podstawowe szkolenie dla pielęgniarek psychiatrycznych ("spezielle Grundausbildung in der psychiatrischen Gesundheits- und Krankenpflege"),

- optyk-specjalista w zakresie szkieł kontaktowych ("Kontaktlinsenoptiker"),

- pedikiurzysta ("Fußpfleger"),

- protetyk słuchu ("Hörgeräteakustiker"),

- aptekarz ("Drogist"),

które odpowiada kształceniu o łącznym czasie trwania co najmniej czternastu lat, w tym co najmniej pięcioletnie szkolenie odbywane w oparciu o określony ramowy program szkolenia, podzielone na co najmniej trzyletni staż, obejmujący szkolenie odbywające się częściowo w miejscu pracy, a częściowo w instytucji szkolenia zawodowego oraz okres praktyki zawodowej i szkolenia zakończony egzaminem zawodowym, potwierdzającym prawo do wykonywania zawodu i szkolenia praktykantów,

- masażysta ("Masseur"),

które odpowiada kształceniu o łącznym czasie trwania czternastu lat, w tym pięcioletnie szkolenie odbywane w oparciu o określony ramowy program szkolenia, obejmujący dwuletni staż, dwuletni okres praktyki zawodowej i szkolenia oraz roczne szkolenie zakończone egzaminem zawodowym, potwierdzającym prawo do wykonywania zawodu i szkolenia praktykantów,

- wychowawca przedszkolny ("Kindergärtner/in"),

- wychowawca dziecięcy ("Erzieher"),

które odpowiada kształceniu o łącznym trzynastoletnim czasie trwania, w tym pięcioletniemu szkoleniu zawodowemu w specjalistycznej szkole, zakończonemu egzaminem.

na Słowacji:

- nauczyciel w sekcji tańca w podstawowych szkołach artystycznych (učiteľ v "tanečnom odbore na základných umeleckých školách"),

które odpowiada kształceniu o łącznym czasie trwania co najmniej 14,5 roku, w tym 8 lat kształcenia podstawowego, 4 lata nauki w specjalistycznej szkole średniej i 5 semestrów kursu nauczania tańca.

- wychowawca w specjalnych placówkach edukacyjnych i placówkach służb socjalnych ("vychovávatel' v špeciálnych výchovných zariadeniach a v zariadeniach sociálnych služieb")

które odpowiada kształceniu o łącznym czasie trwania co najmniej 14 lat, w tym 8/9 lat kształcenia podstawowego, 4 lata nauki w średniej szkole pedagogicznej lub innej szkole średniej oraz 2 lata uzupełniających zaocznych studiów pedagogicznych.

2. SEKTOR MISTRZÓW-RZEMIEŚLNIKÓW ("Mester"/ "Meister"/ "Maître") odpowiadający kształceniu i szkoleniu w zakresie działalności rzemieślniczej nie objętej tytułem III, rozdział II, niniejszej dyrektywy

Szkolenie w następujących specjalnościach:

w Danii:

- optyk ("optometrist"),

trwające łącznie 14 lat, w tym pięcioletnie szkolenie zawodowe, podzielone na dwuipółletnie szkolenie teoretyczne prowadzone w placówce kształcenia zawodowego oraz dwuipółletnie szkolenie praktyczne prowadzone w miejscu pracy, zakończone uznanym egzaminem w zakresie działalności rzemieślniczej i uprawniające do używania tytułu "Mester",

- technik ortopedyczny ("ortopædimekaniker"),

trwające łącznie 12,5 roku, w tym trzyipółletnie szkolenie zawodowe, podzielone na sześciomiesięczne szkolenie teoretyczne prowadzone w placówce szkolenia zawodowego oraz trzyletnie szkolenie praktyczne w miejscu pracy, zakończone uznanym egzaminem z zakresu działalności rzemieślniczej i uprawniające do używania tytułu "Mester",

- obuwnik ortopedyczny ("ortopædiskomager"),

trwające 13,5 roku, w tym czteroipółletnie szkolenie zawodowe podzielone na dwuletnie szkolenie teoretyczne prowadzone w placówce szkolenia zawodowego oraz dwuipółletnie szkolenie praktyczne prowadzone w miejscu pracy, zakończone uznanym egzaminem z zakresu działalności rzemieślniczej i uprawniające do używania tytułu "Mester";

w Niemczech:

- optyk ("Augenoptiker"),

- technik dentystyczny ("Zahntechniker"),

- bandażysta ortopedyczny ("Bandagist"),

- protetyk słuchu ("Hörgeräte-Akustiker"),

- technik ortopedyczny ("Orthopädiemechaniker"),

- obuwnik ortopedyczny ("Orthopädieschuhmacher").

w Luksemburgu:

- optyk ("opticien"),

- technik dentystyczny ("mécanicien dentaire"),

- protetyk słuchu ("audioprothésiste"),

- technik ortopedyczny/ bandażysta ("mécanicien orthopédiste/bandagiste"),

- obuwnik ortopedyczny ("orthopédiste-cordonnier"),

trwające łącznie 14 lat, w tym co najmniej pięcioletnie szkolenie odbywane w oparciu o określony ramowy program szkolenia, częściowo w miejscu pracy, a częściowo w placówce szkolenia zawodowego, zakończone egzaminem, którego zaliczenie warunkuje wykonywanie jakiejkolwiek działalności wymagającej nabycia określonych umiejętności zarówno niezależnie, jak i w charakterze pracownika najemnego o porównywalnym poziomie odpowiedzialności;

w Austrii:

- bandażysta ("Bandagist"),

- gorseciarz ("Miederwarenerzeuger"),

- optyk ("Optiker"),

- obuwnik ortopedyczny ("Orthopädieschuhmacher"),

- technik ortopedyczny ("Orthopädietechniker"),

- technik dentystyczny ("Zahntechniker"),

- ogrodnik ("Gärtner"),

które odpowiada kształceniu o łącznym czasie trwania co najmniej czternastu lat, w tym co najmniej pięcioletnie szkolenie odbywane w oparciu o określony ramowy program szkolenia, podzielone na co najmniej trzyletni staż, obejmujący szkolenie prowadzone częściowo w miejscu pracy i częściowo w placówce szkolenia zawodowego, oraz co najmniej dwuletni okres praktyki zawodowej i szkolenia zakończony egzaminem mistrzowskim, potwierdzającym prawo do wykonywania zawodu, szkolenia praktykantów i używania tytułu "Meister".

szkolenie mistrzów-rzemieślników w dziedzinie rolnictwa i leśnictwa, a zwłaszcza:

- w rolnictwie ("Meister in der Landwirtschaft"),

- w gospodarstwie wiejskim ("Meister in der ländlichen Hauswirtschaft"),

- w ogrodnictwie ("Meister im Gartenbau"),

- w uprawie warzyw ("Meister im Feldgemüsebau"),

- w sadownictwie i przetwórstwie owoców ("Meister im Obstbau und in der Obstverwertung"),

- w uprawie winorośli i technikach winiarskich ("Meister im Weinbau und in der Kellerwirtschaft"),

- w mleczarstwie i serowarstwie ("Meister in der Molkerei- und Käsereiwirtschaft"),

- w hodowli koni ("Meister in der Pferdewirtschaft"),

- w rybactwie śródlądowym ("Meister in der Fischereiwirtschaft"),

- w hodowli drobiu ("Meister in der Geflügelwirtschaft"),

- w pszczelarstwie ("Meister in der Bienenwirtschaft"),

- w gospodarce leśnej ("Meister in der Forstwirtschaft"),

- w leśnictwie ("Meister in der Forstgarten- und Forstpflegewirtschaft"),

- w składowaniu produktów rolnych ("Meister in der landwirtschaftlichen Lagerhaltung"),

które odpowiada kształceniu o łącznym czasie trwania co najmniej piętnastu lat, w tym co najmniej sześcioletnie szkolenie prowadzone w oparciu o określony ramowy program szkolenia, podzielone na co najmniej trzyletni staż, obejmujący szkolenie prowadzone częściowo w miejscu pracy i częściowo w placówce szkolenia zawodowego, oraz trzyletnią praktykę zawodową, zakończone egzaminem mistrzowskim w danym zawodzie, potwierdzającym prawo do wykonywania zawodu, szkolenia praktykantów i używania tytułu "Meister".

w Polsce:

- nauczyciel praktycznej nauki zawodu,

które odpowiada kształceniu obejmującemu:

i) 8 lat kształcenia podstawowego i 5 lat kształcenia zawodowego na poziomie szkoły średniej lub równoważnego kształcenia średniego w odpowiednich dziedzinach, po którym następuje przygotowanie pedagogiczne w wymiarze co najmniej 150 godzin, kurs bezpieczeństwa i higieny pracy i 2 lata stażu zawodowego w zawodzie, którego dana osoba będzie nauczać;

ii) 8 lat kształcenia podstawowego i 5 lat kształcenia zawodowego na poziomie szkoły średniej oraz dyplom ukończenia pedagogicznego studium technicznego;

iii) 8 lat kształcenia podstawowego i 2-3 lata zasadniczego kształcenia zawodowego i co najmniej 3 lata doświadczenia zawodowego poświadczonego tytułem mistrza w danym zawodzie, po którym następuje przygotowanie pedagogiczne w wymiarze co najmniej 150 godzin.

na Słowacji:

- mistrz kształcenia zawodowego ("majster odbornej výchovy"),

które odpowiada kształceniu obejmującemu co najmniej 12 lat, w tym 8 lat kształcenia podstawowego, 4 lata kształcenia zawodowego (pełne kształcenie zawodowe na poziomie średnim i/lub staż na odpowiednich (podobnych) kursach zawodowych lub praktykach), doświadczenie zawodowe trwające co najmniej 3 lata w dziedzinie, w której odbyte było kształcenie lub staż oraz dodatkowe studia pedagogiczne na wydziale pedagogicznym lub na uniwersytecie technicznym, lub pełne wykształcenie na poziomie średnim i staż na odpowiednich (podobnych) kursach zawodowych lub praktykach, doświadczenie zawodowe trwające 3 lata w dziedzinie, w której odbyte było kształcenie lub praktyka oraz dodatkowe studia pedagogiczne na wydziale pedagogicznym, lub do 1 września 2005 r. kształcenie specjalistyczne w dziedzinie pedagogiki specjalnej odbyte w centrach metodycznych dla mistrzów w dziedzinie kształcenia zawodowego w szkołach specjalnych bez uzupełniających studiów pedagogicznych.

3. SEKTOR MORSKI

(a) Transport morski

Szkolenie w następujących specjalnościach:

w Republice Czeskiej:

- asystent pokładowy ("palubní asistent")

- oficer nawigator wachtowy ("námořní poručík"),

- starszy oficer ("první palubní důstojník"),

- kapitan statku ("kapitán")

- asystent maszynowy ("strojní asistent")

- oficer mechanik wachtowy ("strojní důstojník")

- drugi oficer mechanik ("druhý strojní důstojník")

- starszy mechanik ("první strojní důstojník")

- elektryk ("elektrotechnik")

- pierwszy elektryk ("elektrodůstojník")

w Danii:

- kapitan statku morskiego ("skibsfører"),

- pierwszy oficer ("overstyrmand"),

- sternik, oficer pokładowy ("enestyrmand, vagthavende styrmand"),

- oficer pokładowy ("vagthavende styrmand"),

- mechanik okrętowy ("maskinchef"),

- pierwszy mechanik ("1. maskinmester"),

- pierwszy mechanik /mechanik pokładowy ("1. maskinmester/vagthavende maskinmester").

w Niemczech:

- kapitan dużej jednostki żeglugi przybrzeżnej ("Kapitän AM"),

- kapitan jednostki żeglugi przybrzeżnej ("Kapitän AK"),

- oficer pokładowy dużej jednostki żeglugi przybrzeżnej ("Nautischer Schiffsoffizier AMW"),

- oficer pokładowy jednostki żeglugi przybrzeżnej ("Nautischer Schiffsoffizier AKW"),

- główny mechanik stopnia C - szef maszynowni ("Schiffsbetriebstechniker CT - Leiter von Maschinenanlagen"),

- główny mechanik stopnia C - główny mechanik ("Schiffsmaschinist CMa - Leiter von Maschinenanlagen"),

- główny mechanik pokładowy stopnia C ("Schiffsbetriebstechniker CTW"),

- główny mechanik pokładowy stopnia C - oficer technik o wyłącznej odpowiedzialności ("Schiffsmaschinist CMaW - Technischer Alleinoffizier").

we Włoszech:

- oficer pokładowy ("ufficiale di coperta"),

- oficer mechanik ("ufficiale di macchina"),

na Łotwie:

- oficer elektryk okrętowy ("kuģu elektromehāniķis"),

- mechanik chłodniczy ("kuģa saldēšanas iekārtu mašīnists"),

w Niderlandach:

- pierwszy oficer jednostki żeglugi przybrzeżnej (ze szkoleniem uzupełniającym) ("stuurman kleine handelsvaart (met aanvulling)"),

- dyplomowany motorzysta statku morskiego ("diploma motordrijver"),

- operator systemu VTS ("VTS-functionaris"),

których szkolenie obejmuje:

- w Republice Czeskiej:

i) w przypadku asystenta pokładowego ("palubní asistent"),

1. Osoba, która ukończyła 20 lat.

2. a) Akademia morska lub szkoła morska – wydział nawigacji, oba szkolenia muszą być zakończone egzaminem "maturitní zkouška"; oraz zatwierdzona praktyka morska nie krótsza niż sześć miesięcy na statku podczas studiów, lub

b) Zatwierdzona praktyka morska nie krótsza niż dwa lata w charakterze marynarza wchodzącego w skład wachty nawigacyjnej na statku i ukończenie zatwierdzonego szkolenia odpowiadającego standardom umiejętności wymienionych w sekcji A-II/1 kodeksu STCW (Międzynarodowej Konwencji o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht) zatwierdzonego przez akademię morską lub inną szkołę morską w państwie - stronie Konwencji STCW, oraz zdanie egzaminu przed komisją egzaminacyjną uznaną przez MTC (Komitet Transportu Morskiego Republiki Czeskiej).

ii) w przypadku oficera nawigatora wachtowego ("námořní poručík"),

1. Zatwierdzona praktyka morska w charakterze asystenta pokładowego na statkach o tonażu brutto równym lub większym niż 500, trwająca co najmniej 6 miesięcy w przypadku absolwentów akademii morskiej lub innej szkoły morskiej lub 1 rok w przypadku absolwentów zatwierdzonych kursów, w tym co najmniej 6 miesięcy praktyki w charakterze marynarza wchodzącego w skład wachty nawigacyjnej.

2. Całkowicie uzupełniony oraz zatwierdzony dziennik pokładowy szkolenia kadetów oficerskich.

iii) w przypadku starszego oficera ("první palubní důstojník"),

Świadectwo uprawnień oficera odpowiedzialnego za wachty nawigacyjne na statkach o tonażu brutto równym lub większym niż 500 oraz trwająca co najmniej 12 miesięcy zatwierdzona praktyka morska w tym charakterze.

iv) w przypadku kapitana statku ("kapitán"),

- Świadectwo służby w charakterze kapitana na statkach o tonażu brutto pomiędzy 500 i 3000.

- Świadectwo uprawnień starszego oficera na statkach o tonażu brutto równym lub większym niż 3000 oraz trwająca co najmniej 6 miesięcy zatwierdzona praktyka morska w charakterze starszego oficera na statkach o tonażu brutto równym lub większym niż 500 oraz trwająca co najmniej 6 miesięcy zatwierdzona praktyka morska w charakterze starszego oficera na statkach o tonażu brutto równym lub większym niż 3000.

v) w przypadku asystenta maszynowego ("strojní asistent"),

1. Osoba, która ukończyła 20 lat.

2. Akademia morska lub inna szkoła morska - wydział inżynierii morskiej i zatwierdzona praktyka morska nie krótsza niż 6 miesięcy na statkach w czasie studiów.

vi) w przypadku oficera mechanika wachtowego ("strojní důstojník"),

Zatwierdzona praktyka morska w charakterze motorzysty wachtowego trwająca co najmniej 6 miesięcy w przypadku absolwentów akademii morskiej lub innej szkoły morskiej.

vii) w przypadku drugiego oficera mechanika ("druhý strojní důstojník"),

Zatwierdzona praktyka morska trwająca co najmniej 12 miesięcy w charakterze trzeciego oficera mechanika na statkach zasilanych urządzeniami napędowymi o mocy równej lub większej niż 750 kW.

viii) w przypadku starszego mechanika ("první strojní důstojník"),

Właściwe świadectwo służby w charakterze drugiego oficera mechanika okrętowego na statkach zasilanych urządzeniami napędowymi o mocy równej lub większej niż 3000 kW i mający nie mniej niż 6 miesięcy zatwierdzonej praktyki morskiej w tym charakterze.

ix) w przypadku elektryka ("elektrotechnik"),

1. Osoba, która ukończyła 18 lat.

2. Wydział inżynieryjno-elektryczny akademii morskiej lub innej, lub szkoła techniczna lub szkoła wyższa o kierunku elektrotechnicznym, wszystkie szkolenia muszą być zakończone egzaminem "maturitní zkouška" i trwająca co najmniej 12 miesięcy zatwierdzona praktyka w dziedzinie inżynierii elektrycznej.

x) w przypadku pierwszego elektryka ("elektrodůstojník"),

1. Akademia morska lub szkoła morska - wydział elektrotechniki okrętowej lub inna akademia lub policealna szkoła o specjalności inżynieria elektryczna; wszystkie szkolenia muszą być zakończone egzaminem "maturitní zkouška" lub egzaminem państwowym.

2. Zatwierdzona praktyka morska w charakterze elektryka trwająca co najmniej 12 miesięcy w przypadku absolwentów akademii lub szkoły wyższej, lub 24 miesięcy w przypadku absolwentów szkoły średniej.

- w Danii dziewięć lat kształcenia podstawowego, a następnie podstawowy kurs szkolenia i/lub służba na morzu, trwająca od siedemnastu do trzydziestu sześciu miesięcy, uzupełnione:

i) w przypadku oficera pokładowego - rocznym specjalistycznym szkoleniem zawodowym,

ii) w pozostałych przypadkach - trzyletnim specjalistycznym szkoleniem zawodowym,

- w Niemczech łącznie od 14 do 18 lat, w tym trzyletnie podstawowe szkolenie zawodowe oraz roczna służba na morzu, a następnie specjalistyczne szkolenie zawodowe trwające rok lub dwa lata, uzupełnione, o ile jest to wymagane, dwuletnią praktyką nawigacyjną,

- na Łotwie:

i) w przypadku oficera elektryka okrętowego ("kuģu elektromehāniķis"),

1. Osoba, która ukończyła 18 lat.

2. Wymagane co najmniej 12 lat i 6 miesięcy nauki, w tym co najmniej 9 lat kształcenia podstawowego i co najmniej 3 lata kształcenia zawodowego. Dodatkowo wymagana jest służba na morzu trwająca co najmniej 6 miesięcy w charakterze elektryka okrętowego lub pomocnika inżyniera elektryka na statkach o mocy silnika powyżej 750 kW. Kształcenie zawodowe zakończone specjalnym egzaminem przeprowadzanym przez właściwy organ, zgodnie z programem szkolenia zatwierdzonym przez Ministerstwo Transportu.

ii) w przypadku mechanika chłodniczego ("kuģa saldēšanas iekārtu mašīnists"),

1. Osoba, która ukończyła 18 lat.

2. Wymagane co najmniej 13 lat nauki, w tym co najmniej 9 lat kształcenia podstawowego i co najmniej 3 lata kształcenia zawodowego. Dodatkowo wymagana jest służba na morzu w charakterze pomocnika inżyniera urządzeń chłodniczych trwająca co najmniej 12 miesięcy. Kształcenie zawodowe zakończone specjalnym egzaminem przeprowadzanym przez właściwy organ, zgodnie z programem szkolenia zatwierdzonym przez Ministerstwo Transportu,

- we Włoszech: łącznie 13 lat, w tym pięć lat szkolenia zawodowego zakończonego egzaminem i uzupełnionego, o ile jest to wymagane, stażem,

- w Niderlandach:

i) w przypadku pierwszego oficera jednostki żeglugi przybrzeżnej (ze szkoleniem uzupełniającym) ("stuurman kleine handelsvaart (met aanvulling)") i dla motorzysty statku morskiego ("diploma motordrijver") - 14 lat nauki, w tym co najmniej dwa lata w specjalistycznej instytucji zajmującej się szkoleniem zawodowym, uzupełnione dwunastomiesięcznym stażem,

ii) w przypadku operatora systemu VTS ("VTS functionaris") - łącznie co najmniej piętnaście lat nauki, obejmującej co najmniej trzy lata w instytucji wyższego szkolnictwa zawodowego ("HBO") lub średniego szkolnictwa zawodowego ("MBO"), a następnie ukończenie krajowych lub regionalnych kursów specjalistycznych, obejmujących co najmniej dwunastotygodniowe szkolenia teoretyczne, w każdym przypadku zakończone egzaminem,

które są uznane w ramach Międzynarodowej Konwencji STCW (Międzynarodowa konwencja o wymaganiach w zakresie wyszkolenia marynarzy, wydawania im świadectw oraz pełnienia wacht z 1978 r.)

b) Rybołówstwo morskie:

Szkolenie w następujących specjalnościach:

w Niemczech:

- kapitan jednostki rybołówstwa głębokowodnego ("Kapitän BG/Fischerei"),

- kapitan jednostki rybołówstwa przybrzeżnego ("Kapitän BK/Fischerei"),

- oficer pokładowy jednostki przystosowanej do połowów głębokowodnych ("Nautischer Schiffsoffizier BGW/Fischerei"),

- oficer pokładowy jednostki przystosowanej do połowów przybrzeżnych ("Nautischer Schiffsoffizier BK/Fischerei").

w Niderlandach:

- pierwszy oficer - V mechanik ("stuurman werktuigkundige V"),

- IV mechanik statku rybackiego ("werktuigkundige IV visvaart"),

- pierwszy oficer IV statku rybackiego ("stuurman IV visvaart"),

- pierwszy oficer / VI mechanik ("stuurman werktuigkundige VI"),

obejmujące:

- w Niemczech - o łącznej długości od 14 do 18 lat, w tym trzyletnie podstawowe szkolenie zawodowe oraz roczna służba na morzu, następnie specjalistyczne szkolenie zawodowe trwające rok lub dwa lata, uzupełnione, o ile jest to wymagane, dwuletnią zawodową praktyką nawigacyjną,

- w Niderlandach - o długości wahającej się od 13 do 15 lat, w tym co najmniej dwa lata w specjalistycznej szkole zawodowej, uzupełnione dwunastomiesięczną praktyką zawodową,

które jest uznane w ramach Konwencji z Torremolinos (Międzynarodowa konwencja o bezpieczeństwie statków rybackich, 1977 r.).

4. SEKTOR TECHNICZNY

Szkolenie w następujących specjalnościach:

w Republice Czeskiej:

- autoryzowany technik, autoryzowany pracownik budowlany ("autorizovaný technik, autorizovaný stavitel"),

które odpowiada kształceniu obejmującemu co najmniej 9 lat, w tym 4 lata średniego wykształcenia technicznego zakończonego egzaminem "maturitní zkouška" (egzamin średniej szkoły technicznej), 5 lat doświadczenia zawodowego zakończonego testem kwalifikacji zawodowych w celu podejmowania niektórych czynności zawodowych w dziedzinie budownictwa (zgodnie z ustawą nr 50/1976 Sb. (ustawa o budownictwie) i ustawą nr 360/1992 Sb.).

- maszynista ("fyzická osoba řídící drážní vozidlo"),

które odpowiada kształceniu obejmującemu co najmniej 12 lat, w tym co najmniej 8 lat kształcenia podstawowego i co najmniej 4 lata kształcenia zawodowego na poziomie średnim zakończonego egzaminem "maturitní zkouška", oraz zakończonego egzaminem państwowym w zakresie napędu pojazdów.

- technik przeglądu trakcji ("drážní revizní technik")

które odpowiada kształceniu trwającemu co najmniej 12 lat, w tym co najmniej 8 lat kształcenia podstawowego i 4 lata kształcenia zawodowego w średniej szkole budowy maszyn lub elektrotechnicznej zakończonego egzaminem "maturitní zkouška".

- instruktor jazdy ("učitel autoškoly"),

osoba która ukończyła 24 lata i odbyła kursy kształcenia i szkolenia trwające co najmniej 12 lat, w tym co najmniej 8 lat kształcenia podstawowego i co najmniej 4 lata kształcenia zawodowego na poziomie szkoły średniej skoncentrowanego na ruchu drogowym lub mechanice, zakończonego egzaminem "maturitní zkouška".

- technik państwowej kontroli technicznej pojazdów ("kontrolní technik STK"),

osoba która ukończyła 21 lat; wymagane co najmniej 12 lat nauki, w tym co najmniej 8 lat kształcenia podstawowego i co najmniej 4 lata kształcenia zawodowego na poziomie szkoły średniej, zakończonego egzaminem "maturitní zkouška", a następnie co najmniej 2 lata praktyki technicznej; zainteresowana osoba musi posiadać prawo jazdy, zaświadczenie o niekaralności oraz ukończyć specjalne szkolenie dla państwowych techników trwające co najmniej 120 godzin oraz zdać egzamin.

- mechanik odpowiedzialny za kontrolę emisji spalin ("mechanik měření emisí"),

które odpowiada kształceniu trwającemu co najmniej 12 lat, w tym co najmniej 8 lat kształcenia podstawowego i co najmniej 4 lata kształcenia zawodowego na poziomie szkoły średniej, zakończonego egzaminem "maturitní zkouška", ponadto zgłaszający musi ukończyć co najmniej trzyletnią praktykę techniczną i specjalne szkolenie dla "mechaników odpowiedzialnych za kontrolę emisji spalin" trwające 8 godzin oraz zdać egzamin.

- kapitan statku klasy I ("kapitán I. třídy"),

które odpowiada kształceniu trwającemu co najmniej 15 lat, w tym 8 lat kształcenia podstawowego i 3 lata kształcenia zawodowego zakończonego egzaminem "maturitní zkouška" i kończące się egzaminem potwierdzonym świadectwem posiadanych umiejętności. Po kształceniu zawodowym musi nastąpić czteroletnia praktyka zawodowa zakończona egzaminem.

- konserwator zabytków stanowiących dzieła rzemiosła artystycznego ("restaurátor památek, které jsou díly uměleckých řemesel"),

które odpowiada kształceniu trwającemu co najmniej 12 lat, jeżeli zawiera pełne kształcenie techniczne na poziomie średnim na kursie konserwatorskim, lub 10 do 12 lat studiów na kursach pokrewnych, ponad 5 lat doświadczenia zawodowego w przypadku pełnego kształcenia technicznego na poziomie średnim zakończonego egzaminem "maturitní zkouška", lub 8 lat stażu zawodowego w przypadku technicznego kształcenia na poziomie średnim z końcowym egzaminem praktycznym.

- konserwator dzieł sztuki, które nie są zabytkami i są przechowywane w kolekcjach muzeów i galerii oraz innych przedmiotów o wartości kulturowej ("restaurátor děl výtvarných umění, která nejsou památkami a jsou uložena ve sbírkách muzeí a galerií, a ostatních předmětů kulturní hodnoty"),

które odpowiada kształceniu trwającemu co najmniej 12 lat oraz 5 lat stażu zawodowego w przypadku pełnego kształcenia na poziomie średnim na kursach konserwatorskich zakończonego egzaminem "maturitní zkouška".

- zarządzający odpadami ("odpadový hospodář"),

które odpowiada kształceniu trwającemu co najmniej 12 lat, w tym co najmniej 8 lat kształcenia podstawowego i co najmniej 4 lata kształcenia zawodowego na poziomie średnim zakończonego egzaminem "maturitní zkouška" i co najmniej 5 lat doświadczenia w sektorze gospodarki odpadami w ciągu ostatnich 10 lat.

- kierownik techniczny prac wybuchowych ("Technický vedoucí odstřelů"),

które odpowiada kształceniu trwającemu co najmniej 12 lat, w tym co najmniej 8 lat kształcenia podstawowego i co najmniej 4 lata kształcenia zawodowego na poziomie średnim zakończonego egzaminem "maturitní zkouška",

po których następują:

- 2 lata stażu w charakterze strzałowego pod ziemią (dla działań podziemnych) lub 1 rok na powierzchni (dla działań naziemnych), w tym 6 miesięcy w charakterze pomocnika strzałowego;

- kurs trwający 100 godzin, obejmujący teoretyczne i praktyczne szkolenie zakończone egzaminem przed odpowiednim Okręgowym Urzędem Górnictwa;

- przynajmniej sześciomiesięczny staż zawodowy w planowaniu i wykonywaniu dużych prac wybuchowych;

- kurs trwający 32 godziny obejmujący teoretyczne i praktyczne szkolenie zakończone egzaminem przed Czeskim Urzędem Górnictwa;

we Włoszech:

- geodeta budowlany ("geometra"),

- geodeta gruntowy ("perito agrario"),

które odpowiada nauce z zakresu szkoły średniej technicznej, trwające co najmniej 13 lat, w tym osiem lat obowiązkowej nauki szkolnej, następnie pięć lat szkoły średniej, w tym trzyletnie kształcenie zawodowe, zakończone technicznym egzaminem maturalnym i uzupełnione:

i) w przypadku geodety budowlanego: co najmniej dwuletnim stażem zawodowym w kancelarii geodety albo pięcioletnim doświadczeniem zawodowym;

ii) w przypadku geodety gruntowego: odbyciem co najmniej dwuletniego stażu,

zakończone egzaminem państwowym;

na Łotwie:

- pomocnik maszynisty lokomotywy ("vilces līdzekļa vadītāja (mašīnista) palīgs"),

osoba, która ukończyła 18 lat; wymagane co najmniej 12 lat nauki, w tym co najmniej 8 lat kształcenia podstawowego i co najmniej 4 lata kształcenia zawodowego; kształcenie zawodowe zakończone specjalnym egzaminem u pracodawcy; świadectwo uprawnień wydawany przez właściwy organ na okres 5 lat.

w Niderlandach:

- komornik sądowy ("gerechtsdeurwaarder"),

- protetyk dentystyczny ("tandprotheticus"),

które odpowiada kształceniu i szkoleniu zawodowemu:

i) w przypadku komornika sądowego ("gerechtsdeurwaarder") - o łącznej długości dziewiętnastu lat, w tym osiem lat obowiązkowej nauki szkolnej, następnie osiem lat szkoły średniej, w tym cztery lata kształcenia technicznego zakończonego egzaminem państwowym, uzupełnione trzyletnim teoretycznym i praktycznym szkoleniem zawodowym;

ii) w przypadku protetyka dentystycznego ("tandprotheticus") - trwającemu co najmniej 15 lat w pełnym wymiarze godzin oraz trzy lata w niepełnym wymiarze godzin, w tym osiem lat kształcenia podstawowego, cztery lata kształcenia średniego ogólnego i ukończenie trzyletniego szkolenia zawodowego, obejmującego szkolenie teoretyczne i praktyczne w zawodzie technika dentystycznego, uzupełnione trzyletnim kształceniem w niepełnym wymiarze godzin jako protetyka dentystycznego, zakończone egzaminem;

w Austrii:

- leśnik ("Förster"),

- biuro techniczne ("Technisches Büro"),

- wypożyczanie siły roboczej ("Überlassung von Arbeitskräften -Arbeitsleihe"),

- pośrednik pracy ("Arbeitsvermittlung"),

- doradca inwestycyjny ("Vermögensberater"),

- prywatny detektyw ("Berufsdetectiv"),

- strażnik("Bewachungsgwerbe"),

- agent nieruchomości ("Immobilienmakler"),

- zarządca nieruchomości ("Immobilinverwalter"),

- przedsiębiorca budowlany ("Bauträger, Bauorganisator, Baubetreuer"),

- biuro ściągania wierzytelności ("Inkassobüro/Inkassoinstitut"),

kształcenie o łącznym czasie trwania co najmniej 15 lat, w tym osiem lat obowiązkowej nauki szkolnej, następnie co najmniej pięć lat średniego kształcenia technicznego lub handlowego, zakończone egzaminem technicznym lub handlowym, uzupełnione co najmniej dwuletnim kształceniem i szkoleniem w miejscu pracy, zakończonym egzaminem zawodowym,

- doradca ubezpieczeniowy ("Berater in Versicherungsangelegenheiten"),

kształcenie o łącznym czasie trwania 15 lat, w tym sześcioletnie szkolenie prowadzone w oparciu o określony ramowy program szkolenia, podzielone na trzyletni staż i trzyletni okres praktyki i szkolenia zawodowego, zakończone egzaminem,

- przedsiębiorca - projektant budowlany ("Planender Baumeister"),

- technik budownictwa - projektant ("Planender Zimmermeister"),

kształcenie o łącznym czasie trwania co najmniej 18 lat, w tym co najmniej dziewięcioletnie szkolenie zawodowe podzielone na cztery lata średniego kształcenia technicznego i pięć lat praktyki i szkolenia zawodowego, zakończone egzaminem zawodowym, potwierdzającym prawo do wykonywania zawodu i szkolenia praktykantów, w takim zakresie, w jakim kształcenie to uprawnia do sporządzania planów, wykonywania obliczeń technicznych i nadzorowania prac budowlanych ("przywilej Marii Teresy").

- księgowy prowadzący działalność gospodarczą ("Gewerblicher Buchhalter"), zgodnie z Gewerbeordnung z 1994 r. (ustawa z 1994 r. o handlu, rzemiośle i przemyśle);

- samodzielny księgowy ("Selbständiger Buchhalter"), zgodnie z Bundesgesetz über die Wirtschaftstreuhandberufe z 1999 r. (ustawa z 1999 r. o zawodach w zakresie księgowości publicznej).

w Polsce:

- diagnosta przeprowadzający badania techniczne pojazdów w stacji kontroli pojazdów o podstawowym zakresie badań,

które odpowiada okresowi 8 lat kształcenia podstawowego, 5 lat kształcenia w średniej szkole technicznej o specjalności samochodowej i 3 lata praktyki w stacji obsługi pojazdów lub w warsztacie naprawy pojazdów, obejmującej 51 godzin szkolenia podstawowego w zakresie kontroli technicznej pojazdu i zdanie egzaminu kwalifikacyjnego.

- diagnosta przeprowadzający badania techniczne pojazdu w okręgowej stacji kontroli pojazdów,

które odpowiada okresowi 8 lat kształcenia podstawowego, 5 lat kształcenia w średniej szkole technicznej o specjalności samochodowej oraz 4 lata praktyki w stacji obsługi pojazdów lub w warsztacie naprawy pojazdów, obejmującej 51 godzin szkolenia podstawowego w zakresie kontroli technicznej pojazdów i zdanie egzaminu kwalifikacyjnego,

- diagnosta wykonujący badania techniczne pojazdów w stacji kontroli pojazdów,

wymagane:

i) 8 lat kształcenia podstawowego i 5 lat kształcenia w średniej szkole technicznej o specjalności samochodowej oraz 4 lata potwierdzonej praktyki w stacji obsługi pojazdów lub w warsztacie naprawczym, lub

ii) 8 lat kształcenia podstawowego i 5 lat kształcenia w średniej szkole technicznej o specjalności innej niż samochodowa i 8 lat potwierdzonej praktyki w stacji obsługi pojazdów lub w warsztacie naprawczym, obejmującej w całości 113 godzin pełnego szkolenia zawierającego szkolenie podstawowe i specjalistyczne, z egzaminem po każdym etapie.

Ilość godzin i ogólny zakres poszczególnych kursów w ramach pełnego szkolenia diagnostów są odrębnie określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 28 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów (Dziennik Ustaw z 2002 r., nr 208, poz. 1769).

- dyżurny ruchu,

które odpowiada 8 lat kształcenia podstawowego i 4 lata kształcenia zawodowego na poziomie średnim o specjalności transport kolejowy oraz szkolenie przygotowawcze do pracy w charakterze dyżurnego ruchu trwające 45 dni i zdanie egzaminu kwalifikacyjnego, lub które odpowiada 8 lat kształcenia podstawowego i 5 lata kształcenia zawodowego na poziomie średnim o specjalności transport kolejowy oraz szkolenie przygotowawcze do pracy w charakterze dyżurnego ruchu trwające 63 dni i zdanie egzaminu kwalifikacyjnego.

5. Kursy w Wielkiej Brytanii określane mianem National Vocational Qualifications lub Scottish Vocational Qualifications

Szkolenie w następujących specjalnościach:

- zatwierdzona pielęgniarka weterynaryjna ("listed veterinary nurse"),

- inżynier elektryk górnictwa ("mine electrical engineer"),

- inżynier mechanik górnictwa ("mine mechanical engineer"),

- terapeuta stomatologiczny ("dental therapist"),

- higienista stomatologiczny ("dental hygienist"),

- optyk okularowy ("dispensing optician"),

- sztygar górnictwa ("mine deputy"),

- syndyk masy upadłościowej (zarządca ustanowiony przez sąd) ("insolvency practitioner"),

- licencjonowany "conveyancer" (prawnik sporządzający przeniesienie tytułu własności) ("licensed conveyancer"),

- pierwszy oficer - statki handlowe i pasażerskie - bez ograniczeń ("first mate - freight/passenger ships - unrestricted"),

- drugi oficer- statki handlowe i pasażerskie - bez ograniczeń ("second mate - freight/passenger ships - unrestricted"),

- trzeci oficer - statki handlowe i pasażerskie - bez ograniczeń ("third mate - freight/passenger ships - unrestricted"),

- oficer pokładowy - statki handlowe i pasażerskie - bez ograniczeń ("deck officer - freight/passenger ships - unrestricted"),

- oficer mechanik - statki handlowe i pasażerskie - nieograniczony obszar handlowy ("engineer officer - freight/passenger ships - unlimited trading area"),

- specjalista w dziedzinie zarządzania odpadami, którego kwalifikacje techniczne zostały udokumentowane ("certified technically competent person in waste management"),

nadające kwalifikacje określane jako "National Vocational Qualifications" (NVQ) lub określane w Szkocji jako "Scottish Vocational Qualifications" na poziomie 3 i 4 Krajowych Ramowych Kwalifikacji Zawodowych Zjednoczonego Królestwa.

Poziomy te określane są następująco:

- Poziom 3: zdolność do wykonywania szerokiego wachlarza różnych zadań w bardzo różnorodnych sytuacjach, spośród których większość ma charakter złożony i nietypowy. Zakres odpowiedzialności i autonomii jest znaczny, a funkcje pełnione na tym poziomie obejmują często nadzór lub kierowanie innymi osobami.

- Poziom 4: zdolność do wykonywania szerokiego wachlarza złożonych, technicznych lub specjalistycznych zadań w bardzo różnorodnych sytuacjach, z dużym zakresem odpowiedzialności i samodzielności. Pełnione na tym poziomie funkcje często obejmują odpowiedzialność za prace wykonywane przez inne osoby oraz za podział zasobów.

[1] Od dnia 1 czerwca 1994 r. tytuł zawodowy "Krankengymnast(in)" został zastąpiony tytułem "Physiotherapeut(in)X". Tym niemniej, osoby, które uzyskały dyplomy przed tą datą mogą, jeśli takie jest ich życzenie, nadal posługiwać się tytułem "Krankengymnast(in)".

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK III

Wykaz rodzajów kształcenia regulowanego, o których mowa w art. 13 ust. 2 akapit trzeci

W Zjednoczonym Królestwie:

Kształcenie regulowane, zapewniające kwalifikacje określane jako "National Vocational Qualifications" (NVQ), albo w Szkocji określane mianem "Scottish Vocational Qualifications", znajdujące się na poziomie 3 i 4 Krajowych Ramowych Kwalifikacji Zawodowych Zjednoczonego Królestwa.

Poziomy te określane są następująco:

- Poziom 3: zdolność do wykonywania szerokiego wachlarza różnych zadań w bardzo różnorodnych sytuacjach, spośród których większość ma charakter złożony i nietypowy. Zakres odpowiedzialności i autonomii jest znaczny, a funkcje pełnione na tym poziomie obejmują często nadzór lub kierowanie innymi osobami.

- Poziom 4: zdolność do wykonywania szerokiego wachlarza złożonych, technicznych lub specjalistycznych zadań w bardzo różnorodnych sytuacjach, z dużym zakresem odpowiedzialności i samodzielności. Pełnione na tym poziomie funkcje często obejmują odpowiedzialność za prace wykonywane przez inne osoby oraz za podział zasobów.

W Niemczech:

Następujące kształcenie regulowane:

- regulowane kształcenie przygotowujące do zawodu asystenta technicznego ("technische(r) Assistent(in)"), asystentów handlowych ("kaufmännischer Assistent(in)"), do zawodów związanych ze sferą socjalną ("soziale Berufe"), jak również do zawodu rehabilitanta oddychania, mowy i głosu, posiadającego dyplom państwowy ("staatlisch geprüfte(r) Atem-, Sprech- und Stimmlehrer(in)"), o łącznej długości co najmniej trzynastu lat, które jest uwarunkowane ukończeniem kształcenia średniego ("mittlerer Bildungsabschluss") i które obejmuje:

i) co najmniej trzy lata [1]szkolenia zawodowego w specjalistycznej szkole ("Fachschule") zakończonego egzaminem i, o ile jest to wymagane, uzupełnionego rocznym lub dwuletnim kursem specjalizacji, także zakończonej egzaminem, lub

ii) co najmniej dwa i pół roku nauki w specjalistycznej szkole ("Fachschule"), zakończonej egzaminem, uzupełnionej praktyką zawodową trwającą nie krócej niż sześć miesięcy lub stażem w uprawnionej instytucji, trwającym nie krócej niż sześć miesięcy, lub

iii) co najmniej dwa lata nauki w specjalistycznej szkole ("Fachschule"), zakończonej egzaminem i uzupełnionej co najmniej roczną praktyką zawodową lub co najmniej rocznym stażem w uprawnionej instytucji.

- regulowane kształcenie techników ("Techniker(in)"), ekonomistów przedsiębiorstw ("Betriebswirt(in)"), projektantów ("Gestalter(in)") oraz opiekunów rodzinnych ("Familienpfleger(in)") posiadających dyplom państwowy ("staatlich geprüfte(r)"), trwające łącznie co najmniej szesnaście lat, odbywane na bazie kursu kształcenia obowiązkowego lub równoważnego kształcenia (trwającego co najmniej dziewięć lat), jak również ukończenie co najmniej trzyletniego kształcenia w szkole zawodowej ("Berufsschule"), które obejmuje, po odbyciu co najmniej dwuletniej praktyki zawodowej, co najmniej dwuletnie kształcenie w pełnym wymiarze godzin lub odpowiednio dłuższe w niepełnym wymiarze godzin,

- regulowane kształcenie oraz regulowane doskonalenie zawodowe trwające łącznie co najmniej piętnaście lat, odbywane na bazie kształcenia obowiązkowego (trwającego co najmniej dziewięć lat) i szkolenia zawodowego (zwykle trwającego trzy lata), które obejmują w zasadzie co najmniej dwuletnią praktykę zawodową (w większości przypadków - trzy lata), jak również egzamin w ramach doskonalenia zawodowego, do którego zwykle przygotować się można podczas szkolenia odbywanego równolegle z praktyką zawodową (co najmniej 1.000 godzin) albo odbywanego w pełnym wymiarze godzin (co najmniej rok).

Władze niemieckie przekażą Komisji i Państwom Członkowskim listę kursów, których dotyczy niniejszy załącznik.

W Niderlandach:

- kształcenie regulowane trwające łącznie co najmniej 15 lat, na bazie ukończonej pomyślnie ośmioletniej szkoły podstawowej oraz czteroletniej nauki albo w zakresie kształcenia średniego ogólnego ("MAVO") lub przygotowawczego kształcenia zawodowego ("VBO"), bądź średniego kształcenia ogólnego na wyższym poziomie, oraz trzy- lub czteroletnie kształcenie w średniej szkole zawodowej ("MBO"), zakończone egzaminem,

- kształcenie regulowane trwające łącznie co najmniej szesnaście lat, na bazie ośmioletniej szkoły podstawowej oraz przynajmniej czteroletniej nauki w zakresie przygotowawczego kształcenia zawodowego ("VBO") lub kształcenia średniego ogólnego na wyższym poziomie, i dodatkowo co najmniej czteroletnie szkolenie zawodowe w systemie stażowym, w tym przynajmniej jeden dzień w tygodniu zajęć teoretycznych w szkole, a w pozostałe dni - szkolenie praktyczne w centrum szkolenia praktycznego lub zakładzie, zakończone egzaminem na poziomie drugim lub trzecim.

Władze holenderskie przekażą Komisji i Państwom Członkowskim listę kursów, których dotyczy niniejszy załącznik.

W Austrii:

- kształcenie prowadzone w wyższych szkołach zawodowych ("Berufsbildende Höhere Schulen") oraz w instytucjach szkolnictwa wyższego w dziedzinie rolnictwa i leśnictwa ("Höhere Land- und Forstwirtschaftiche Lehranstalten"), włącznie z instytucjami szczególnego typu ("einschließlich der Sonderformen"), których struktura i poziom są określone przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi.

Kształcenie to trwa co najmniej 13 lat i obejmuje pięcioletnie szkolenie zawodowe, zakończone egzaminem końcowym, którego zdanie oznacza nabycie kwalifikacji zawodowych;

- kształcenie prowadzone w szkołach dla mistrzów-rzemieślników ("Meisterschulen"), klasach dla mistrzów-rzemieślników ("Meisterklassen"), klasach przeznaczonych do kształcenia mistrzów-rzemieślników w sektorze przemysłowym ("Werkmeisterschulen") lub szkołach przeznaczonych do kształcenia rzemieślników w dziedzinie budownictwa ("Bauhandwerkerschulen"), których struktura i poziom są określone przepisami ustawowymi, wykonawczymi i administracyjnymi.

Kształcenie to trwa łącznie co najmniej 13 lat, obejmując dziewięć lat kształcenia obowiązkowego, a następnie co najmniej trzy lata szkolenia zawodowego w specjalistycznej szkole albo co najmniej trzy lata szkolenia w zakładzie i równolegle szkole zawodowej ("Berufsschule"), zakończone w obu przypadkach egzaminem i uzupełnione ukończeniem co najmniej rocznego szkolenia w szkole dla mistrzów-rzemieślników ("Meisterschule"), klasie dla mistrzów-rzemieślników ("Meisterklasse"), szkole przeznaczonej do kształcenia mistrzów-rzemieślników w sektorze przemysłowym ("Werkmeisterschule") lub szkole przeznaczonej do kształcenia rzemieślników w dziedzinie budownictwa ("Bauhandwerkerschule"). W większości przypadków łączny czas trwania kształcenia wynosi co najmniej 15 lat, obejmując okresy praktyki zawodowej, które albo poprzedzają szkolenie w tychże instytucjach, albo są równoległe do szkolenia w niepełnym wymiarze godzin (co najmniej 960 godzin).

Władze austriackie przekażą Komisji i Państwom Członkowskim listę kursów, których dotyczy niniejszy załącznik.

[1] Minimalny okres trzech lat może być skrócony do dwóch lat, jeśli osoba zainteresowana posiada kwalifikacje dające prawo do ubiegania się o przyjęcie na uniwersytet ("Abitur"), tj. trzynaście lat uprzedniego kształcenia, lub kwalifikacje dające prawo do ubiegania się o przyjęcie do "Fachhochschule" ("Fachhochschulreife"), tj. dwanaście lat uprzedniego kształcenia.

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK IV

RODZAJE DZIAŁALNOŚCI ZWIĄZANE Z KATEGORIAMI DOŚWIADCZENIA ZAWODOWEGO, O KTÓRYCH MOWA W ART. 17, 18 I 19

WYKAZ I

Działy objęte dyrektywą 64/427/EWG, zmienione dyrektywą 69/77/EWG i dyrektywami: 68/366/EWG i 82/489/EWG

1

Dyrektywa 64/427/EWG

(dyrektywa liberalizująca: 64/429/EWG)

Nomenklatura NICE (odpowiedniki działów 23-40 nomenklatury ISIC)

Dział 23 | | Włókiennictwo |

| 232 | Przetwarzanie włókien i produkcja tkanin na urządzeniach do wełny |

| 233 | Przetwarzanie włókien i produkcja tkanin na urządzeniach do bawełny |

| 234 | Przetwarzanie włókien i produkcja tkanin na urządzeniach do jedwabiu |

| 235 | Przetwarzanie włókien i produkcja tkanin na urządzeniach do lnu i konopi |

| 236 | Inne branże włókiennicze (surowiec - juta, włókna liściowe itp.); produkcja lin |

| 237 | Produkcja dzianin i wyrobów szydełkowych |

| 238 | Wykańczanie tkanin |

| 239 | Pozostałe branże włókiennicze |

Dział 24 | | Produkcja obuwia, odzieży, koców i wyrobów pościelowych |

| 241 | Maszynowa produkcja obuwia (oprócz wykonanego z gumy lub drewna) |

| 242 | Ręczne wytwarzanie obuwia; reperacja obuwia |

| 243 | Produkcja odzieży (oprócz futer) |

| 244 | Produkcja materacy, koców i wyrobów pościelowych |

| 245 | Produkcja skór futerkowych i futer |

Dział 25 | | Produkcja wyrobów z drewna lub korka (oprócz produkcji mebli) |

| 251 | Piłowanie i przemysłowa obróbka drewna |

| 252 | Produkcja półfabrykatów z drewna |

| 253 | Seryjna produkcja drewnianych elementów budowlanych, w tym podłogowych |

| 254 | Produkcja pojemników z drewna |

| 255 | Produkcja pozostałych wyrobów z drewna (oprócz mebli) |

| 259 | Produkcja wyrobów ze słomy, korka, wikliny (w tym koszykarskich), rattanu; wyrób szczotek i pędzli |

Dział 26 | 260 | Produkcja mebli z drewna |

Dział 27 | | Produkcja papieru i wyrobów z papieru |

| 271 | Produkcja masy celulozowej, papieru i tektury |

| 272 | Produkcja papieru i tektury oraz wyrobów z masy celulozowej |

Dział 28 | 280 | Poligrafia, działalność wydawnicza i branże pokrewne |

Dział 29 | | Produkcja skóry i wyrobów ze skóry |

| 291 | Garbowanie i wyprawianie skór |

| 292 | Produkcja wyrobów ze skór wyprawionych |

Ex dział 30 | | Produkcja wyrobów z gumy i tworzyw sztucznych, włókien sztucznych i wyrobów skrobiowych |

| 301 | Przetwórstwo gumy i azbestu |

| 302 | Przetwórstwo tworzyw sztucznych |

| 303 | Produkcja włókien sztucznych |

Ex dział 31 | | Przemysł chemiczny |

| 311 | Produkcja surowców chemicznych i dalsze ich przetwórstwo |

| 312 | Wyspecjalizowana produkcja wyrobów chemicznych, głównie dla celów przemysłowych i rolniczych (w tym produkcja - na cele przemysłowe - tłuszczów i olejów pochodzenia roślinnego lub zwierzęcego, wg grupy ISIC 312) |

| 313 | Wyspecjalizowana produkcja wyrobów chemicznych, głównie na użytek domowy lub biurowy (oprócz produkcji wyrobów medycznych i farmaceutycznych - ISIC ex grupa 319) |

Dział 32 | 320 | Przemysł naftowy |

Dział 33 | | Produkcja wyrobów z niemetalicznych surowców mineralnych |

| 331 | Produkcja uformowanych wyrobów z gliny |

| 332 | Produkcja szkła i wyrobów szklanych |

| 333 | Produkcja wyrobów ceramicznych, w tym ogniotrwałych |

| 334 | Produkcja cementu, wapna i gipsu |

| 335 | Produkcja uformowanych elementów z betonu, cementu i gipsu |

| 339 | Obróbka kamienia i produkcja pozostałych wyrobów z niemetalicznych surowców mineralnych |

Dział 34 | | Produkcja i wstępna obróbka żelaza i metali nieżelaznych |

| 341 | Stal i przemysł stalowy (zgodnie z definicją Traktatu EWWS, w tym koksownie należące do hut stali) |

| 342 | Produkcja rur stalowych |

| 343 | Ciągnienie drutów, ciągnienie na zimno taśm, walcowanie na zimno taśm, formowanie na zimno |

| 344 | Produkcja i wstępna obróbka metali nieżelaznych |

| 345 | Odlewnictwo żelaza i metali nieżelaznych |

Dział 35 | | Produkcja wyrobów metalowych (oprócz maszyn, urządzeń i środków transportu) |

| 351 | Kucie, wytłaczanie i prasowanie |

| 352 | Druga faza obróbki i obróbka powierzchniowa |

| 353 | Produkcja konstrukcji metalowych |

| 354 | Produkcja kotłów i przemysłowych profili wklęsłych |

| 355 | Produkcja narzędzi, sprzętu oraz innych wyrobów gotowych z metalu (oprócz sprzętu elektrycznego) |

| 359 | Pomocnicze rodzaje działalności z zakresu mechaniki |

Dział 36 | | Produkcja maszyn i urządzeń innych niż elektryczne |

| 361 | Produkcja ciągników oraz maszyn i urządzeń dla rolnictwa |

| 362 | Produkcja maszyn i urządzeń na cele biurowe |

| 363 | Produkcja obrabiarek, w tym do metali oraz osprzętu i oprzyrządowania wymiennego do nich i do innych przyrządów zasilanych prądem |

| 364 | Produkcja maszyn, urządzeń i wyposażenia dodatkowego dla włókiennictwa oraz maszyn do szycia |

| 365 | Produkcja maszyn, urządzeń i wyposażenia dla przemysłu spożywczego, w tym dla branży napojów, oraz dla przemysłu chemicznego i przemysłów pokrewnych |

| 366 | Produkcja instalacji i wyposażenia dla kopalń, odlewni żelaza i stali (zlokalizowanych przy hutach) i dla budownictwa; produkcja urządzeń do mechanicznego podawania |

| 367 | Produkcja wyposażenia transmisyjnego |

| 368 | Produkcja maszyn i urządzeń do innych, specjalistycznych zastosowań przemysłowych |

| 369 | Produkcja innych - nieelektrycznych maszyn, urządzeń i wyposażenia |

Dział 37 | | Elektrotechnika |

| 371 | Produkcja elektrycznych drutów i kabli |

| 372 | Produkcja silników, generatorów, transformatorów, przełączników i podobnych urządzeń dla dostarczania energii elektrycznej |

| 373 | Produkcja sprzętu elektrycznego do bezpośredniego użytku handlowego |

| 374 | Produkcja sprzętu telekomunikacyjnego, liczników, innych aparatów pomiarowych oraz sprzętu elektromedycznego |

| 375 | Produkcja sprzętu elektronicznego, odbiorników radiowych i telewizyjnych, sprzętu audio |

| 376 | Produkcja urządzeń elektrycznych domowego użytku |

| 377 | Produkcja lamp i sprzętu oświetleniowego |

| 378 | Produkcja baterii i akumulatorów |

| 379 | Naprawy, montaż i specjalistyczne instalacje sprzętu i wyposażenia elektrycznego |

Ex dział 38 | | Produkcja środków transportu |

| 383 | Produkcja pojazdów mechanicznych oraz części do nich |

| 384 | Naprawy pojazdów mechanicznych, w tym motocykli oraz rowerów |

| 385 | Produkcja motocykli, rowerów i części do nich |

| 389 | Produkcja sprzętu transportowego nie sklasyfikowanego gdzie indziej |

Dział 39 | | Różne branże produkcyjne |

| 391 | Produkcja precyzyjnych instrumentów oraz aparatów kontrolnych i pomiarowych |

| 392 | Produkcja aparatów medycznych, w tym chirurgicznych oraz towarów i sprzętu ortopedycznego (oprócz obuwia ortopedycznego) |

| 393 | Produkcja sprzętu fotograficznego i optycznego |

| 394 | Produkcja i naprawy zegarów i zegarków |

| 395 | Produkcja biżuterii i wyrobów z metali szlachetnych |

| 396 | Produkcja i naprawy instrumentów muzycznych |

| 397 | Produkcja gier, zabawek, sprzętu sportowego, w tym lekkoatletycznego |

| 399 | Pozostałe branże produkcyjne |

Dział 40 | | Budownictwo |

| 400 | Budownictwo niespecjalistyczne; wyburzanie |

| 401 | Wznoszenie budynków (mieszkalnych i innych) |

| 402 | Budowa dróg, mostów, linii kolejowych itp. |

| 403 | Prace instalacyjne |

| 404 | Prace dekoracyjne i wykończeniowe |

2

Dyrektywa 68/366/EWG

(dyrektywa liberalizująca: 68/365/EWG)

Nomenklatura NICE

Dział 20A | 200 | Branże wytwarzające tłuszcze i oleje - roślinne i zwierzęce |

20B | | Branże produkcji spożywczej (poza produkcją napojów) |

| 201 | Ubój zwierząt, obróbka i konserwacja mięsa |

| 202 | Mleczarstwo |

| 203 | Pakowanie w szczelne pojemniki i konserwowanie owoców i warzyw |

| 204 | Puszkowanie i konserwowanie ryb i innej żywności pochodzenia morskiego |

| 205 | Usługi młynarskie |

| 206 | Produkcja piekarnicza, w tym sucharki i herbatniki |

| 207 | Cukrownictwo |

| 208 | Produkcja kakao, czekolady i wyrobów cukierniczych |

| 209 | Produkcja pozostałych wyrobów spożywczych |

Dział 21 | | Produkcja napojów |

| 211 | Produkcja alkoholu etylowego metodą fermentacyjną; produkcja drożdży i napojów spirytusowych |

| 212 | Produkcja wina i innych niesłodowych napojów alkoholowych |

| 213 | Piwowarstwo i słodownictwo |

| 214 | Produkcja napojów bezalkoholowych i wód gazowanych |

ex 30 | | Produkcja wyrobów z gumy, tworzyw sztucznych, włókien celulozowych i sztucznych oraz wyrobów skrobiowych |

| 304 | Produkcja wyrobów skrobiowych |

3

Dyrektywa 82/489/EWG

Nomenklatura ISIC

Ex 855 | | Usługi fryzjerskie, oprócz pedicure oraz prowadzenia szkół przygotowujących do zawodów kosmetycznych i fryzjerskich |

WYKAZ II

Działy z dyrektyw 75/368/EWG, 75/369/EWG oraz 82/470/EWG

1

Dyrektywa 75/368/EWG (rodzaje działalności wymienione w art. 5 ust. 1)

Nomenklatura ISIC

Ex 04 | | Rybołówstwo |

| 043 | Rybołówstwo śródlądowe |

Ex 38 | | Produkcja środków transportu |

| 381 | Budowa i naprawy statków |

| 382 | Produkcja taboru kolejowego |

| 386 | Produkcja sprzętu latającego (w tym międzyplanetarnego) |

Ex 71 | | Działalności pokrewne z transportowymi oraz działalności inne niż transportowe w ramach następujących grup: |

| Ex 711 | Usługi związane z wagonami sypialnymi i restauracyjnymi; konserwacja taboru kolejowego w lokomotywowniach; sprzątanie wagonów pasażerskich |

| Ex 712 | Konserwacja taboru dla transportu miejskiego, podmiejskiego oraz międzymiastowego |

| Ex 713 | Konserwacja taboru innego niż przeznaczony do pasażerskiej komunikacji lądowej (samochody, autobus, taksówki) |

| Ex 714 | Eksploatacja i usługi konserwacyjne wspomagające transport drogowy (np. drogi, tunele, mosty z opłacanym przejazdem, magazyny towarów, parkingi, zajezdnie autobusowe i tramwajowe) |

| Ex 716 | Działalności pokrewne z transportem śródlądowym (np. prowadzenie i utrzymanie dróg wodnych, portów oraz innych obiektów dla transportu śródlądowego; usługi holowników portowych i pilotowanie w portach, instalowanie boi, załadunek i rozładunek statków i inne podobne działalności, np. ratownictwo okrętowe, holowanie i prowadzenie stanic wodnych) |

73 | | Łączność: Usługi pocztowe i telekomunikacyjne |

Ex 85 | | Usługi osobiste |

| 854 | Prowadzenie pralni i usługi pralnicze, czyszczenie na sucho oraz farbowanie |

| Ex 856 | Studia fotograficzne: fotografia portretowa i komercyjna, oprócz fotografii reporterskiej |

| Ex 859 | Usługi osobiste nie sklasyfikowane gdzie indziej (konserwacja i utrzymanie w czystości budynków lub mieszkań) |

2

Dyrektywa 75/369/EWG (art. 6: w którym rozróżnia się skalę działalności - przemysłową lub rzemieślniczą)

Nomenklatura ISIC

Działalności wykonywane bez stałej lokalizacji (obnośne, objazdowe)

a) kupno i sprzedaż towarów:

- przez obnośnych/objazdowych handlarzy, straganiarzy lub domokrążców (ex grupa ISIC 612)

- na targach - w prowizorycznych pomieszczeniach lub pod gołym niebem,

b) działalności, których dotyczą przyjęte wcześniej środki przejściowe, wyraźnie wykluczając je lub nie wymieniając ich w odniesieniu do obnośnego/objazdowego ich wykonywania

3

Dyrektywa 82/470/EWG (art. 6 ust. 1 i 3)

Grupy 718 i 720 Nomenklatury ISIC

Rodzaje działalności obejmują w szczególności:

- organizowanie, oferowanie do sprzedaży oraz sprzedaż (gotówkowa lub komisowa, indywidualnie lub zbiorowo) usług w dziedzinie: transportu, wyżywienia, zakwaterowania, wycieczek i innych związanych z podróżowaniem (niezależnie od przyczyny podróży) lub pobytem (art. 2 pkt. B lit. a)).

- pośrednictwo między kontrahentami w zakresie różnych rodzajów transportu i osobami, które wysyłają lub otrzymują towary, oraz wykonywanie działalności związanych z:

aa) zawieraniem umów z kontrahentami transportowymi na zamówienie zleceniodawców;

bb) wyborem środka transportu, firmy oraz trasy - z punktu widzenia opłacalności dla zleceniodawcy;

cc) przygotowywaniem technicznych aspektów transportu (np. pakowaniem towarów do transportu); podejmowaniem działań w różnych okolicznościach dotyczących transportu (np. zapewnianie dostaw lodu dla wagonów-chłodni),

dd) załatwianiem formalności związanych z transportem, np. wystawianiem dokumentów przewozowych, łączeniem lub rozdzielaniem przesyłek;

ee) koordynacją różnych etapów transportu, np. zapewnieniem tranzytu, rozładunku, przeładunku i innych operacji w terminalach;

ff) przygotowaniem zarówno ładunku, jak przewoźnika i środków transportu dla osób wysyłających towary lub otrzymujących je:

- szacowanie kosztów transportu oraz sprawdzanie szczegółowych rozliczeń

- podejmowanie pewnych przedsięwzięć (okresowych lub stałych) w imieniu i na zlecenie przewoźników lub właścicieli statków (dotyczy urzędów portowych, dostawców okrętowych itp.).

[Rodzaje działalności wymienione w art. 2 pkt. A lit. a), b) i d)].

WYKAZ III

Dyrektywy 64/222/EWG, 68/364/EWG, 68/368/EWG, 75/368/EWG, 75/369/EWG, 70/523/EWG oraz 82/470/EWG

1

Dyrektywa 64/222/EWG

(dyrektywy liberalizujące: 64/223/EWG i 64/224/EWG)

1. Działalności prowadzone na własny rachunek w handlu hurtowym, z wyłączeniem handlu hurtowego produktami medycznymi i farmaceutycznymi, produktami toksycznymi i patogenami oraz węglem (ex dział 611).

2. Działalności zawodowe polegające na pośrednictwie - z upoważnienia i zgodnie z instrukcjami jednej lub większej liczby osób - w negocjacjach lub zawieraniu transakcji handlowych w imieniu i na zlecenie tych osób.

3. Działalności zawodowe polegające na pośrednictwie, w którym pośrednik, zachowując pewną swobodę działania, kojarzy strony zamierzające zawrzeć ze sobą bezpośredni kontrakt lub przygotowuje ich transakcje handlowe lub pomaga w ich finalizowaniu.

4. Działalności zawodowe polegające na pośrednictwie, w którym pośrednik zawiera transakcje handlowe we własnym imieniu na zlecenie innych osób.

5. Działalności zawodowe polegające na pośrednictwie, w którym pośrednik prowadzi sprzedaż hurtową w formie przetargu, na zlecenie innych osób.

6. Działalności zawodowe polegające na pośrednictwie, w którym pośrednik poszukuje zamówień, chodząc od domu do domu.

7. Działalności zawodowe polegające na świadczeniu usług pośrednictwa, w których pośrednik angażuje jedno lub większą liczbę przedsiębiorstw o charakterze handlowym, przemysłowym lub rzemieślniczym.

2

Dyrektywa 68/364/EWG

(dyrektywa liberalizująca: 68/363/EWG)

Ex dział 612 ISIC: | Handel detaliczny |

| Działalności wykluczone: |

012 | Wynajem maszyn i urządzeń rolniczych |

640 | Nieruchomości, w tym ich wynajem |

713 | Wynajem samochodów, powozów i koni |

718 | Wynajem wagonów kolejowych - osobowych i towarowych |

839 | Wynajem maszyn i urządzeń dla przedsięwzięć komercyjnych |

841 | Rezerwacja miejsc w kinach i wypożyczanie filmów wielkoekranowych |

842 | Rezerwacja miejsc teatralnych i wypożyczanie sprzętu teatralnego |

843 | Wynajem łodzi, rowerów, automatów wrzutowych do gier zręcznościowych i innych |

853 | Wynajem umeblowanych pokoi |

854 | Wypożyczanie obrusów i bielizny pościelowej |

859 | Wypożyczanie strojów |

3

Dyrektywa 68/368/EWG

(dyrektywa liberalizująca: 68/367/EWG)

Nomenklatura ISIC

Ex dział 85 ISIC:

1. Działalności związane z prowadzeniem restauracji, kawiarni, tawern i innych obiektów gastronomicznych (grupa ISIC 852).

2. Działalności związane z prowadzeniem hoteli, pensjonatów, campingów i innych miejsc zakwaterowania (grupa ISIC 853).

4

Dyrektywa 75/368/EWG (art. 7)

Wszystkie rodzaje działalności wymienione w załączniku do dyrektywy 75/368/EWG, oprócz rodzajów określonych w art. 5 ust. 1 niniejszej dyrektywy (wykaz II, punkt 1 niniejszego załącznika)

Nomenklatura ISIC

Ex 62 | | Bankowość i finanse |

| Ex 620 | Instytucje kupujące patenty i wydające licencje |

Ex 71 | | Transport |

| Ex 713 | Transport drogowy osób, z wyłączeniem transportu wykonywanego pojazdami samochodowymi |

| Ex 719 | Transport rurociągami ciekłych węglowodorów i innych ciekłych produktów chemicznych |

Ex 82 | | Usługi dla lokalnej społeczności |

| 827 | Biblioteki, muzea, ogrody botaniczne i zoologiczne |

Ex 84 | | Usługi rekreacyjne |

| 843 | Usługi rekreacyjne nie sklasyfikowane gdzie indziej: działalności sportowe (utrzymanie terenów sportowych, organizacja imprez sportowych itp.), oprócz działalności trenerówdziałalności związane z wyścigami (stajnie wyścigowe, tereny wyścigowe, organizacja wyścigów konnych itp.)– inne działalności rekreacyjne (cyrki, wesołe miasteczka i inne miejsca rozrywki) |

Ex 85 | | Usługi osobiste |

| Ex 851 | Usługi domowe |

| Ex 855 | Salony fryzjerskie i usługi kosmetyczne (oprócz pedicure i prowadzenia szkół przygotowujących do zawodów kosmetycznych i fryzjerskich) |

| Ex 859 | Usługi osobiste nie sklasyfikowane gdzie indziej (oprócz masaży sportowych i leczniczych oraz usług przewodników górskich): zwalczanie szkodnikówwypożyczanie ubrań i sprzętu do ich przechowywaniaprowadzenie biur matrymonialnych itp.usługi astrologów, wróżek itpusługi sanitarne i związane z nimiutrzymanie i konserwacja grobów– usługi kurierów i pilotów-tłumaczy |

5

Dyrektywa 75/369/EWG (art. 5)

Działalności wykonywane bez stałej lokalizacji (obnośne, objazdowe)

a) kupno i sprzedaż towarów:

- przez obnośnych/objazdowych handlarzy, straganiarzy lub domokrążców (ex grupa ISIC 612)

- na targach - w prowizorycznych pomieszczeniach lub pod gołym niebem,

b) działalności, których dotyczą przyjęte wcześniej środki przejściowe, wyraźnie wykluczając je, lub nie wymieniając ich w odniesieniu do obnośnego/objazdowego ich wykonywania

6

Dyrektywa 70/523/EWG

Działalności osób prowadzących własne firmy hurtowego handlu węglem lub pośrednictwa w handlu węglem (ex grupa 6112 nomenklatury ISIC)

7

Dyrektywa 82/470/EWG (art. 6 ust. 2)

[Rodzaje działalności wymienione w art. 2 pkt A), lit. c) i lit. e), pkt B), lit. b), pkt C) i pkt D)]

Działalności te obejmują w szczególności:

- wynajem wagonów towarowych i osobowych do przewozu ludzi lub towarów

- pośrednictwo w sprzedaży, zakupie lub wynajmie statków

- przygotowanie, prowadzenie negocjacji i podpisywanie kontraktów na przewóz emigrantów

- przyjmowanie w depozyt wszelkich przedmiotów i towarów, na zlecenie depozytora, przy kontroli celnej lub gdzie indziej - w hurtowniach, magazynach ogólnych, magazynach meblowych, chłodniach, silosach itp.

- wystawianie depozytorowi kwitu składowego na zdeponowane przedmioty lub towary

- udostępnianie pomieszczeń, paszy i wybiegów dla bydła - podczas jego oczekiwania na sprzedaż lub podczas transportu do albo z miejsca sprzedaży

- przeprowadzanie kontroli lub oceny technicznej pojazdów mechanicznych

- mierzenie, ważenie i cechowanie towarów.

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK V

Uznawanie na podstawie koordynacji minimalnych wymogów w zakresie kształcenia

Załącznik V.1: Lekarz medycyny

5.1.1. Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji w zakresie podstawowego kształcenia medycznego

Kraj | Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji | Organ wydający dokument | Zaświadczenie dołączone do dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji | Data odniesienia |

België/Belgique/Belgien | Diploma van arts / Diplôme de docteur en médecine | Les universités / De universiteitenLe Jury compétent d'enseignement de la Communauté française / De bevoegde Examencommissie van de Vlaamse Gemeenschap | | 20 December 1976 |

Česká republika | Diplom o ukončení studia ve studijním programu všeobecné lékařství (doktor medicíny, MUDr.) | Lékářská fakulta univerzity v České republice | Vysvědčení o státní rigorózní zkoušce | 1 May 2004 |

Danmark | Bevis for bestået lægevidenskabelig embedseksamen | Medicinsk universitetsfakultet | Autorisation som læge, udstedt af Sundhedsstyrelsen ogTilladelse til selvstændigt virke som læge (dokumentation for gennemført praktisk uddannelse), udstedt af Sundhedsstyrelsen | 20 December 1976 |

Deutschland | Zeugnis über die Ärztliche PrüfungZeugnis über die Ärztliche Staatsprüfung und Zeugnis über die Vorbereitungszeit als Medizinalassistent, soweit diese nach den deutschen Rechtsvorschriften noch für den Abschluss der ärztlichen Ausbildung vorgesehen war | Zuständige Behörden | Bescheinigung über die Ableistung der Tätigkeit als Arzt im Praktikum | 20 December 1976 |

Eesti | Diplom arstiteaduse õppekava läbimise kohta | Tartu Ülikool | | 1 May 2004 |

Ελλάς | Πτυχίo Iατρικής | Iατρική Σχoλή Παvεπιστημίoυ,Σχoλή Επιστημώv Υγείας, Τμήμα Iατρικής Παvεπιστημίoυ | | 1 January 1981 |

España | Título de Licenciado en Medicina y Cirugía | Ministerio de Educación y CulturaEl rector de una Universidad | | 1 January 1986 |

France | Diplôme d'Etat de docteur en médecine | Universités | | 20 December 1976 |

Ireland | Primary qualification | Competent examining body | Certificate of experience | 20 December 1976 |

Italia | Diploma di laurea in medicina e chirurgia | Università | Diploma di abilitazione all'esercizio della medicina e chirurgia | 20 December 1976 |

Κύπρος | Πιστοποιητικό Εγγραφής Ιατρού | Ιατρικό Συμβούλιο | | 1 May 2004 |

Latvija | ārsta diploms | Universitātes tipa augstskola | | 1 May 2004 |

Lietuva | Aukštojo mokslo diplomas, nurodantis suteiktą gydytojo kvalifikaciją | Universitetas | Internatūros pažymėjimas, nurodantis suteiktą medicinos gydytojo profesinę kvalifikaciją | 1 May 2004 |

Luxembourg | Diplôme d'Etat de docteur en médecine, chirurgie et accouchements, | Jury d'examen d'Etat | Certificat de stage | 20 December 1976 |

Magyar-ország | Általános orvos oklevél (doctor medicinae universae, abbrev.: dr. med. univ.) | Egyetem | | 1 May 2004 |

Malta | Lawrja ta' Tabib tal-Mediċina u l-Kirurġija | Universita` ta' Malta | Ċertifikat ta' reġistrazzjoni maħruġ mill-Kunsill Mediku | 1 May 2004 |

Nederland | Getuigschrift van met goed gevolg afgelegd artsexamen | Faculteit Geneeskunde | | 20 December 1976 |

Österreich | 1.Urkunde über die Verleihung des akademischen Grades Doktor der gesamten Heilkunde (bzw. Doctor medicinae universae, Dr.med.univ.) | 1.Medizinische Fakultät einer Universität | | 1 January 1994 |

2.Diplom über die spezifische Ausbildung zum Arzt für Allgemeinmedizin bzw. Facharztdiplom | 2.Österreichische Ärztekammer |

Polska | Dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku lekarskim z tytułem "lekarza" | 1.Akademia Medyczna2.Uniwersytet Medyczny3.Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego | Lekarski Egzamin Państwowy | 1 May 2004 |

Portugal | Carta de Curso de licenciatura em medicina | Universidades | Diploma comprovativo da conclusão do internato geral emitido pelo Ministério da Saúde | 1 January 1986 |

Slovenija | Diploma, s katero se podeljuje strokovni naslov "doktor medicine / doktorica medicine" | Univerza | | 1 May 2004 |

Slovensko | Vysokoškolský diplom o udelení akademického titulu "doktor medicíny" ("MUDr.") | Vysoká škola | | 1 May 2004 |

Suomi/Finland | Lääketieteen lisensiaatin tutkinto / Medicine licentiatexamen | Helsingin yliopisto/Helsingfors universitetKuopion yliopistoOulun yliopistoTampereen yliopistoTurun yliopisto | Todistus lääkärin perusterveydenhuollon lisäkoulutuksesta / Examenbevis om tilläggsutbildning för läkare inom primärvården | 1 January 1994 |

Sverige | Läkarexamen | Universitet | Bevis om praktisk utbildning som utfärdas av Socialstyrelsen | 1 January 1994 |

United Kingdom | Primary qualification | Competent examining body | Certificate of experience | 20 December 1976 |

5.1.2. Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji lekarzy specjalistów

Kraj | Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji | Organ wydający dokument | Data odniesienia |

België/Belgique/Belgien | Bijzondere beroepstitel van geneesheer-specialist / Titre professionnel particulier de médecin spécialiste | Minister bevoegd voor Volksgezondheid / Ministre de la Santé publique | 20 December 1976 |

Česká republika | Diplom o specializaci | Ministerstvo zdravotnictví | 1 May 2004 |

Danmark | Bevis for tilladelse til at betegne sig som speciallæge | Sundhedsstyrelsen | 20 December 1976 |

Deutschland | Fachärztliche Anerkennung | Landesärztekammer | 20 December 1976 |

Eesti | Residentuuri lõputnnistus eriarstiabi erialal | Tartu Ülikool | 1 May 2004 |

Ελλάς | Τίτλoς Iατρικής Ειδικότητας | 1.Νoμαρχιακή Αυτoδιoίκηση | 1 January 1981 |

2.Νoμαρχία |

España | Título de Especialista | Ministerio de Educación y Cultura | 1 January 1986 |

France | 1.Certificat d'études spéciales de médecine | 1.Universités | 20 December 1976 |

2.Attestation de médecin spécialiste qualifié | 2.Conseil de l'Ordre des médecins |

3.Certificat d'études spéciales de médecine | 3.Universités |

4.Diplôme d'études spécialisées ou spécialisation complémentaire qualifiante de médecine | 4.Universités |

Ireland | Certificate of Specialist doctor | Competent authority | 20 December 1976 |

Italia | Diploma di medico specialista | Università | 20 December 1976 |

Κύπρος | Πιστοποιητικό Αναγνώρισης Ειδικότητας | Ιατρικό Συμβούλιο | 1 May 2004 |

Latvija | "Sertifikāts"–kompetentu iestāžu izsniegts dokuments, kas apliecina, ka persona ir nokārtojusi sertifikācijas eksāmenu specialitātē | Latvijas Ārstu biedrība Latvijas Ārstniecības personu profesionālo organizāciju savienība | 1 May 2004 |

Lietuva | Rezidentūros pažymėjimas, nurodantis suteiktą gydytojo specialisto profesinę kvalifikaciją | Universitetas | 1 May 2004 |

Luxembourg | Certificat de médecin spécialiste | Ministre de la Santé publique | 20 December 1976 |

Magyar-ország | Szakorvosi bizonyítvány | Az Egészségügyi, Szociális és Családügyi Minisztérium illetékes testülete | 1 May 2004 |

Malta | Ċertifikat ta' Speċjalista Mediku | Kumitat ta' Approvazzjoni dwar Speċjalisti | 1 May 2004 |

Nederland | Bewijs van inschrijving in een Specialistenregister | Medisch Specialisten Registratie Commissie (MSRC) van de Koninklijke Nederlandsche Maatschappij tot Bevordering der GeneeskunstSociaal-Geneeskundigen Registratie Commissie van de Koninklijke Nederlandsche Maatschappij tot Bevordering der Geneeskunst | 20 December 1976 |

Österreich | Facharztdiplom | Österreichische Ärztekammer | 1 January 1994 |

Polska | Dyplom uzyskania tytułu specjalisty | Centrum Egzaminów Medycznych | 1 May 2004 |

Portugal | 1.Grau de assistente | 1.Ministério da Saúde | 1 January 1986 |

2.Titulo de especialista | 2.Ordem dos Médicos |

Slovenija | Potrdilo o opravljenem specialističnem izpitu | 1.Ministrstvo za zdravje2.Zdravniška zbornica Slovenije | 1 May 2004 |

Slovensko | Diplom o špecializácii | Slovenská zdravotnícka univerzita | 1 May 2004 |

Suomi/Finland | Erikoislääkärin tutkinto / Specialläkarexamen | 1.Helsingin yliopisto / Helsingfors universitet | 1 January 1994 |

2.Kuopion yliopisto |

3.Oulun yliopisto |

4.Tampereen yliopisto |

5.Turun yliopisto |

Sverige | Bevis om specialkompetens som läkare, utfärdat av Socialstyrelsen | Socialstyrelsen | 1 January 1994 |

United Kingdom | Certificate of Completion of specialist training | Competent authority | 20 December 1976 |

5.1.3. Nazwy szkoleń w zakresie medycyny specjalistycznej

Kraj | Anestezjologia Minimalny czas szkolenia: 3 lata | Chirurgia ogólna Minimalny czas szkolenia: 5 lat |

Tytuł: | Tytuł: |

Belgique/België/Belgien | Anesthésie-réanimation / Anesthesie reanimatie | Chirurgie / Heelkunde |

Česká republika | Anesteziologie a resuscitace | Chirurgie |

Danmark | Anæstesiologi | Kirurgi eller kirurgiske sygdomme |

Deutschland | Anästhesiologie | Chirurgie |

Eesti | Anestesioloogia | Üldkirurgia |

Ελλάς | Αvαισθησιoλoγία | Χειρoυργική |

España | Anestesiología y Reanimación | Cirugía general y del aparato digestivo |

France | Anesthésiologie-Réanimation chirurgicale | Chirurgie générale |

Ireland | Anaesthesia | General surgery |

Italia | Anestesia e rianimazione | Chirurgia generale |

Κύπρος | Αναισθησιολογία | Γενική Χειρουργική |

Latvija | Anestezioloģija un reanimatoloģija | Ķirurģija |

Lietuva | Anesteziologija reanimatologija | Chirurgija |

Luxembourg | Anesthésie-réanimation | Chirurgie générale |

Magyarország | Aneszteziológia és intenzív terápia | Sebészet |

Malta | Anesteżija u Kura Intensiva | Kirurġija Ġenerali |

Nederland | Anesthesiologie | Heelkunde |

Österreich | Anästhesiologie und Intensivmedizin | Chirurgie |

Polska | Anestezjologia i intensywna terapia | Chirurgia ogólna |

Portugal | Anestesiologia | Cirurgia geral |

Slovenija | Anesteziologija, reanimatologija in perioperativna intenzivna medicina | Splošna kirurgija |

Slovensko | Anestéziológia a intenzívna medicína | Chirurgia |

Suomi/Finland | Anestesiologia ja tehohoito / Anestesiologi och intensivvård | Yleiskirurgia / Allmän kirurgi |

Sverige | Anestesi och intensivvård | Kirurgi |

United Kingdom | Anaesthetics | General surgery |

Kraj | Neurochirurgia Minimalny czas szkolenia: 5 lat | Ginekologia i położnictwo Minimalny czas szkolenia: 4 lata |

Tytuł: | Tytuł: |

Belgique/België/Belgien | Neurochirurgie | Gynécologie – obstétrique / Gynaecologie en verloskunde |

Česká republika | Neurochirurgie | Gynekologie a porodnictví |

Danmark | Neurokirurgi eller kirurgiske nervesygdomme | Gynækologi og obstetrik eller kvindesygdomme og fødselshjælp |

Deutschland | Neurochirurgie | Frauenheilkunde und Geburtshilfe |

Eesti | Neurokirurgia | Sünnitusabi ja günekoloogia |

Ελλάς | Νευρoχειρoυργική | Μαιευτική-Γυvαικoλoγία |

España | Neurocirugía | Obstetricia y ginecología |

France | Neurochirurgie | Gynécologie – obstétrique |

Ireland | Neurosurgery | Obstetrics and gynaecology |

Italia | Neurochirurgia | Ginecologia e ostetricia |

Κύπρος | Νευροχειρουργική | Μαιευτική – Γυναικολογία |

Latvija | Neiroķirurģija | Ginekoloģija un dzemdniecība |

Lietuva | Neurochirurgija | Akušerija ginekologija |

Luxembourg | Neurochirurgie | Gynécologie – obstétrique |

Magyarország | Idegsebészet | Szülészet-nőgyógyászat |

Malta | Newrokirurġija | Ostetriċja u Ġinekoloġija |

Nederland | Neurochirurgie | Verloskunde en gynaecologie |

Österreich | Neurochirurgie | Frauenheilkunde und Geburtshilfe |

Polska | Neurochirurgia | Położnictwo i ginekologia |

Portugal | Neurocirurgia | Ginecologia e obstetricia |

Slovenija | Nevrokirurgija | Ginekologija in porodništvo |

Slovensko | Neurochirurgia | Gynekológia a pôrodníctvo |

Suomi/Finland | Neurokirurgia / Neurokirurgi | Naistentaudit ja synnytykset / Kvinnosjukdomar och förlossningar |

Sverige | Neurokirurgi | Obstetrik och gynekologi |

United Kingdom | Neurosurgery | Obstetrics and gynaecology |

Kraj | Medycyna ogólna (choroby wewnętrzne) Minimalny czas szkolenia: 5 lat | Okulistyka Minimalny czas szkolenia: 3 lata |

Tytuł: | Tytuł: |

Belgique/België/Belgien | Médecine interne / Inwendige geneeskunde | Ophtalmologie / Oftalmologie |

Česká republika | Vnitřní lékařství | Oftalmologie |

Danmark | Intern medicin | Oftalmologi eller øjensygdomme |

Deutschland | Innere Medizin | Augenheilkunde |

Eesti | Sisehaigused | Oftalmoloogia |

Ελλάς | Παθoλoγία | Οφθαλμoλoγία |

España | Medicina interna | Oftalmología |

France | Médecine interne | Ophtalmologie |

Ireland | General medicine | Ophthalmic surgery |

Italia | Medicina interna | Oftalmologia |

Κύπρος | Παθoλoγία | Οφθαλμολογία |

Latvija | Internā medicīna | Oftalmoloģija |

Lietuva | Vidaus ligos | Oftalmologija |

Luxembourg | Médecine interne | Ophtalmologie |

Magyarország | Belgyógyászat | Szemészet |

Malta | Mediċina Interna | Oftalmoloġija |

Nederland | Interne geneeskunde | Oogheelkunde |

Österreich | Innere Medizin | Augenheilkunde und Optometrie |

Polska | Choroby wewnętrzne | Okulistyka |

Portugal | Medicina interna | Oftalmologia |

Slovenija | Interna medicina | Oftalmologija |

Slovensko | Vnútorné lekárstvo | Oftalmológia |

Suomi/Finland | Sisätaudit / Inre medicin | Silmätaudit / Ögonsjukdomar |

Sverige | Internmedicine | Ögonsjukdomar (oftalmologi) |

United Kingdom | General (internal) medicine | Ophthalmology |

Kraj | Otorynolaryngologia Minimalny czas szkolenia: 3 lata | Pediatria Minimalny czas szkolenia: 4 lata |

Tytuł: | Tytuł: |

Belgique/België/Belgien | Oto-rhino-laryngologie / Otorhinolaryngologie | Pédiatrie / Pediatrie |

Česká republika | Otorinolaryngologie | Dětské lékařství |

Danmark | Oto-rhino-laryngologi eller øre-næse-halssygdomme | Pædiatri eller sygdomme hos børn |

Deutschland | Hals-Nasen-Ohrenheilkunde | Kinderheilkunde |

Eesti | Otorinolarüngoloogia | Pediaatria |

Ελλάς | Ωτoριvoλαρυγγoλoγία | Παιδιατρική |

España | Otorrinolaringología | Pediatría y sus áreas especificas |

France | Oto-rhino-laryngologie | Pédiatrie |

Ireland | Otolaryngology | Paediatrics |

Italia | Otorinolaringoiatria | Pédiatria |

Κύπρος | Ωτορινολαρυγγολογία | Παιδιατρική |

Latvija | Otolaringoloģija | Pediatrija |

Lietuva | Otorinolaringologija | Vaikų ligos |

Luxembourg | Oto-rhino-laryngologie | Pédiatrie |

Magyarország | Fül-orr-gégegyógyászat | Csecsemő- és gyermekgyógyászat |

Malta | Otorinolaringoloġija | Pedjatrija |

Nederland | Keel-, neus- en oorheelkunde | Kindergeneeskunde |

Österreich | Hals-, Nasen-und Ohrenkrankheiten | Kinder – und Jugendheilkunde |

Polska | Otorynolaryngologia | Pediatria |

Portugal | Otorrinolaringologia | Pediatria |

Slovenija | Otorinolaringológija | Pediatrija |

Slovensko | Otorinolaryngológia | Pediatria |

Suomi/Finland | Korva-, nenä- ja kurkkutaudit / Öron-, näs- och halssjukdomar | Lastentaudit / Barnsjukdomar |

Sverige | Öron-, näs- och halssjukdomar (oto-rhino-laryngologi) | Barn- och ungdomsmedicin |

United Kingdom | Otolaryngology | Paediatrics |

Kraj | Choroby płuc Minimalny czas szkolenia: 4 lata | Urologia Minimalny czas szkolenia: 5 lat |

Tytuł: | Tytuł: |

Belgique/België/Belgien | Pneumologie | Urologie |

Česká republika | Tuberkulóza a respirační nemoci | Urologie |

Danmark | Medicinske lungesygdomme | Urologi eller urinvejenes kirurgiske sygdomme |

Deutschland | Pneumologie | Urologie |

Eesti | Pulmonoloogia | Uroloogia |

Ελλάς | Φυματιoλoγία- Πvευμovoλoγία | Ουρoλoγία |

España | Neumología | Urología |

France | Pneumologie | Urologie |

Ireland | Respiratory medicine | Urology |

Italia | Malattie dell'apparato respiratorio | Urologia |

Κύπρος | Πνευμονολογία – Φυματιολογία | Ουρολογία |

Latvija | Ftiziopneimonoloģija | Uroloģija |

Lietuva | Pulmonologija | Urologija |

Luxembourg | Pneumologie | Urologie |

Magyarország | Tüdőgyógyászat | Urológia |

Malta | Mediċina Respiratorja | Uroloġija |

Nederland | Longziekten en tuberculose | Urologie |

Österreich | Lungenkrankheiten | Urologie |

Polska | Choroby płuc | Urologia |

Portugal | Pneumologia | Urologia |

Slovenija | Pnevmologija | Urologija |

Slovensko | Pneumológia a ftizeológia | Urológia |

Suomi/Finland | Keuhkosairaudet ja allergologia / Lungsjukdomar och allergologi | Urologia / Urologi |

Sverige | Lungsjukdomar (pneumologi) | Urologi |

United Kingdom | Respiratory medicine | Urology |

Kraj | Ortopedia Minimalny czas szkolenia: 5 lat | Anatomia patologiczna i histopatologia Minimalny czas szkolenia: 4 lata |

Tytuł: | Tytuł: |

Belgique/België/Belgien | Chirurgie orthopédique / Orthopedische heelkunde | Anatomie pathologique / Pathologische anatomie |

Česká republika | Ortopedie | Patologická anatomie |

Danmark | Ortopædisk kirurgi | Patologisk anatomi eller vævs- og celleundersøgelser |

Deutschland | Orthopädie | Pathologie |

Eesti | Ortopeedia | Patoloogia |

Ελλάς | Ορθoπεδική | Παθoλoγική Αvατoμική |

España | Traumatología y cirugía ortopédica | Anatomía patológica |

France | Chirurgie orthopédique et traumatologie | Anatomie et cytologie pathologiques |

Ireland | Trauma and orthopaedic surgery | Morbid anatomy and histopathology |

Italia | Ortopedia e traumatologia | Anatomia patologica |

Κύπρος | Ορθοπεδική | Παθολογοανατομία – Ιστολογία |

Latvija | Traumatoloģija un ortopēdija | Patoloģija |

Lietuva | Ortopedija traumatologija | Patologija |

Luxembourg | Orthopédie | Anatomie pathologique |

Magyarország | Ortopédia | Patológia |

Malta | Kirurġija Ortopedika | Istopatoloġija |

Nederland | Orthopedie | Pathologie |

Österreich | Orthopädie und Orthopädische Chirurgie | Pathologie |

Polska | Ortopedia i traumatologia narządu ruchu | Patomorfologia |

Portugal | Ortopedia | Anatomia patologica |

Slovenija | Ortopedska kirurgija | Anatomska patologija in citopatologija |

Slovensko | Ortopédia | Patologická anatómia |

Suomi/Finland | Ortopedia ja traumatologia / Ortopedi och traumatologi | Patologia / Patologi |

Sverige | Ortopedi | Klinisk patologi |

United Kingdom | Trauma and orthopaedic surgery | Histopathology |

Kraj | Neurologia Minimalny czas szkolenia: 4 lata | Psychiatria Minimalny czas szkolenia: 4 lata |

Tytuł: | Tytuł: |

Belgique/België/Belgien | Neurologie | Psychiatrie |

Česká republika | Neurologie | Psychiatrie |

Danmark | Neurologi eller medicinske nervesygdomme | Psykiatri |

Deutschland | Neurologie | Psychiatrie und Psychotherapie |

Eesti | Neuroloogia | Psühhiaatria |

Ελλάς | Νευρoλoγία | Ψυχιατρική |

España | Neurología | Psiquiatría |

France | Neurologie | Psychiatrie |

Ireland | Neurology | Psychiatry |

Italia | Neurologia | Psichiatria |

Κύπρος | Νευρολογία | Ψυχιατρική |

Latvija | Neiroloģija | Psihiatrija |

Lietuva | Neurologija | Psichiatrija |

Luxembourg | Neurologie | Psychiatrie |

Magyarország | Neurológia | Pszichiátria |

Malta | Newroloġija | Psikjatrija |

Nederland | Neurologie | Psychiatrie |

Österreich | Neurologie | Psychiatrie |

Polska | Neurologia | Psychiatria |

Portugal | Neurologia | Psiquiatria |

Slovenija | Nevrologija | Psihiatrija |

Slovensko | Neurológia | Psychiatria |

Suomi/Finland | Neurologia / Neurologi | Psykiatria / Psykiatri |

Sverige | Neurologi | Psykiatri |

United Kingdom | Neurology | General psychiatry |

Kraj | Diagnostyka radiologiczna Minimalny czas szkolenia: 4 lata | Radioterapia Minimalny czas szkolenia: 4 lata |

Tytuł: | Tytuł: |

Belgique/België/Belgien | Radiodiagnostic / Röntgendiagnose | Radiothérapie-oncologie / Radiotherapie-oncologie |

Česká republika | Radiologie a zobrazovací metody | Radiační onkologie |

Danmark | Diagnostik radiologi eller røntgenundersøgelse | Onkologi |

Deutschland | Diagnostische Radiologie | Strahlentherapie |

Eesti | Radioloogia | Onkoloogia |

Ελλάς | Ακτιvoδιαγvωστική | Ακτιvoθεραπευτική – Ογκολογία |

España | Radiodiagnóstico | Oncología radioterápica |

France | Radiodiagnostic et imagerie médicale | Oncologie radiothérapique |

Ireland | Diagnostic radiology | Radiation oncology |

Italia | Radiodiagnostica | Radioterapia |

Κύπρος | Ακτινολογία | Ακτινοθεραπευτική |

Latvija | Diagnostiskā radioloģija | Terapeitiskā radioloģija |

Lietuva | Radiologija | Onkologija radioterapija |

Luxembourg | Radiodiagnostic | Radiothérapie |

Magyarország | Radiológia | Sugárterápia |

Malta | Radjoloġija | Onkoloġija u Radjoterapija |

Nederland | Radiologie | Radiotherapie |

Österreich | Medizinische Radiologie-Diagnostik | Strahlentherapie - Radioonkologie |

Polska | Radiologia i diagnostyka obrazowa | Radioterapia onkologiczna |

Portugal | Radiodiagnóstico | Radioterapia |

Slovenija | Radiologija | Radioterapija in onkologija |

Slovensko | Rádiológia | Radiačná onkológia |

Suomi/Finland | Radiologia / Radiologi | Syöpätaudit / Cancersjukdomar |

Sverige | Medicinsk radiologi | Tumörsjukdomar (allmän onkologi) |

United Kingdom | Clinical radiology | Clinical oncology |

Kraj | Chirurgia plastyczna Minimalny czas szkolenia: 5 lat | Biologia kliniczna Minimalny czas szkolenia: 4 lata |

Tytuł: | Tytuł: |

Belgique/België/Belgien | Chirurgie plastique, reconstructrice et esthétique / Plastische, reconstructieve en esthetische heelkunde | Biologie clinique / Klinische biologie |

Česká republika | Plastická chirurgie | |

Danmark | Plastikkirurgi | |

Deutschland | Plastische Chirurgie | |

Eesti | Plastika- ja rekonstruktiivkirurgia | Laborimeditsiin |

Ελλάς | Πλαστική Χειρoυργική | |

España | Cirugía plástica y reparadora | Análisis clínicos |

France | Chirurgie plastique, reconstructrice et esthétique | Biologie médicale |

Ireland | Plastic, reconstructive and aesthetic surgery | |

Italia | Chirurgia plastica e ricostruttiva | Patologia clinica |

Κύπρος | Πλαστική Χειρουργική | |

Latvija | Plastiskā ķirurģija | |

Lietuva | Plastinė ir rekonstrukcinė chirurgija | Laboratorinė medicina |

Luxembourg | Chirurgie plastique | Biologie clinique |

Magyarország | Plasztikai (égési) sebészet | Orvosi laboratóriumi diagnosztika |

Malta | Kirurġija Plastika | |

Nederland | Plastische chirurgie | |

Österreich | Plastische Chirurgie | Medizinische Biologie |

Polska | Chirurgia plastyczna | Diagnostyka laboratoryjna |

Portugal | Cirurgia plástica e reconstrutiva | Patologia clínica |

Slovenija | Plastična, rekonstrukcijska in estetska kirurgija | |

Slovensko | Plastická chirurgia | |

Suomi/Finland | Plastiikkakirurgia / Plastikkirurgi | |

Sverige | Plastikkirurgi | |

United Kingdom | Plastic surgery | |

Kraj | Mikrobiologia-bakteriologia Minimalny czas szkolenia: 4 lata | Chemia biologiczna Minimalny czas szkolenia: 4 lata |

Tytuł: | Tytuł: |

Belgique/België/Belgien | | |

Česká republika | Lékařská mikrobiologie | Klinická biochemie |

Danmark | Klinisk mikrobiologi | Klinisk biokemi |

Deutschland | Mikrobiologie und Infektionsepidemiologie | |

Eesti | | |

Ελλάς | 1.Iατρική Βιoπαθoλoγία2.Μικρoβιoλoγία | |

España | Microbiología y parasitología | Bioquímica clínica |

France | | |

Ireland | Microbiology | Chemical pathology |

Italia | Microbiologia e virologia | Biochimica clinica |

Κύπρος | Μικροβιολογία | |

Latvija | Mikrobioloģija | |

Lietuva | | |

Luxembourg | Microbiologie | Chimie biologique |

Magyarország | Orvosi mikrobiológia | |

Malta | Mikrobijoloġija | Patoloġija Kimika |

Nederland | Medische microbiologie | Klinische chemie |

Österreich | Hygiene und Mikrobiologie | Medizinische und Chemische Labordiagnostik |

Polska | Mikrobiologia lekarska | |

Portugal | | |

Slovenija | Klinična mikrobiologija | Medicinska biokemija |

Slovensko | Klinická mikrobiológia | Klinická biochémia |

Suomi/Finland | Kliininen mikrobiologia / Klinisk mikrobiologi | Kliininen kemia / Klinisk kemi |

Sverige | Klinisk bakteriologi | Klinisk kemi |

United Kingdom | Medical microbiology and virology | Chemical pathology |

Kraj | Immunologia Minimalny czas szkolenia: 4 lata | Chirurgia klatki piersiowej Minimalny czas szkolenia: 5 lat |

Tytuł: | Tytuł: |

Belgique/België/Belgien | | Chirurgie thoracique / Heelkunde op de thorax |

Česká republika | Alergologie a klinická imunologie | Kardiochirurgie |

Danmark | Klinisk immunologi | Thoraxkirurgi eller brysthulens kirurgiske sygdomme |

Deutschland | | Herzchirurgie |

Eesti | | Torakaalkirurgia |

Ελλάς | | Χειρουργική Θώρακος |

España | Immunología | Cirugía torácica |

France | | Chirurgie thoracique et cardiovasculaire |

Ireland | Immunology (clinical and laboratory) | Thoracic surgery |

Italia | | Chirurgia toracica; Cardiochirurgia |

Κύπρος | Ανοσολογία | Χειρουργική Θώρακος |

Latvija | Imunoloģija | Torakālā ķirurģija |

Lietuva | | Krūtinės chirurgija |

Luxembourg | | Chirurgie thoracique |

Magyarország | Allergológia és klinikai immunológia | Mellkassebészet |

Malta | Immunoloġija | Kirurġija Kardjo-Toraċika |

Nederland | | Cardio-thoracale chirurgie |

Österreich | Immunologie | |

Polska | Immunologia kliniczna | Chirurgia klatki piersiowej |

Portugal | | Cirurgia cardiotorácica |

Slovenija | | Torakalna kirurgija |

Slovensko | Klinická imunológia a alergológia | Hrudníková chirurgia |

Suomi/Finland | | Sydän-ja rintaelinkirurgia / Hjärt- och thoraxkirurgi |

Sverige | Klinisk immunologi | Thoraxkirurgi |

United Kingdom | Immunology | Cardo-thoracic surgery |

Kraj | Chirurgia dziecięca Minimalny czas szkolenia: 5 lat | Chirurgia naczyniowa Minimalny czas szkolenia: 5 lat |

Tytuł: | Tytuł: |

Belgique/België/Belgien | | Chirurgie des vaisseaux / Bloedvatenheelkunde |

Česká republika | Dětská chirurgie | Cévní chirurgie |

Danmark | | Karkirurgi eller kirurgiske blodkarsygdomme |

Deutschland | Kinderchirurgie | |

Eesti | Lastekirurgia | Kardiovaskulaarkirurgia |

Ελλάς | Χειρoυργική Παίδωv | Αγγειoχειρoυργική |

España | Cirugía pediátrica | Angiología y cirugía vascular |

France | Chirurgie infantile | Chirurgie vasculaire |

Ireland | Paediatric surgery | |

Italia | Chirurgia pediatrica | Chirurgia vascolare |

Κύπρος | Χειρουργική Παίδων | Χειρουργική Αγγείων |

Latvija | Bērnu ķirurģija | Asinsvadu ķirurģija |

Lietuva | Vaikų chirurgija | Kraujagyslių chirurgija |

Luxembourg | Chirurgie pédiatrique | Chirurgie vasculaire |

Magyarország | Gyermeksebészet | Érsebészet |

Malta | Kirurgija Pedjatrika | Kirurġija Vaskolari |

Nederland | | |

Österreich | Kinderchirurgie | |

Polska | Chirurgia dziecięca | Chirurgia naczyniowa |

Portugal | Cirurgia pediátrica | Cirurgia vascular |

Slovenija | | Kardiovaskularna kirurgija |

Slovensko | Detská chirurgia | Cievna chirurgia |

Suomi/Finland | Lastenkirurgia / Barnkirurgi | Verisuonikirurgia / Kärlkirurgi |

Sverige | Barn- och ungdomskirurgi | |

United Kingdom | Paediatric surgery | |

Kraj | Kardiologia Minimalny czas szkolenia: 4 lata | Gastroenterologia Minimalny czas szkolenia: 4 lata |

Tytuł: | Tytuł: |

Belgique/België/Belgien | Cardiologie | Gastro-entérologie / Gastroenterologie |

Česká republika | Kardiologie | Gastroenterologie |

Danmark | Kardiologi | Medicinsk gastroenterologi eller medicinske mavetarmsygdomme |

Deutschland | Kardiologie | |

Eesti | Kardioloogia | Gastroenteroloogia |

Ελλάς | Καρδιoλoγία | Γαστρεvτερoλoγία |

España | Cardiología | Aparato digestivo |

France | Pathologie cardio-vasculaire | Gastro-entérologie et hépatologie |

Ireland | Cardiology | Gastro-enterology |

Italia | Cardiologia | Gastroenterologia |

Κύπρος | Καρδιολογία | Γαστρεντερολογία |

Latvija | Kardioloģija | Gastroenteroloģija |

Lietuva | Kardiologija | Gastroenterologija |

Luxembourg | Cardiologie et angiologie | Gastro-enterologie |

Magyarország | Kardiológia | Gasztroenterológia |

Malta | Kardjoloġija | Gastroenteroloġija |

Nederland | Cardiologie | Leer van maag-darm-leverziekten |

Österreich | | |

Polska | Kardiologia | Gastrenterologia |

Portugal | Cardiologia | Gastrenterologia |

Slovenija | | Gastroenterologija |

Slovensko | Kardiológia | Gastroenterológia |

Suomi/Finland | Kardiologia / Kardiologi | Gastroenterologia / Gastroenterologi |

Sverige | Kardiologi | Medicinsk gastroenterologi och hepatologi |

United Kingdom | Cardiology | Gastro-enterology |

Kraj | Reumatologia Minimalny czas szkolenia: 4 lata | Hematologia ogólna Minimalny czas szkolenia: 3 lata |

Tytuł: | Tytuł: |

Belgique/België/Belgien | Rhumathologie / reumatologie | |

Česká republika | Revmatologie | Hematologie a transfúzní lékařství |

Danmark | Reumatologi | Hæmatologi eller blodsygdomme |

Deutschland | | |

Eesti | Reumatoloogia | Hematoloogia |

Ελλάς | Ρευματoλoγία | Αιματoλoγία |

España | Reumatología | Hematología y hemoterapia |

France | Rhumatologie | |

Ireland | Rheumatology | Haematology (clinical and laboratory) |

Italia | Reumatologia | Ematologia |

Κύπρος | Ρευματολογία | Αιματολογία |

Latvija | Reimatoloģija | Hematoloģija |

Lietuva | Reumatologija | Hematologija |

Luxembourg | Rhumatologie | Hématologie |

Magyarország | Reumatológia | Haematológia |

Malta | Rewmatoloġija | Ematoloġija |

Nederland | Reumatologie | |

Österreich | | |

Polska | Reumatologia | Hematologia |

Portugal | Reumatologia | Imuno-hemoterapia |

Slovenija | | |

Slovensko | Reumatológia | Hematológia a transfúziológia |

Suomi/Finland | Reumatologia / Reumatologi | Kliininen hematologia / Klinisk hematologi |

Sverige | Reumatologi | Hematologi |

United Kingdom | Rheumatology | Haematology |

Kraj | Endokrynologia Minimalny czas szkolenia: 3 lata | Fizjoterapia i rehabilitacja medyczna Minimalny czas szkolenia: 3 lata |

Tytuł: | Tytuł: |

Belgique/België/Belgien | | Médecine physique et réadaptation / Fysische geneeskunde en revalidatie |

Česká republika | Endokrinologie | Rehabilitační a fyzikální medicína |

Danmark | Medicinsk endokrinologi eller medicinske hormonsygdomme | |

Deutschland | | Physikalische und Rehabilitative Medizin |

Eesti | Endokrinoloogia | Taastusravi ja füsiaatria |

Ελλάς | Εvδoκριvoλoγία | Φυσική Iατρική και Απoκατάσταση |

España | Endocrinología y nutrición | Rehabilitación |

France | Endocrinologie, maladies métaboliques | Rééducation et réadaptation fonctionnelles |

Ireland | Endocrinology and diabetes mellitus | |

Italia | Endocrinologia e malattie del ricambio | Medicina fisica e riabilitazione |

Κύπρος | Ενδοκρινολογία | Φυσική Ιατρική και Αποκατάσταση |

Latvija | Endokrinoloģija | Rehabilitoloģija Fiziskā rehabilitācija Fizikālā medicīna |

Lietuva | Endokrinologija | Fizinė medicina ir reabilitacija |

Luxembourg | Endocrinologie, maladies du métabolisme et de la nutrition | Rééducation et réadaptation fonctionnelles |

Magyarország | Endokrinológia | Fizioterápia |

Malta | Endokrinoloġija u Dijabete | |

Nederland | | Revalidatiegeneeskunde |

Österreich | | Physikalische Medizin |

Polska | Endokrynologia | Rehabilitacja medyczna |

Portugal | Endocrinologia | Fisiatria ou Medicina física e de reabilitação |

Slovenija | | Fizikalna in rehabilitacijska medicina |

Slovensko | Endokrinológia | Fyziatria, balneológia a liečebná rehabilitácia |

Suomi/Finland | Endokrinologia / Endokrinologi | Fysiatria / Fysiatri |

Sverige | Endokrina sjukdomar | Rehabiliteringsmedicin |

United Kingdom | Endocrinology and diabetes mellitus | |

Kraj | Neuropsychiatria Minimalny czas szkolenia: 5 lat | Dermatologia i wenerologia Minimalny czas szkolenia: 3 lata |

Tytuł: | Tytuł: |

Belgique/België/Belgien | Neuropsychiatrie | Dermato-vénéréologie / Dermato-venerologie |

Česká republika | | Dermatovenerologie |

Danmark | | Dermato-venerologi eller hud- og kønssygdomme |

Deutschland | Nervenheilkunde (Neurologie und Psychiatrie) | Haut – und Geschlechtskrankheiten |

Eesti | | Dermatoveneroloogia |

Ελλάς | Νευρoλoγία – Ψυχιατρική | Δερματoλoγία – Αφρoδισιoλoγία |

España | | Dermatología médico-quirúrgica y venereología |

France | Neuropsychiatrie | Dermatologie et vénéréologie |

Ireland | | |

Italia | Neuropsichiatria | Dermatologia e venerologia |

Κύπρος | Νευρολογία – Ψυχιατρική | Δερματολογία – Αφροδισιολογία |

Latvija | | Dermatoloģija un veneroloģija |

Lietuva | | Dermatovenerologija |

Luxembourg | Neuropsychiatrie | Dermato-vénéréologie |

Magyarország | | Bőrgyógyászat |

Malta | | Dermato-venerejoloġija |

Nederland | Zenuw - en zielsziekten | Dermatologie en venerologie |

Österreich | Neurologie und Psychiatrie | Haut- und Geschlechtskrankheiten |

Polska | | Dermatologia i wenerologia |

Portugal | | Dermatovenereologia |

Slovenija | | Dermatovenerologija |

Slovensko | Neuropsychiatria | Dermatovenerológia |

Suomi/Finland | | Ihotaudit ja allergologia / Hudsjukdomar och allergologi |

Sverige | | Hud- och könssjukdomar |

United Kingdom | | |

Kraj | Radiologia Minimalny czas szkolenia: 4 lata | Psychiatria dzieci i młodzieży Minimalny czas szkolenia: 4 lata |

Tytuł: | Tytuł: |

Belgique/België/Belgien | | |

Česká republika | | Dětská a dorostová psychiatrie |

Danmark | | Børne- og ungdomspsykiatri |

Deutschland | Radiologie | Kinder – und Jugendpsychiatrie und –psychotherapie |

Eesti | | |

Ελλάς | Ακτιvoλoγία – Ραδιoλoγία | Παιδoψυχιατρική |

España | Electroradiología | |

France | Electro-radiologie | Pédo-psychiatrie |

Ireland | Radiology | Child and adolescent psychiatry |

Italia | Radiologia | Neuropsichiatria infantile |

Κύπρος | | Παιδοψυχιατρική |

Latvija | | Bērnu psihiatrija |

Lietuva | | Vaikų ir paauglių psichiatrija |

Luxembourg | Électroradiologie | Psychiatrie infantile |

Magyarország | Radiológia | Gyermek-és ifjúságpszichiátria |

Malta | | |

Nederland | Radiologie | |

Österreich | Radiologie | |

Polska | | Psychiatria dzieci i młodzieży |

Portugal | Radiologia | Pedopsiquiatria |

Slovenija | | Otroška in mladostniška psihiatrija |

Slovensko | | Detská psychiatria |

Suomi/Finland | | Lastenpsykiatria / Barnpsykiatri |

Sverige | | Barn- och ungdomspsykiatri |

United Kingdom | | Child and adolescent psychiatry |

Kraj | Geriatria Minimalny czas szkolenia: 4 lata | Nefrologia Minimalny czas szkolenia: 4 lata |

Tytuł: | Tytuł: |

Belgique/België/Belgien | | |

Česká republika | Geriatrie | Nefrologie |

Danmark | Geriatri eller alderdommens sygdomme | Nefrologi eller medicinske nyresygdomme |

Deutschland | | |

Eesti | | Nefroloogia |

Ελλάς | | Νεφρoλoγία |

España | Geriatría | Nefrología |

France | | Néphrologie |

Ireland | Geriatric medicine | Nephrology |

Italia | Geriatria | Nefrologia |

Κύπρος | Γηριατρική | Νεφρολογία |

Latvija | | Nefroloģija |

Lietuva | Geriatrija | Nefrologija |

Luxembourg | | Néphrologie |

Magyarország | Geriátria | Nefrológia |

Malta | Ġerjatrija | Nefroloġija |

Nederland | Klinische geriatrie | |

Österreich | | |

Polska | Geriatria | Nefrologia |

Portugal | | Nefrologia |

Slovenija | | Nefrologija |

Slovensko | Geriatria | Nefrológia |

Suomi/Finland | Geriatria / Geriatri | Nefrologia / Nefrologi |

Sverige | Geriatrik | Medicinska njursjukdomar (nefrologi) |

United Kingdom | Geriatrics | Renal medicine |

Kraj | Choroby zakaźne Minimalny czas szkolenia: 4 lata | Zdrowie społeczne i medycyna społeczna Minimalny czas szkolenia: 4 lata |

Tytuł: | Tytuł: |

Belgique/België/Belgien | | |

Česká republika | Infekční lékařství | Hygiena a epidemiologie |

Danmark | Infektionsmedicin | Samfundsmedicin |

Deutschland | | Öffentliches Gesundheitswesen |

Eesti | Infektsioonhaigused | |

Ελλάς | | Κοινωνική Ιατρική |

España | | Medicina preventiva y salud pública |

France | | Santé publique et médecine sociale |

Ireland | Infectious diseases | Public health medicine |

Italia | Malattie infettive | Igiene e medicina preventiva |

Κύπρος | Λοιμώδη Νοσήματα | Υγειονολογία/Κοινοτική Ιατρική |

Latvija | Infektoloģija | |

Lietuva | Infektologija | |

Luxembourg | | Santé publique |

Magyarország | Infektológia | Megelőző orvostan és népegészségtan |

Malta | Mard Infettiv | Saħħa Pubblika |

Nederland | | Maatschappij en gezondheid |

Österreich | | Sozialmedizin |

Polska | Choroby zakaźne | Zdrowie publiczne, epidemiologia |

Portugal | Infecciologia | Saúde pública |

Slovenija | Infektologija | Javno zdravje |

Slovensko | Infektológia | Hygiena aepidemiológia |

Suomi/Finland | Infektiosairaudet / Infektionssjukdomar | Terveydenhuolto / Hälsovård |

Sverige | Infektionssjukdomar | Socialmedicin |

United Kingdom | Infectious diseases | Public health medicine |

Kraj | Farmakologia Minimalny czas szkolenia: 4 lata | Medycyna pracy Minimalny czas szkolenia: 4 lata |

Tytuł: | Tytuł: |

Belgique/België/Belgien | | Médecine du travail / Arbeidsgeneeskunde |

Česká republika | Klinická farmakologie | Pracovní lékařství |

Danmark | Klinisk farmakologi | Arbejdsmedicin |

Deutschland | Pharmakologie und Toxikologie | Arbeitsmedizin |

Eesti | | |

Ελλάς | | Iατρική thς Εργασίας |

España | Farmacología clínica | |

France | | Médecine du travail |

Ireland | Clinical pharmacology and therapeutics | Occupational medicine |

Italia | | Medicina del lavoro |

Κύπρος | | Ιατρική της Εργασίας |

Latvija | | Arodslimības |

Lietuva | | Darbo medicina |

Luxembourg | | Médecine du travail |

Magyarország | Klinikai farmakológia | Foglalkozás-orvostan (üzemorvostan) |

Malta | Farmakoloġija Klinika u t-Terapewtika | Mediċina Okkupazzjonali |

Nederland | | – Arbeid en gezondheid, bedrijfsgeneeskundeArbeid en gezondheid, verzekeringsgeneeskunde |

Österreich | Pharmakologie und Toxikologie | Arbeits- und Betriebsmedizin |

Polska | Farmakologia kliniczna | Medycyna pracy |

Portugal | | Medicina do trabalho |

Slovenija | | Medicina dela, prometa in športa |

Slovensko | Klinická farmakológia | Klinické pracovné lekárstvo a klinická toxikológia |

Suomi/Finland | Kliininen farmakologia ja lääkehoito / Klinisk farmakologi och läkemedelsbehandling | Työterveyshuolto / Företagshälsovård |

Sverige | Klinisk farmakologi | Yrkes- och miljömedicin |

United Kingdom | Clinical pharmacology and therapeutics | Occupational medicine |

Kraj | Alergologia Minimalny czas szkolenia: 3 lata | Medycyna nuklearna Minimalny czas szkolenia: 4 lata |

Tytuł: | Tytuł: |

Belgique/België/Belgien | | Médecine nucléaire / Nucleaire geneeskunde |

Česká republika | Alergologie a klinická imunologie | Nukleární medicína |

Danmark | Medicinsk allergologi eller medicinske overfølsomhedssygdomme | Klinisk fysiologi og nuklearmedicin |

Deutschland | | Nuklearmedizin |

Eesti | | |

Ελλάς | Αλλεργιoλoγία | Πυρηvική Iατρική |

España | Alergología | Medicina nuclear |

France | | Médecine nucléaire |

Ireland | | |

Italia | Allergologia ed immunologia clinica | Medicina nucleare |

Κύπρος | Αλλεργιολογία | Πυρηνική Ιατρική |

Latvija | Alergoloģija | |

Lietuva | Alergologija ir klinikinė imunologija | |

Luxembourg | | Médecine nucléaire |

Magyarország | Allergológia és klinikai immunológia | Nukleáris medicina (izotóp diagnosztika) |

Malta | | Mediċina Nukleari |

Nederland | Allergologie en inwendige geneeskunde | Nucleaire geneeskunde |

Österreich | | Nuklearmedizin |

Polska | Alergologia | Medycyna nuklearna |

Portugal | Imuno-alergologia | Medicina nuclear |

Slovenija | | Nuklearna medicina |

Slovensko | Klinická imunológia a alergológia | Nukleárna medicína |

Suomi/Finland | | Kliininen fysiologia ja isotooppilääketiede / Klinisk fysiologi och nukleärmedicin |

Sverige | Allergisjukdomar | Nukleärmedicin |

United Kingdom | | Nuclear medicine |

Kraj | Chirurgia szczękowo-twarzowa (podstawowe szkolenie medyczne) Minimalny czas szkolenia: 5 lat |

Tytuł: |

Belgique/België/Belgien | |

Česká republika | Maxilofaciální chirurgie |

Danmark | |

Deutschland | |

Eesti | |

Ελλάς | |

España | Cirugía oral y maxilofacial |

France | Chirurgie maxillo-faciale et stomatologie |

Ireland | |

Italia | Chirurgia maxillo-facciale |

Κύπρος | |

Latvija | Mutes, sejas un žokļu ķirurģija |

Lietuva | Veido ir žandikaulių chirurgija |

Luxembourg | Chirurgie maxillo-faciale |

Magyarország | Szájsebészet |

Malta | |

Nederland | |

Österreich | Mund– Kiefer – und Gesichtschirurgie |

Polska | Chirurgia szczekowo-twarzowa |

Portugal | Cirurgia maxilo-facial |

Slovenija | Maxilofacialna kirurgija |

Slovensko | Maxilofaciálna chirurgia |

Suomi/Finland | |

Sverige | |

United Kingdom | |

5.1.4. Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji lekarzy ogólnych

Kraj | Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji | Tytuł zawodowy | Data odniesienia |

België/Belgique/Belgien | Ministerieel erkenningsbesluit van huisarts / Arrêté ministériel d'agrément de médecin généraliste | Huisarts / Médecin généraliste | 31 grudnia 1994 |

Česká republika | Diplom o specializaci "všeobecné lékařství" | Všeobecný lékař | 1 maja 2004 |

Danmark | Tilladelse til at anvende betegnelsen alment praktiserende læge / Speciallæge i almen medicin | Alment praktiserende læge / Speciallæge i almen medicin | 31 grudnia 1994 |

Deutschland | Zeugnis über die spezifische Ausbildung in der Allgemeinmedizin | Facharzt/Fachärztin für Allgemeinmedizin | 31 grudnia 1994 |

Eesti | Diplom peremeditsiini erialal | Perearst | 1 maja 2004 |

Ελλάς | Tίτλος ιατρικής ειδικότητας γενικής ιατρικής | Ιατρός με ειδικότητα γενικής ιατρικής | 31 grudnia 1994 |

España | Título de especialista en medicina familiar y comunitaria | Especialista en medicina familiar y comunitaria | 31 grudnia 1994 |

France | Diplôme d'État de docteur en médecine (avec document annexé attestant la formation spécifique en médecine générale) | Médecin qualifié en médecine générale | 31 grudnia 1994 |

Ireland | Certificate of specific qualifications in general medical practice | General medical practitioner | 31 grudnia 1994 |

Italia | Attestato di formazione specifica in medicina generale | Medico di medicina generale | 31 grudnia 1994 |

Κύπρος | Πιστοποιητικό Αναγνώρισης Γενικού Ιατρού | Ιατρός Γενικής Ιατρικής | 1 maja 2004 |

Latvija | Ģimenes ārsta sertifikāts | Ģimenes (vispārējās prakses) ārsts | 1 maja 2004 |

Lietuva | Šeimos gydytojo rezidentūros pažymėjimas | Šeimos medicinos gydytojas | 1 maja 2004 |

Luxembourg | Il n'existe pas de titre, parce qu'il n'y a pas de formation au Luxembourg | Médecin généraliste | 31 grudnia 1994 |

Magyar-ország | Háziorvostan szakorvosa bizonyítvány | Háziorvostan szakorvosa | 1 maja 2004 |

Malta | Tabib tal-familja | Mediċina tal-familja | 1 maja 2004 |

Nederland | Certificaat van inschrijving in het register van erkende huisartsen van de Koninklijke Nederlandsche Maatschappij tot bevordering der geneeskunst | Huisarts | 31 grudnia 1994 |

Österreich | Arzt für Allgemeinmedizin | Arzt für Allgemeinmedizin | 31 grudnia 1994 |

Polska | Dyplom uzyskania tytułu specjalisty w dziedzinie medycyny rodzinnej | Specjalista w dziedzinie medycyny rodzinnej | 1 maja 2004 |

Portugal | Diploma do internato complementar de clínica geral | Assistente de clínica geral | 31 grudnia 1994 |

Slovenija | Potrdilo o opravljeni specializaciji iz družinske medicine | Specialist družinske medicine/Specialistka družinske medicine | 1 maja 2004 |

Slovensko | Diplom o špecializácii v odbore "všeobecné lekárstvo" | Všeobecný lekár | 1 maja 2004 |

Suomi/Finland | Todistus lääkärin perusterveydenhuollon lisäkoulutuksesta / Bevis om tilläggsutbildning av läkare i primärvård | Yleislääkäri / Allmänläkare | 31 grudnia 1994 |

Sverige | Bevis om kompetens som allmänpraktiserande läkare (Europaläkare) utfärdat av Socialstyrelsen | Allmänpraktiserande läkare (Europaläkare) | 31 grudnia 1994 |

United Kingdom | Certificate of prescribed/equivalent experience | General medical practitioner | 31 grudnia 1994 |

V.2 Pielęgniarki odpowiedzialne za opiekę ogólną

5.2.1 Program kształcenia pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólną

Kształcenie prowadzące do uzyskania dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji pielęgniarek/pielęgniarzy odpowiedzialnych za opiekę ogólną składa się z następujących dwóch części.

A.ZAJĘCIA TEORETYCZNE

a.Pielęgniarstwo: | b.Nauki podstawowe: | c.Nauki społeczne: |

wiedza i etyka zawodowazasady ogólne zdrowia i pielęgniarstwazasady pielęgniarstwa w odniesieniu do:medycyny ogólnej i specjalistycznejchirurgii ogólnej i specjalistycznejopieki nad dziećmi i pediatriiopieki położniczejzdrowia psychicznego i psychiatriiopieki nad osobami starszymi i geriatrii | anatomia i fizjologiapatologiabakteriologia, wirusologia i parazytologiabiofizyka, biochemia i radiologiadietetykahigiena:profilaktykaedukacja zdrowotnafarmakologia | socjologia,psychologiazasady administracjizasady pedagogikiustawodawstwo społeczne i zdrowotneprawne aspekty pielęgniarstwa |

B.ZAJĘCIA KLINICZNE:

pielęgniarstwo w odniesieniu do: medycyny ogólnej i specjalistycznejchirurgii ogólnej i specjalistycznejopieki nad dziećmi i pediatriiopieki położniczejzdrowia psychicznego i psychiatriiopieki nad osobami starszymi i geriatriipielęgniarskiej opieki domowej. |

Jeden lub kilka z tych przedmiotów może być nauczanych w ramach innych przedmiotów lub w połączeniu z nimi.

Zajęcia teoretyczne muszą być tak ważone i koordynowane z zajęciami klinicznymi, aby wiedza i umiejętności określone w niniejszym załączniku mogły być zdobyte w podobny sposób.

5.2.2 Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji pielęgniarek odpowiedzialnych za opiekę ogólnąxxx

Kraj | Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji | Organ wydający dokument | Tytuł zawodowy | Data odniesienia |

België/Belgique/Belgien | Diploma gegradueerde verpleger/verpleegster / Diplôme d'infirmier(ère) gradué(e) / Diplom eines (einer) graduierten Krankenpflegers (-pflegerin)Diploma in de ziekenhuisverpleegkunde / Brevet d'infirmier(ère) hospitalier(ère) / Brevet eines (einer) Krankenpflegers (-pflegerin)Brevet van verpleegassistent(e) / Brevet d'hospitalier(ère) / Brevet einer Pflegeassistentin | De erkende opleidingsinstituten / Les établissements d'enseignement reconnus / Die anerkannten AusbildungsanstaltenDe bevoegde Examencommissie van de Vlaamse Gemeenschap / Le Jury compétent d'enseignement de la Communauté française / Der zuständige Prüfungsausschüß der Deutschsprachigen Gemeinschaft | Hospitalier(ère) / Verpleegassistent(e)Infirmier(ère) hospitalier(ère) / Ziekenhuisverpleger(-verpleegster) | 29 czerwca 1979 |

Česká republika | 1.Diplom o ukončení studia ve studijním programu ošetřovatelství ve studijním oboru všeobecná sestra (bakalář, Bc.), accompanied by the following certificate: Vysvědčení o státní závěrečné zkoušce | 1.Vysoká škola zřízená nebo uznaná státem | 1.Všeobecná sestra | 1 maja 2004 |

2.Diplom o ukončení studia ve studijním oboru diplomovaná všeobecná sestra (diplomovaný specialista, DiS.), accompanied by the following certificate: Vysvědčení o absolutoriu | 2.Vyšší odborná škola zřízená nebo uznaná státem | 2.Všeobecný ošetřovatel |

Danmark | Eksamensbevis efter gennemført sygeplejerskeuddannelse | Sygeplejeskole godkendt af Undervisningsministeriet | Sygeplejerske | 29 czerwca 1979 |

Deutschland | Zeugnis über die staatliche Prüfung in der Krankenpflege | Staatlicher Prüfungsausschuss | KrankenschwesterKrankenpfleger | 29 czerwca 1979 |

Eesti | Diplom õe erialal | 1.Tallinna Meditsiinikool2.Tartu Meditsiinikool3.Kohtla-Järve Meditsiinikool | õde | 1 maja 2004 |

Ελλάς | 1.Πτυχίο Νοσηλευτικής Παν/μίου Αθηνών | 1.Πανεπιστήμιο Αθηνών | Διπλωματούχος ή πτυχιούχος νοσοκόμος, νοσηλευτής ή νοσηλεύτρια | 1 stycznia 1981 |

2.Πτυχίο Νοσηλευτικής Τεχνολογικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων (Τ.Ε.Ι.) | 2.Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά ΙδρύματαΥπουργείο Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων |

3.Πτυχίο Αξιωματικών Νοσηλευτικής | 3.Υπουργείο Εθνικής Άμυνας |

4.Πτυχίο Αδελφών Νοσοκόμων πρώην Ανωτέρων Σχολών Υπουργείου Υγείας και Πρόνοιας | 4.Υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας |

5.Πτυχίο Αδελφών Νοσοκόμων και Επισκεπτριών πρώην Ανωτέρων Σχολών Υπουργείου Υγείας και Πρόνοιας | 5.Υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας |

6.Πτυχίο Τμήματος Νοσηλευτικής | 6.ΚΑΤΕΕ Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων |

España | Título de Diplomado universitario en Enfermería | Ministerio de Educación y CulturaEl rector de una Universidad | Enfermero/a diplomado/a | 1 stycznia 1986 |

France | Diplôme d'État d'infirmier(ère)Diplôme d'État d'infirmier(ère) délivré en vertu du décret no 99-1147 du 29 décembre 1999 | Le ministère de la santé | Infirmier(ère) | 29 czerwca 1979 |

Ireland | Certificate of Registered General Nurse | An Bord Altranais (The Nursing Board) | Registered General Nurse | 29 czerwca 1979 |

Italia | Diploma di infermiere professionale | Scuole riconosciute dallo Stato | Infermiere professionale | 29 czerwca 1979 |

Κύπρος | Δίπλωμα Γενικής Νοσηλευτικής | Νοσηλευτική Σχολή | Εγγεγραμμένος Νοσηλευτής | 1 maja 2004 |

Latvija | 1.Diploms par māsas kvalifikācijas iegūšanu | 1.Māsu skolas | Māsa | 1 maja 2004 |

2.Māsas diploms | 2.Universitātes tipa augstskola pamatojoties uz Valsts eksāmenu komisijas lēmumu |

Lietuva | 1.Aukštojo mokslo diplomas, nurodantis suteiktą bendrosios praktikos slaugytojo profesinę kvalifikaciją | 1.Universitetas | Bendrosios praktikos slaugytojas | 1 maja 2004 |

2.Aukštojo mokslo diplomas (neuniversitetinės studijos), nurodantis suteiktą bendrosios praktikos slaugytojo profesinę kvalifikaciją | 2.Kolegija |

Luxembourg | Diplôme d'État d'infirmierDiplôme d'État d'infirmier hospitalier gradué | Ministère de l'éducation nationale, de la formation professionnelle et des sports | Infirmier | 29 czerwca 1979 |

Magyar-ország | 1.Ápoló bizonyítvány | 1.Iskola | Ápoló | 1 maja 2004 |

2.Diplomás ápoló oklevél | 2.Egyetem / főiskola |

3.Egyetemi okleveles ápoló oklevél | 3.Egyetem |

Malta | Lawrja jew diploma fl-istudji tal-infermerija | Universita `ta' Malta | Infermier Registrat tal-Ewwel Livell | 1 maja 2004 |

Nederland | 1.Diploma's verpleger A, verpleegster A, verpleegkundige A | 1.Door een van overheidswege benoemde examencommissie | Verpleegkundige | 29 czerwca 1979 |

2.Diploma verpleegkundige MBOV (Middelbare Beroepsopleiding Verpleegkundige) | 2.Door een van overheidswege benoemde examencommissie |

3.Diploma verpleegkundige HBOV (Hogere Beroepsopleiding Verpleegkundige) | 3.Door een van overheidswege benoemde examencommissie |

4.Diploma beroepsonderwijs verpleegkundige – Kwalificatieniveau 4 | 4.Door een van overheidswege aangewezen opleidingsinstelling |

5.Diploma hogere beroepsopleiding verpleegkundige – Kwalificatieniveau 5 | 5.Door een van overheidswege aangewezen opleidingsinstelling |

Österreich | 1.Diplom als "Diplomierte Gesundheits- und Krankenschwester, Diplomierter Gesundheits- und Krankenpfleger" | 1.Schule für allgemeine Gesundheits- und Krankenpflege | Diplomierte KrankenschwesterDiplomierter Krankenpfleger | 1 stycznia 1994 |

2.Diplom als "Diplomierte Krankenschwester, Diplomierter Krankenpfleger" | 2.Allgemeine Krankenpflegeschule |

Polska | Dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku pielęgniarstwo z tytułem "magister pielęgniarstwa" | 1.Uniwersytet Medyczny2.Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego | Pielgniarka | 1 maja 2004 |

Portugal | 1.Diploma do curso de enfermagem geral | 1.Escolas de Enfermagem | Enfermeiro | 1 stycznia 1986 |

2.Diploma/carta de curso de bacharelato em enfermagem | 2.Escolas Superiores de Enfermagem |

3.Carta de curso de licenciatura em enfermagem | 3.Escolas Superiores de Enfermagem; Escolas Superiores de Saúde |

Slovenija | Diploma, s katero se podeljuje strokovni naslov "diplomirana medicinska sestra / diplomirani zdravstvenik" | 1.Univerza2.Visoka strokovna šola | Diplomirana medicinska sestra/ Diplomirani zdravstvenik | 1 maja 2004 |

Slovensko | 1.Vysokoškolský diplom o udelení akademického titulu "magister z ošetrovateľstva" ("Mgr.") | 1.Vysoká škola | Sestra | 1 maja 2004 |

2.Vysokoškolský diplom o udelení akademického titulu "bakalár z ošetrovateľstva" ("Bc.") | 2.Vysoká škola |

3.Absolventský diplom v študijnom odbore diplomovaná všeobecná sestra | 3.Stredná zdravotnícka škola |

Suomi/Finland | 1.Sairaanhoitajan tutkinto/Sjukskötarexamen | 1.Terveydenhuolto-oppilaitokset/Hälsovårdsläroanstalter | Sairaanhoitaja / Sjukskötare | 1 stycznia 1994 |

2.Sosiaali- ja terveysalan ammattikorkeakoulututkinto, sairaanhoitaja (AMK)/Yrkeshögskoleexamen inom hälsovård och det sociala området, sjukskötare (YH) | 2.Ammattikorkeakoulut/Yrkeshögskolor |

Sverige | Sjuksköterskeexamen | Universitet eller högskola | Sjuksköterska | 1 stycznia 1994 |

United Kingdom | Statement of Registration as a Registered General Nurse in part 1 or part 12 of the register kept by the United Kingdom Central Council for Nursing, Midwifery and Health Visiting | Various | State Registered NurseRegistered General Nurse | 29 czerwca 1979 |

V.3. Lekarz dentysta

5.3.1 Program studiów dla lekarzy dentystów

Program studiów zakończonych uzyskaniem dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji w dziedzinie stomatologii zawiera co najmniej następujące przedmioty. Jeden lub kilka z tych przedmiotów może być nauczanych w ramach innych przedmiotów lub w połączeniu z nimi.

A. Przedmioty podstawowe: | B. Przedmioty medyczno-biologiczne i ogólne przedmioty medyczne | C. Przedmioty bezpośrednio związane ze stomatologią |

chemiafizykabiologia | anatomiaembriologiahistologia łącznie z cytologiąfizjologiabiochemia (lub chemia fizjologiczna)anatomia patologicznapatologia ogólnafarmakologiamikrobiologiahigienamedycyna zapobiegawcza i epidemiologiaradiologiarehabilitacjachirurgia ogólnamedycyna rodzinna łącznie z pediatriąotorynolaryngologiadermatologia i wenerologiapsychologia ogólna – psychiatria – neurologiaanestezjologia | protetyka stomatologicznamateriały i sprzęt dentystycznystomatologia zachowawczastomatologia zapobiegawczaśrodki znieczulające i uspokajającechirurgia stomatologicznapatologia ukierunkowana na stomatologiępraktyka klinicznastomatologia dziecięcaortodoncjaperiodontologiaradiologia stomatologicznazgryz i funkcje szczękiorganizacja zawodowa, etyka i prawospołeczne aspekty stomatologii |

5.3.2 Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji lekarzy dentystów

Kraj | Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji | Organ wydający dokument | Zaświadczenie dołączone do dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji | Tytuł zawodowy | Data odniesienia |

België/Belgique/Belgien | Diploma van tandarts / Diplôme licencié en science dentaire | De universiteiten / Les universitésDe bevoegde Examen- commissie van de Vlaamse Gemeenschap / Le Jury compétent d'enseignement de la Communauté française | | Licentiaat in de tandheelkunde / Licencié en science dentaire | 28 stycznia 1980 |

Česká republika | Diplom o ukončení studia ve studijním programu zubní lékařství (doktor zubního lékařství, Dr. med. Dent.) | Lékařská fakulta univerzity v České republice | Vysvědčení o státní rigorózní zkoušce | Zubní lékař | 1 maja 2004 |

Danmark | Bevis for tandlægeeksamen (odontologisk kandidateksamen) | Tandlægehøjskolerne, Sundhedsvidenskabeligt universitetsfakultet | Autorisation som tandlæge, udstedt af Sundhedsstyrelsen | Tandlæge | 28 stycznia 1980 |

Deutschland | Zeugnis über die Zahnärztliche Prüfung | Zuständige Behörden | | Zahnarzt | 28 stycznia 1980 |

Eesti | Diplom hambaarstiteaduse õppekava läbimise kohta | Tartu Ülikool | | Hambaarst | 1 maja 2004 |

Ελλάς | Πτυχίo Οδoντιατρικής | Πανεπιστήμιo | | Οδοντίατρος ή χειρούργος οδοντίατρος | 1 stycznia 1981 |

España | Título de Licenciado en Odontología | El rector de una universidad | | Licenciado en odontología | 1 stycznia 1986 |

France | Diplôme d'État de docteur en chirurgie dentaire | Universités | | Chirurgien-dentiste | 28 stycznia 1980 |

Ireland | Bachelor in Dental Science (B.Dent.Sc.)Bachelor of Dental Surgery (BDS)Licentiate in Dental Surgery (LDS) | UniversitiesRoyal College of Surgeons in Ireland | | DentistDental practitionerDental surgeon | 28 stycznia 1980 |

Italia | Diploma di laurea in Odontoiatria e Protesi Dentaria | Università | Diploma di abilitazione all'esercizio dell'odontoiatria e protesi dentaria | Odontoiatra | 28 stycznia 1980 |

Κύπρος | Πιστοποιητικό Εγγραφής Οδοντιάτρου | Οδοντιατρικό Συμβούλιο | | Οδοντίατρος | 1 maja 2004 |

Latvija | Zobārsta diploms | Universitātes tipa augstskola | Rezidenta diploms par zobārsta pēcdiploma izglītības programmas pabeigšanu, ko izsniedz universitātes tipa augstskola un "Sertifikāts" – kompetentas iestādes izsniegts dokuments, kas apliecina, ka persona ir nokārtojusi sertifikācijas eksāmenu zobārstniecībā | Zobārsts | 1 maja 2004 |

Lietuva | Aukštojo mokslo diplomas, nurodantis suteiktą gydytojo odontologo kvalifikaciją | Universitetas | Internatūros pažymėjimas, nurodantis suteiktą gydytojo odontologo profesinę kvalifikaciją | Gydytojas odontologas | 1 maja 2004 |

Luxembourg | Diplôme d'État de docteur en médecine dentaire | Jury d'examen d'État | | Médecin-dentiste | 28 stycznia 1980 |

Magyar-ország | Fogorvos oklevél (doctor medicinae dentariae, abbrev.: dr. med. dent.) | Egyetem | | Fogorvos | 1 maja 2004 |

Malta | Lawrja fil- Kirurġija Dentali | Universita` ta Malta | | Kirurgu Dentali | 1 maja 2004 |

Nederland | Universitair getuigschrift van een met goed gevolg afgelegd tandartsexamen | Faculteit Tandheelkunde | | Tandarts | 28 stycznia 1980 |

Österreich | Bescheid über die Verleihung des akademischen Grades "Doktor der Zahnheilkunde" | Medizinische Fakultät der Universität | | Zahnarzt | 1 stycznia 1994 |

Polska | Dyplom ukończenia studiów wyższych z tytułem "lekarz dentysta" | 1.Akademia Medyczna2.Uniwersytet Medyczny3.Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego | Lekarsko – Dentystyczny Egzamin Państwowy | Lekarz dentysta | 1 maja 2004 |

Portugal | Carta de curso de licenciatura em medicina dentária | FaculdadesInstitutos Superiores | | Médico dentista | 1 stycznia 1986 |

Slovenija | Diploma, s katero se podeljuje strokovni naslov "doktor dentalne medicine/doktorica dentalne medicine" | Univerza | Potrdilo o opravljenem strokovnem izpitu za poklic zobozdravnik/zobozdravnica | Doktor dentalne medicine/Doktorica dentalne medicine | 1 maja 2004 |

Slovensko | Vysokoškolský diplom o udelení akademického titulu "doktor zubného lekárstva" ("MDDr.") | Vysoká škola | | Zubný lekár | 1 maja 2004 |

Suomi/Finland | Hammaslääketieteen lisensiaatin tutkinto / Odontologie licentiatexamen | Helsingin yliopisto / Helsingfors universitetOulun yliopistoTurun yliopisto | Terveydenhuollon oikeusturvakeskuksen päätös käytännön palvelun hyväksymisestä / Beslut av Rättskyddscentralen för hälsovården om godkännande av praktisk tjänstgöring | Hammaslääkäri / Tandläkare | 1 stycznia 1994 |

Sverige | Tandläkarexamen | Universitetet i UmeåUniversitetet i GöteborgKarolinska InstitutetMalmö Högskola | Endast för examensbevis som erhållits före den 1 juli 1995, ett utbildningsbevis som utfärdats av Socialstyrelsen | Tandläkare | 1 stycznia 1994 |

United Kingdom | Bachelor of Dental Surgery (BDS or B.Ch.D.)Licentiate in Dental Surgery | UniversitiesRoyal Colleges | | DentistDental practitionerDental surgeon | 28 stycznia 1980 |

5.3.3 Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji wyspecjalizowanych lekarzy dentystów

Ortodoncja |

Kraj | Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji | Organ wydający dokument | Data odniesienia |

Danmark | Bevis for tilladelse til at betegne sig som specialtandlæge i ortodonti | Sundhedsstyrelsen | 28 stycznia 1980 |

Deutschland | Fachzahnärztliche Anerkennung für Kieferorthopädie; | Landeszahnärztekammer | 28 stycznia 1980 |

Eesti | Residentuuri lõputunnistus ortodontia erialal | Tartu Ülikool | 1 maja 2004 |

Ελλάς | Τίτλoς Οδoντιατρικής ειδικότητας της Ορθoδoντικής | Νoμαρχιακή ΑυτoδιoίκησηΝoμαρχία | 1 stycznia 1981 |

France | Titre de spécialiste en orthodontie | Conseil National de l'Ordre des chirurgiens dentistes | 28 stycznia 1980 |

Ireland | Certificate of specialist dentist in orthodontics | Competent authority recognised for this purpose by the competent minister | 28 stycznia 1980 |

Κύπρος | Πιστοποιητικό Αναγνώρισης του Ειδικού Οδοντιάτρου στην Ορθοδοντική | Οδοντιατρικό Συμβούλιο | 1 maja 2004 |

Latvija | "Sertifikāts"– kompetentas iestādes izsniegts dokuments, kas apliecina, ka persona ir nokārtojusi sertifikācijas eksāmenu ortodontijā | Latvijas Ārstu biedrība | 1 maja 2004 |

Lietuva | Rezidentūros pažymėjimas, nurodantis suteiktą gydytojo ortodonto profesinę kvalifikaciją | Universitetas | 1 maja 2004 |

Magyarország | Fogszabályozás szakorvosa bizonyítvány | Az Egészségügyi, Szociális és Családügyi Minisztérium illetékes testülete | 1 maja 2004 |

Malta | Ċertifikat ta' speċjalista dentali fl-Ortodonzja | Kumitat ta' Approvazzjoni dwar Speċjalisti | 1 maja 2004 |

Nederland | Bewijs van inschrijving als orthodontist in het Specialistenregister | Specialisten Registratie Commissie (SRC) van de Nederlandse Maatschappij tot bevordering der Tandheelkunde | 28 stycznia 1980 |

Polska | Dyplom uzyskania tytułu specjalisty w dziedzinie ortodoncji | Centrum Egzaminów Medycznych | 1 maja 2004 |

Slovenija | Potrdilo o opravljenem specialističnem izpitu iz čeljustne in zobne ortopedije | 1.Ministrstvo za zdravje2.Zdravniška zbornica Slovenije | 1 maja 2004 |

Suomi/Finland | Erikoishammaslääkärin tutkinto, hampaiston oikomishoito / Specialtand-läkarexamen, tandreglering | Helsingin yliopisto / Helsingfors universitetOulun yliopistoTurun yliopisto | 1 stycznia 1994 |

Sverige | Bevis om specialistkompetens i tandreglering | Socialstyrelsen | 1 stycznia 1994 |

United Kingdom | Certificate of Completion of specialist training in orthodontics | Competent authority recognised for this purpose | 28 stycznia 1980 |

Chirurgia stomatologiczna |

Kraj | Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji | Organ wydający dokument | Data odniesienia |

Danmark | Bevis for tilladelse til at betegne sig som specialtandlæge i hospitalsodontologi | Sundhedsstyrelsen | 28 stycznia 1980 |

Deutschland | Fachzahnärztliche Anerkennung für Oralchirurgie/Mundchirurgie | Landeszahnärztekammer | 28 stycznia 1980 |

Ελλάς | Τίτλoς Οδoντιατρικής ειδικότητας της Γναθoχειρoυργικής | Νoμαρχιακή Αυτoδιoίκηση Νoμαρχία | 1 stycznia 2003 |

Ireland | Certificate of specialist dentist in oral surgery | Competent authority recognised for this purpose by the competent minister | 28 stycznia 1980 |

Κύπρος | Πιστοποιητικό Αναγνώρισης του Ειδικού Οδοντιάτρου στην Στοματική Χειρουργική | Οδοντιατρικό Συμβούλιο | 1 maja 2004 |

Lietuva | Rezidentūros pažymėjimas, nurodantis suteiktą burnos chirurgo profesinę kvalifikaciją | Universitetas | 1 maja 2004 |

Magyarország | Dento-alveoláris sebészet szakorvosa bizonyítvány | Az Egészségügyi, Szociális és Családügyi Minisztérium illetékes testülete | 1 maja 2004 |

Malta | Ċertifikat ta' speċjalista dentali fil-Kirurġija tal-ħalq | Kumitat ta' Approvazzjoni dwar Speċjalisti | 1 maja 2004 |

Nederland | Bewijs van inschrijving als kaakchirurg in het Specialistenregister | Specialisten Registratie Commissie (SRC) van de Nederlandse Maatschappij tot bevordering der Tandheelkunde | 28 stycznia 1980 |

Polska | Dyplom uzyskania tytułu specjalisty w dziedzinie chirurgii stomatologicznej | Centrum Egzaminów Medycznych | 1 maja 2004 |

Slovenija | Potrdilo o opravljenem specialističnem izpitu iz oralne kirurgije | 1.Ministrstvo za zdravje2.Zdravniška zbornica Slovenije | 1 maja 2004 |

Suomi/Finland | Erikoishammaslääkärin tutkinto, suu- ja leuka-kirurgia / Specialtandläkar-examen, oral och maxillofacial kirurgi | Helsingin yliopisto/Helsingfors universitetOulun yliopistoTurun yliopisto | 1 stycznia 1994 |

Sverige | Bevis om specialist-kompetens i tandsystemets kirurgiska sjukdomar | Socialstyrelsen | 1 stycznia 1994 |

United Kingdom | Certificate of completion of specialist training in oral surgery | Competent authority recognised for this purpose | 28 stycznia 1980 |

V.4. Lekarz weterynarii

5.4.1 Program studiów dla lekarzy weterynarii

Program studiów prowadzących do uzyskania dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji lekarza weterynarii powinien obejmować co najmniej poniższe przedmioty.

Nauczanie jednego lub kilku z tych przedmiotów może się odbywać w ramach lub w związku z innymi przedmiotami.

A. Przedmioty podstawowe: | B. Przedmioty szczegółowe: |

a.Nauki podstawowe: | b.Nauki kliniczne: | c. Produkcja zwierzęca | d.Higiena żywności: |

fizykachemiabiologia świata zwierzątbiologia świata roślinmatematyka stosowana nauk biologicznych | anatomia (włącznie z histologią i embriologią)fizjologiabiochemiagenetykafarmakologiafarmacjatoksykologiamikrobiologiaimmunologiaepidemiologiaetyka zawodowa | położnictwopatologia (włącznie z anatomią patologiczną)parazytologiamedycyna i chirurgia kliniczna (włącznie z anestezjologią)zajęcia kliniczne dotyczące zwierząt domowych, drobiu i innych gatunków zwierzątprofilaktykaradiologiareprodukcja i zakłócenia w reprodukcjipaństwowe służby weterynaryjne i zdrowie publiczneustawodawstwo weterynaryjne i medycyna sądowaterapeutykapropedeutyka | produkcja zwierzęcażywienie zwierzątagronomiaekonomika rolnictwahodowla zwierząthigiena weterynaryjnaetiologia i ochrona zwierząt | inspekcja i kontrola zwierzęcych artykułów spożywczych lub artykułów spożywczych pochodzenia zwierzęcegohigiena i technologia żywnościprace praktyczne (włącznie z praktykami w miejscach uboju i obróbki środków spożywczych) |

Kształcenie praktyczne może przybrać formę stażu, o ile odbywa się on w pełnym wymiarze czasu i pod bezpośrednią kontrolą właściwego organu i nie przekracza sześciu miesięcy, w ramach pięcioletniego okresu całkowitych studiów.

Rozłożenie nauczania teoretycznego i praktycznego na poszczególne grupy materiału powinno być zrównoważone i skoordynowane w taki sposób, żeby wiadomości i doświadczenie mogły być osiągnięte w sposób, który pozwoli lekarzowi weterynarii na wywiązywanie się ze wszystkich jego zadań.

5.4.2 Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji lekarzy weterynarii

Kraj | Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji | Organ wydający dokument | Zaświadczenie dołączone do dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji | Data odniesienia |

België/Belgique/Belgien | Diploma van dierenarts / Diplôme de docteur en médecine vétérinaire | De universiteiten/ Les universitésDe bevoegde Examencommissie van de Vlaamse Gemeenschap / Le Jury compétent d'enseignement de la Communauté française | | 21 grudnia 1980 |

Česká republika | Diplom o ukončení studia ve studijním programu veterinární lékařství (doktor veterinární medicíny, MVDr.)Diplom o ukončení studia ve studijním programu veterinární hygiena a ekologie (doktor veterinární medicíny, MVDr.) | Veterinární fakulta univerzity v České republice | | 1 maja 2004 |

Danmark | Bevis for bestået kandidateksamen i veterinærvidenskab | Kongelige Veterinær- og Landbohøjskole | | 21 grudnia 1980 |

Deutschland | Zeugnis über das Ergebnis des Dritten Abschnitts der Tierärztlichen Prüfung und das Gesamtergebnis der Tierärztlichen Prüfung | Der Vorsitzende des Prüfungsausschusses für die Tierärztliche Prüfung einer Universität oder Hochschule | | 21 grudnia 1980 |

Eesti | Diplom: täitnud veterinaarmeditsiini õppekava | Eesti Põllumajandusülikool | | 1 maja 2004 |

Ελλάς | Πτυχίo Κτηνιατρικής | Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και Θεσσαλίας | | 1 stycznia 1981 |

España | Título de Licenciado en Veterinaria | Ministerio de Educación y CulturaEl rector de una Universidad | | 1 stycznia 1986 |

France | Diplôme d'État de docteur vétérinaire | | | 21 grudnia 1980 |

Ireland | Diploma of Bachelor in/of Veterinary Medicine (MVB)Diploma of Membership of the Royal College of Veterinary Surgeons (MRCVS) | | | 21 grudnia 1980 |

Italia | Diploma di laurea in medicina veterinaria | Università | Diploma di abilitazione all'esercizio della medicina veterinaria | 1 stycznia 1985 |

Κύπρος | Πιστοποιητικό Εγγραφής Kτηνιάτρου | Κτηνιατρικό Συμβούλιο | | 1 maja 2004 |

Latvija | Veterinārārsta diploms | Latvijas Lauksaimniecības Universitāte | | 1 maja 2004 |

Lietuva | Aukštojo mokslo diplomas (veterinarijos gydytojo (DVM)) | Lietuvos Veterinarijos Akademija | | 1 maja 2004 |

Luxembourg | Diplôme d'État de docteur en médecine vétérinaire | Jury d'examen d'État | | 21 grudnia 1980 |

Magyar-ország | Állatorvos doktor oklevél – dr. med. vet. | Szent István Egyetem Állatorvos-tudományi Kar | | 1 maja 2004 |

Malta | Liċenzja ta' Kirurgu Veterinarju | Kunsill tal-Kirurġi Veterinarji | | 1 maja 2004 |

Nederland | Getuigschrift van met goed gevolg afgelegd diergeneeskundig/veeartsenijkundig examen | | | 21 grudnia 1980 |

Österreich | Diplom-TierarztMagister medicinae veterinariae | Universität | Doktor der VeterinärmedizinDoctor medicinae veterinariaeFachtierarzt | 1 stycznia 1994 |

Polska | Dyplom lekarza weterynarii | 1.Szkoła Główna Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie2.Akademia Rolnicza we Wrocławiu3.Akademia Rolnicza w Lublinie4.Uniwersytet Warmińsko-Mazurski w Olsztynie | | 1 maja 2004 |

Portugal | Carta de curso de licenciatura em medicina veterinária | Universidade | | 1 stycznia 1986 |

Slovenija | Diploma, s katero se podeljuje strokovni naslov "doktor veterinarske medicine/doktorica veterinarske medicine" | Univerza | Spričevalo o opravljenem državnem izpitu s področja veterinarstva | 1 maja 2004 |

Slovensko | Vysokoškolský diplom o udelení akademického titulu "doktor veterinárskej medicíny" ("MVDr.") | Univerzita veterinárskeho lekárstva | | 1 maja 2004 |

Suomi/Finland | Eläinlääketieteen lisensiaatin tutkinto / Veterinärmedicine licentiatexamen | Helsingin yliopisto/ Helsingfors universitet | | 1 stycznia 1994 |

Sverige | Veterinärexamen | Sveriges Lantbruksuniversitet | | 1 stycznia 1994 |

United Kingdom | 1.Bachelor of Veterinary Science (BVSc) | 1.University of Bristol | | 21 grudnia 1980 |

2.Bachelor of Veterinary Science (BVSc) | 2.University of Liverpool |

3.Bachelor of Veterinary Medicine (BvetMB) | 3.University of Cambridge |

4.Bachelor of Veterinary Medicine and Surgery (BVM&S) | 4.University of Edinburgh |

5.Bachelor of Veterinary Medicine and Surgery (BVM&S) | 5.University of Glasgow |

6.Bachelor of Veterinary Medicine (BvetMed) | 6.University of London |

V.5. Położne

5.5.1 Program kształcenia położnych (kształcenie typu I i II)

Kształcenie prowadzące do uzyskania dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji położnej składa się z następujących dwóch części:

A.SZKOLENIE TEORETYCZNE I TECHNICZNE |

a.Przedmioty ogólne: | b.Przedmioty specyficzne dla działalności położnych: |

podstawy anatomii i fizjologiipodstawy patologiipodstawy bakteriologii, wirusologii i parazytologiipodstawy biofizyki, biochemii i radiologiipediatria, w szczególności w odniesieniu do noworodkówhigiena, edukacja zdrowotna, profilaktyka, wczesne wykrywanie choróbżywienie i dietetyka, w szczególności w odniesieniu do kobiet, noworodków i małych dziecipodstawy socjologii i zagadnienia socjomedycznepodstawy farmakologiipsychologiapedagogikaustawodawstwo zdrowotne i społeczne oraz organizacja służby zdrowiaetyka zawodowa i prawo zawodoweedukacja seksualna i planowanie rodzinyochrona prawna matki i dziecka | anatomia i fizjologiaembriologia i rozwój płoduciąża, poród i połógpatologia ginekologiczna i położniczaprzygotowanie do porodu i rodzicielstwa, z aspektami psychologicznymiprzygotowanie do przyjęcia porodu (obejmujące znajomość i używanie sprzętu technicznego w położnictwie)znieczulenie, narkoza i resuscytacjafizjologia i patologia noworodkakontrola i opieka nad noworodkiemczynniki psychologiczne i społeczne |

B.KSZTAŁCENIE PRAKTYCZNE I KLINICZNE |

Kształcenie przeprowadzane jest pod właściwym nadzorem: Poradnictwo dla kobiet ciężarnych obejmujące co najmniej 100 badań prenatalnych.Kontrola i opieka nad co najmniej 40 ciężarnymi.Przyjęcie przez uczennicę co najmniej 40 porodów; jeżeli z powodu braku rodzących nie można osiągnąć tej liczby, można ją zmniejszyć do minimum 30, pod warunkiem że uczennica asystuje przy 20 dalszych porodach.Aktywne uczestnictwo w przyjmowaniu porodów z położenia miednicowego. Jeśli nie jest to możliwe z uwagi na brak porodów z położenia miednicowego, praktyka może odbywać się w sytuacjach symulowanych.Doświadczenie w nacinaniu krocza i wprowadzenie do szycia chirurgicznego Wprowadzenie to powinno obejmować zajęcia teoretyczne i praktykę kliniczną. Praktyka szycia chirurgicznego obejmuje szycie rany po nacięciu krocza i nieskomplikowanej rany po pęknięciu krocza. Może odbywać się w sytuacji symulowanej tylko w razie absolutnej konieczności.Kontrola i opieka nad co najmniej 40 kobietami w ciąży zagrożonej lub w czasie porodu lub w okresie poporodowym.Kontrola i opieka (w tym badanie) nad co najmniej 100 kobietami i zdrowymi noworodkami w okresie poporodowym.Obserwacja i opieka nad noworodkami wymagającymi szczególnej opieki, obejmująca noworodki niedonoszone, przenoszone, z niską masą urodzeniową oraz chore.Opieka nad kobietami z warunkami patologicznymi w dziedzinie ginekologii i położnictwa.Wstęp do opieki w zakresie medycyny i chirurgii. Wprowadzenie to powinno obejmować zajęcia teoretyczne i praktykę kliniczną. |

Szkolenie teoretyczne i techniczne (część A programu kształcenia) jest równoważne i skoordynowane ze szkoleniem klinicznym (część B tego samego programu) w taki sposób, aby wiedza i doświadczenie wymienione w niniejszym załączniku mogły zostać nabyte we właściwy sposób.

Zajęcia kliniczne powinny odbywać się w formie nadzorowanego stażu w oddziałach szpitala lub innych placówkach usług zdrowotnych zatwierdzonych przez właściwe organy lub instytucje. W czasie tego szkolenia uczennice kształcące się na położne uczestniczą w pracy oddziałów w zakresie, w jakim uczestnictwo to przyczynia się do ich kształcenia. Zaznajamia się je z zakresem obowiązków objętych położnictwem.

5.5.2. Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji położnych

Kraj | Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji | Organ wydający dokument | Tytuł zawodowy | Data odniesienia |

België/Belgique/Belgien | Diploma van vroedvrouw / Diplôme d'accoucheuse | De erkende opleidingsinstituten / Les établissements d'enseignementDe bevoegde Examen- commissie van de Vlaamse Gemeenschap / Le Jury compétent d'enseignement de la Communauté française | Vroedvrouw / Accoucheuse | 23 stycznia 1983 |

Česká republika | 1.Diplom o ukončení studia ve studijním programu ošetřovatelství ve studijním oboru porodní asistentka (bakalář, Bc.)Vysvědčení o státní závěrečné zkoušce | 1.Vysoká škola zřízená nebo uznaná státem | Porodní asistentka/porodní asistent | 1 maja 2004 |

2.Diplom o ukončení studia ve studijním oboru diplomovaná porodní asistentka (diplomovaný specialista, DiS).Vysvědčení o absolutoriu | 2.Vyšší odborná škola zřízená nebo uznaná státem |

Danmark | Bevis for bestået jordemodereksamen | Danmarks jordemoderskole | Jordemoder | 23 stycznia 1983 |

Deutschland | Zeugnis über die staatliche Prüfung für Hebammen und Entbindungspfleger | Staatlicher Prüfungsausschuss | HebammeEntbindungspfleger | 23 stycznia 1983 |

Eesti | Diplom ämmaemanda erialal | 1.Tallinna Meditsiinikool2.Tartu Meditsiinikool | Ämmaemand | 1 maja 2004 |

Ελλάς | 1.Πτυχίο Τμήματος Τμήματος Μαιευτικής Τεχνολογικών Εκπαιδευτικών Ιδρυμάτων (Τ.Ε.Ι.) | 1.Τεχνολογικά Εκπαιδευτικά Ιδρύματα (Τ.Ε.Ι.) | ΜαίαΜαιευτής | 23 stycznia 1983 |

2.Πτυχίο του Τμήματος Μαιών της Ανωτέρας Σχολής Στελεχών Υγείας και Κοινων. Πρόνοιας (ΚΑΤΕΕ) | 2.ΚΑΤΕΕ Υπουργείου Εθνικής Παιδείας και Θρησκευμάτων |

3.Πτυχίο Μαίας Ανωτέρας Σχολής Μαιών | 3.Υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας |

España | Título de matronaTítulo de asistente obstétrico (matrona)Título de enfermería obstétrica-ginecológica | Ministerio de Educación y Cultura | MatronaAsistente obstétrico | 1 stycznia 1986 |

France | Diplôme de sage-femme | L'Etat | Sage-femme | 23 stycznia 1983 |

Ireland | Certificate in Midwifery | An Board Altranais | Midwife | 23 stycznia 1983 |

Italia | Diploma d'ostetrica | Scuole riconosciute dallo Stato | Ostetrica | 23 stycznia 1983 |

Κύπρος | Δίπλωμα στο μεταβασικό πρόγραμμα Μαιευτικής | Νοσηλευτική Σχολή | Εγγεγραμμένη Μαία | 1 maja 2004 |

Latvija | Diploms par vecmātes kvalifikācijas iegūšanu | Māsu skolas | Vecmāte | 1 maja 2004 |

Lietuva | 1.Aukštojo mokslo diplomas, nurodantis suteiktą bendrosios praktikos slaugytojo profesinę kvalifikaciją, ir profesinės kvalifikacijos pažymėjimas, nurodantis suteiktą akušerio profesinę kvalifikacijąPažymėjimas, liudijantis profesinę praktiką akušerijoje | 1.Universitetas | Akušeris | 1 maja 2004 |

2.Aukštojo mokslo diplomas (neuniversitetinės studijos), nurodantis suteiktą bendrosios praktikos slaugytojo profesinę kvalifikaciją, ir profesinės kvalifikacijos pažymėjimas, nurodantis suteiktą akušerio profesinę kvalifikacijąPažymėjimas, liudijantis profesinę praktiką akušerijoje | 2.Kolegija |

3.Aukštojo mokslo diplomas (neuniversitetinės studijos), nurodantis suteiktą akušerio profesinę kvalifikaciją | 3.Kolegija |

Luxembourg | Diplôme de sage-femme | Ministère de l'éducation nationale, de la formation professionnelle et des sports | Sage-femme | 23 stycznia 1983 |

Magyarország | Szülésznő bizonyítvány | Iskola/főiskola | Szülésznő | 1 maja 2004 |

Malta | Lawrja jew diploma fl- Istudji tal-Qwiebel | Universita` ta' Malta | Qabla | 1 maja 2004 |

Nederland | Diploma van verloskundige | Door het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport erkende opleidingsinstellingen | Verloskundige | 23 stycznia 1983 |

Österreich | Hebammen-Diplom | HebammenakademieBundeshebammenlehranstalt | Hebamme | 1 stycznia 1994 |

Polska | Dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku położnictwo z tytułem "magister położnictwa" | 1.Uniwersytet Medyczny2.Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego | Położna | 1 maja 2004 |

Portugal | 1.Diploma de enfermeiro especialista em enfermagem de saúde materna e obstétrica | 1.Ecolas de Enfermagem | Enfermeiro especialista em enfermagem de saúde materna e obstétrica | 1 stycznia 1986 |

2.Diploma/carta de curso de estudos superiores especializados em enfermagem de saúde materna e obstétrica | 2.Escolas Superiores de Enfermagem |

3.Diploma (do curso de pós-licenciatura) de especialização em enfermagem de saúde materna e obstétrica | 3.Escolas Superiores de EnfermagemEscolas Superiores de Saúde |

Slovenija | Diploma, s katero se podeljuje strokovni naslov "diplomirana babica/diplomirani babičar" | 1.Univerza2.Visoka strokovna šola | diplomirana babica/diplomirani babičar | 1 maja 2004 |

Slovensko | 1.Vysokoškolský diplom o udelení akademického titulu "bakalár z pôrodnej asistencie" ("Bc.")2.Absolventský diplom v študijnom odbore diplomovaná pôrodná asistentka | 1.Vysoká škola | Pôrodná asistentka | 1 maja 2004 |

Suomi/Finland | 1.Kätilön tutkinto/barnmorskeexamen | 1.Terveydenhuoltooppilaitokset/hälsovårdsläroanstalter | Kätilö / Barnmorska | 1 stycznia 1994 |

2.Sosiaali- ja terveysalan ammattikorkeakoulututkinto, kätilö (AMK)/ yrkeshögskoleexamen inom hälsovård och det sociala området, barnmorska (YH) | 2.Ammattikorkeakoulut/ Yrkeshögskolor |

Sverige | Barnmorskeexamen | Universitet eller högskola | Barnmorska | 1 stycznia 1994 |

United Kingdom | Statement of registration as a Midwife on part 10 of the register kept by the United Kingdom Central Council for Nursing, Midwifery and Health visiting | Various | Midwife | 23 stycznia 1983 |

V.6. Farmaceuta

5.6.1. Kształcenie zawodowe farmaceutów

- biologia roślin i zwierząt

- fizyka

- chemia ogólna i nieorganiczna

- chemia organiczna

- chemia analityczna

- chemia farmaceutyczna łącznie z analizą produktów leczniczych

- biochemia (medyczna) ogólna i stosowana

- anatomia i fizjologia; terminologia medyczna

- mikrobiologia

- farmakologia i farmakoterapia

- technologia farmaceutyczna

- toksykologia

- farmakognozja

- ustawodawstwo oraz, gdzie stosowne, etyka zawodowa

Podział między kształceniem teoretycznym i praktycznym w odniesieniu do każdego z przedmiotów nadaje teorii znaczenie wystarczające do zachowania uniwersyteckiego charakteru kształcenia.

5.6.2. Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji farmaceutów

Kraj | Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji | Organ wydający dokument | Zaświadczenie dołączone do dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji | Data odniesienia |

België/Belgique/Belgien | Diploma van apotheker / Diplôme de pharmacien | De universiteiten/ Les universitésDe bevoegde Examencommissie van de Vlaamse Gemeenschap/ Le Jury compétent d'enseignement de la Communauté française | | 1 października 1987 |

Česká republika | Diplom o ukončení studia ve studijním programu farmacie (magistr, Mgr.) | Farmaceutická fakulta univerzity v České republice | Vysvědčení o státní závěrečné zkoušce | 1 maja 2004 |

Danmark | Bevis for bestået farmaceutisk kandidateksamen | Danmarks Farmaceutiske Højskole | | 1 października 1987 |

Deutschland | Zeugnis über die Staatliche Pharmazeutische Prüfung | Zuständige Behörden | | 1 października 1987 |

Eesti | Diplom proviisori õppekava läbimisest | Tartu Ülikool | | 1 maja 2004 |

Ελλάς | Άδεια άσκησης φαρμακευτικού επαγγέλματος | Νομαρχιακή Αυτοδιοίκηση | | 1 października 1987 |

España | Título de licenciado en farmacia | Ministerio de Educación y CulturaEl rector de una Universidad | | 1 października 1987 |

France | Diplôme d'État de pharmacienDiplôme d'État de docteur en pharmacie | Universités | | 1 października 1987 |

Ireland | Certificate of Registered Pharmaceutical Chemist | | | 1 października 1987 |

Italia | Diploma o certificato di abilitazione all'esercizio della professione di farmacista ottenuto in seguito ad un esame di Stato | Università | | 1 lisropada 1993 |

Κύπρος | Πιστοποιητικό Εγγραφής Φαρμακοποιού | Συμβούλιο Φαρμακευτικής | | 1 maja 2004 |

Latvija | Farmaceita diploms | Universitātes tipa augstskola | | 1 maja 2004 |

Lietuva | Aukštojo mokslo diplomas, nurodantis suteiktą vaistininko profesinę kvalifikaciją | Universitetas | | 1 maja 2004 |

Luxembourg | Diplôme d'État de pharmacien | Jury d'examen d'État + visa du ministre de l'éducation nationale | | 1 października 1987 |

Magyarország | Okleveles gyógyszerész oklevél (magister pharmaciae, abbrev: mag. pharm) | Egyetem | | 1 maja 2004 |

Malta | Lawrja fil-farmaċija | Universita` ta' Malta | | 1 maja 2004 |

Nederland | Getuigschrift van met goed gevolg afgelegd apothekersexamen | Faculteit Farmacie | | 1 października 1987 |

Österreich | Staatliches Apothekerdiplom | Bundesministerium für Arbeit, Gesundheit und Soziales | | 1 października 1994 |

Polska | Dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku farmacja z tytułem magistra | 1.Akademia Medyczna2.Uniwersytet Medyczny3.Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego | | 1 maja 2004 |

Portugal | Carta de curso de licenciatura em Ciências Farmacêuticas | Universidades | | 1 października 1987 |

Slovenija | Diploma, s katero se podeljuje strokovni naziv "magister farmacije/ magistra farmacije" | Univerza | Potrdilo o opravljenem strokovnem izpitu za poklic magister farmacije/magistra farmacije | 1 maja 2004 |

Slovensko | Vysokoškolský diplom o udelení akademického titulu "magister farmácie" ("Mgr.") | Vysoká škola | | 1 maja 2004 |

Suomi/Finland | Proviisorin tutkinto / Provisorexamen | Helsingin yliopisto/Helsingfors universitetKuopion yliopisto | | 1 października 1994 |

Sverige | Apotekarexamen | Uppsala universitet | | 1 października 1994 |

United Kingdom | Certificate of Registered Pharmaceutical Chemist | | | 1 października 1987 |

V.7. Architekt

5.7. Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji architektów uznawany zgodnie z art. 46

Kraj | Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji | Organ wydający dokument | Zaświadczenie dołączone do dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji | Akademicki rok odniesienia |

België/ Belgique/ Belgien | 1.Architect / Architecte2.Architect / Architecte3.Architect4.Architect / Architecte5.Architect / Architecte6.Burgelijke ingenieur-architect | 1.Nationale hogescholen voor architectuur2.Hogere-architectuur-instituten3.Provinciaal Hoger Instituut voor Architectuur te Hasselt4.Koninklijke Academies voor Schone Kunsten5.Sint-Lucasscholen6.Faculteiten Toegepaste Wetenschappen van de Universiteiten6."Faculté Polytechnique" van Mons | | 1988/1989 |

1.Architecte / Architect2.Architecte / Architect3.Architect4.Architecte / Architect5.Architecte / Architect6.Ingénieur-civil –architecte | 1.Écoles nationales supérieures d'architecture2.Instituts supérieurs d'architecture3.École provinciale supérieure d'architecture de Hasselt4.Académies royales des Beaux-Arts5.Écoles Saint-Luc6.Facultés des sciences appliquées des universités6.Faculté polytechnique de Mons |

Danmark | Arkitekt cand. arch. | Kunstakademiets Arkitektskole i KøbenhavnArkitektskolen i Århus | | 1988/1989 |

Deutschland | Diplom-Ingenieur, Diplom-Ingenieur Univ. | Universitäten (Architektur/Hochbau)Technische Hochschulen (Architektur/Hochbau)Technische Universitäten (Architektur/Hochbau)Universitäten-Gesamthochschulen (Architektur/Hochbau)Hochschulen für bildende KünsteHochschulen für Künste | | 1988/1989 |

Diplom-Ingenieur, Diplom-Ingenieur FH | Fachhochschulen (Architektur/Hochbau) (1)Universitäten-Gesamthochschulen (Architektur/Hochbau) bei entsprechenden Fachhochschulstudiengängen(1)Diese Diplome sind je nach Dauer der durch sie abgeschlossenen Ausbildung gemäß Artikel 47 Absatz 1 anzuerkennen. |

Eλλάς | Δίπλωμα αρχιτέκτονα — μηχανικού | Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ), τμήμα αρχιτεκτόνων — μηχανικώνΑριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης (ΑΠΘ), τμήμα αρχιτεκτόνων — μηχανικών της Πολυτεχνικής σχολής | Βεβαίωση που χορηγεί το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας (ΤΕΕ) και η οποία επιτρέπει την άσκηση δραστηριοτήτων στον τομέα της αρχιτεκτονικής | 1988/1989 |

España | Título oficial de arquitecto | Rectores de las universidades enumeradas a continuación: Universidad politécnica de Cataluña, escuelas técnicas superiores de arquitectura de Barcelona o del Vallès;Universidad politécnica de Madrid, escuela técnica superior de arquitectura de Madrid;Universidad politécnica de Las Palmas, escuela técnica superior de arquitectura de Las Palmas;Universidad politécnica de Valencia, escuela técnica superior de arquitectura de Valencia;Universidad de Sevilla, escuela técnica superior de arquitectura de Sevilla;Universidad de Valladolid, escuela técnica superior de arquitectura de Valladolid;Universidad de Santiago de Compostela, escuela técnica superior de arquitectura de La Coruña;Universidad del País Vasco, escuela técnica superior de arquitectura de San Sebastián;Universidad de Navarra, escuela técnica superior de arquitectura de Pamplona;Universidad de Alcalá de Henares, escuela politécnica de Alcalá de Henares;Universidad Alfonso X El Sabio, centro politécnico superior de Villanueva de la Cañada;Universidad de Alicante, escuela politécnica superior de Alicante;Universidad Europea de Madrid;Universidad de Cataluña, escuela técnica superior de arquitectura de Barcelona;Universidad Ramón Llull, escuela técnica superior de arquitectura de La Salle;Universidad S.E.K. de Segovia, centro de estudios integrados de arquitectura de Segovia. | | 1988/1989 1999/2000 1999/2000 1997/1998 1998/1999 1999/2000 1998/1999 1999/2000 |

France | 1.Diplôme d'architecte DPLG, y compris dans le cadre de la formation professionnelle continue et de la promotion sociale | 1.Le ministre chargé de l'architecture | | 1988/1989 |

2.Diplôme d'architecte ESA | 2.École spéciale d'architecture de Paris |

3.Diplôme d'architecte ENSAIS | 3.Ecole nationale supérieure des arts et industries de Strasbourg, section architecture |

Ireland | 1.Degree of Bachelor of Architecture (B.Arch. NUI) | 1.National University of Ireland to architecture graduates of University College Dublin | | 1988/1989 |

2.Degree of Bachelor of Architecture (B.Arch.)(Previously, until 2002 — Degree standard diploma in architecture (Dip. Arch)) | 2.Dublin Institute of Technology, Bolton Street, Dublin(College of Technology, Bolton Street, Dublin) |

3.Certificate of associateship (ARIAI) | 3.Royal Institute of Architects of Ireland |

4.Certificate of membership (MRIAI) | 4.Royal Institute of Architects of Ireland |

Italia | Laurea in architettura | Università di CamerinoUniversità di Catania – Sede di SiracusaUniversità di ChietiUniversità di FerraraUniversità di FirenzeUniversità di GenovaUniversità di Napoli Federico IIUniversità di Napoli IIUniversità di PalermoUniversità di ParmaUniversità di Reggio CalabriaUniversità di Roma "La Sapienza"Universtià di Roma IIIUniversità di TriestePolitecnico di BariPolitecnico di MilanoPolitecnico di TorinoIstituto universitario di architettura di Venezia | Diploma di abilitazione all'esercizo indipendente della professione che viene rilasciato dal ministero della Pubblica istruzione dopo che il candidato ha sostenuto con esito positivo l'esame di Stato davanti ad una commissione competente | 1988/1989 |

Laurea in ingegneria edile – architettura (Soltanto per i diplomi che sanciscono corsi iniziati nell'anno accademico 1998/1999) | Università dell'AquillaUniversità di PaviaUniversità di Roma "La Sapienza" | | 1998/1999 |

| Laurea specialistica quinquennale in Architettura (Soltanto per i diplomi che sanciscono corsi iniziati nell'anno accademico 2002/2003) | Prima Facoltà di Architettura dell'Università di Roma "La Sapienza" | | 2002/2003 |

(Soltanto per i diplomi che saranno rilasciati a partire dall'anno accademico 2003/2004) | Università di FerraraUniversità di GenovaUniversità di PalermoPolitecnico di MilanoPolitecnico di Bari |

Nederland | 1.Het getuigschrift van het met goed gevolg afgelegde doctoraal examen van de studierichting bouwkunde, afstudeerrichting architectuur | 1.Technische Universiteit te Delft | Verklaring van de Stichting Bureau Architectenregister die bevestigt dat de opleiding voldoet aan de normen van artikel 46 | 1988/1989 |

2.Het getuigschrift van het met goed gevolg afgelegde doctoraal examen van de studierichting bouwkunde, differentiatie architectuur en urbanistiek | 2.Technische Universiteit te Eindhoven |

3.Het getuigschrift hoger beroepsonderwijs, op grond van het met goed gevolg afgelegde examen verbonden aan de opleiding van de tweede fase voor beroepen op het terrein van de architectuur, afgegeven door de betrokken examencommissies van respectievelijk:de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten te Amsterdamde Hogeschool Rotterdam en omstreken te Rotterdamde Hogeschool Katholieke Leergangen te Tilburgde Hogeschool voor de Kunsten te Arnhemde Rijkshogeschool Groningen te Groningende Hogeschool Maastricht te Maastricht | |

Österreich | 1.Diplom-Ingenieur, Dipl.-Ing. | 1.Technische Universität Graz (Erzherzog-Johann-Universität Graz) | | 1998/1999 |

2.Dilplom-Ingenieur, Dipl.-Ing. | 2.Technische Universität Wien |

3.Diplom-Ingenieur, Dipl.-Ing. | 3.Universität Innsbruck (Leopold-Franzens-Universität Innsbruck) |

4.Magister der Architektur, Magister architecturae, Mag. Arch. | 4.Hochschule für Angewandte Kunst in Wien |

5.Magister der Architektur, Magister architecturae, Mag. Arch. | 5.Akademie der Bildenden Künste in Wien |

6.Magister der Architektur, Magister architecturae, Mag. Arch. | 6.Hochschule für künstlerishe und industrielle Gestaltung in Linz |

Portugal | Carta de curso de licenciatura em Arquitectura Para os cursos iniciados a partir do ano académico de 1991/1992 | Faculdade de arquitectura da Universidade técnica de LisboaFaculdade de arquitectura da Universidade do PortoEscola Superior Artística do PortoFaculdade de Arquitectura e Artes da Universidade Lusíada do Porto | | 1988/1989 1991/1992 |

Suomi/Finland | Arkkitehdin tutkinto/Arkitektexamen | Teknillinen korkeakoulu /Tekniska högskolan (Helsinki)Tampereen teknillinen korkeakoulu / Tammerfors tekniska högskolaOulun yliopisto / Uleåborgs universitet | | 1998/1999 |

Sverige | Arkitektexamen | Chalmers Tekniska Högskola AB Kungliga Tekniska Högskolan Lunds Universitet | | 1998/1999 |

United Kingdom | 1.Diplomas in architecture | 1.UniversitiesColleges of ArtSchools of Art | Certificate of architectural education, issued by the Architects Registration Board. The diploma and degree courses in architecture of the universities, schools and colleges of art should have met the requisite threshold standards as laid down in Article 46 of this Directive and in Criteria for validation published by the Validation Panel of the Royal Institute of British Architects and the Architects Registration Board. EU nationals who possess the Royal Institute of British Architects Part I and Part II certificates, which are recognised by ARB as the competent authority, are eligible. Also EU nationals who do not possess the ARB-recognised Part I and Part II certificates will be eligible for the Certificate of Architectural Education if they can satisfy the Board that their standard and length of education has met the requisite threshold standards of Article 46 of this Directive and of the Criteria for validation. | 1988/1989 |

2.Degrees in architecture | 2.Universities | |

3.Final examination | 3.Architectural Association |

4.Examination in architecture | 4.Royal College of Art |

5.Examination Part II | 5.Royal Institute of British Architects |

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK VI

Prawa nabyte właściwe dla zawodów, które podlegają systemowi uznawania na podstawie koordynacji minimalnych wymogów w zakresie kształcenia

6.1. Prawa nabyte lekarzy specjalistów

Hematologia biologiczna Minimalny czas szkolenia: 4 lata |

Kraj | Tytuł: |

Danmark | Klinisk blodtypeserologi |

France | Hématologie |

Luxembourg | Hématologie biologique |

Portugal | Hematologia clínica |

Dermatologia Minimalny czas szkolenia: 4 lata |

Kraj | Tytuł: |

Ireland | Dermatology |

Malta | Dermatoloġija |

United Kingdom | Dermatology |

Medycyna tropikalna Minimalny czas szkolenia: 4 lata |

Kraj | Tytuł: |

Ireland | Tropical medicine |

Italia | Medicina tropicale |

Magyarország | Trópusi betegségek |

Österreich | Spezifische Prophylaxe und Tropenhygiene |

Polska | Medycyna transportu |

Portugal | Medicina tropical |

Slovensko | Tropická medicína |

United Kingdom | Tropical medicine |

Stomatologia Minimalny czas szkolenia: 3 lata |

Kraj | Tytuł: |

España | Estomatología |

France | Stomatologie |

Italia | Odontostomatologia |

Luxembourg | Stomatologie |

Portugal | Estomatologia |

Wenerologia Minimalny czas szkolenia: 4 lata |

Kraj | Tytuł: |

Ireland | Genito-urinary medicine |

Malta | Mediċina Uro-ġenetali |

United Kingdom | Genito-urinary medicine |

Chirurgia gastroenterologiczna Minimalny czas szkolenia: 5 lat |

Kraj | Tytuł: |

Belgique/België/Belgien | Chirurgie abdominale / Heelkunde op het abdomen |

Danmark | Kirurgisk gastroenterologi eller kirurgiske mave-tarmsygdomme |

España | Cirugía del aparato digestivo |

France | Chirurgie viscérale et digestive |

Italia | Chirurgia dell'apparato digestivo |

Lietuva | Abdominalinė chirurgija |

Luxembourg | Chirurgie gastro-entérologique |

Slovenija | Abdominalna kirurgija |

Suomi/Finland | Gastroenterologinen kirurgia / Gastroenterologisk kirurgi |

Medycyna wypadkowa i ratunkowa Minimalny czas szkolenia: 5 lat |

Kraj | Tytuł: |

Česká republika | Traumatologie Urgentní medicína |

Ireland | Emergency medicine |

Magyarország | Traumatológia |

Malta | Mediċina tal-Aċċidenti u l-Emerġenza |

Polska | Medycyna ratunkowa |

Slovensko | Úrazová chirurgia |

United Kingdom | Accident and emergency medicine |

Chirurgia zębowa, jamy ustnej i szczękowo-twarzowa (podstawowe szkolenie medyczne i stomatologiczne) Minimalny czas szkolenia: 4 lata |

Kraj | Tytuł: |

Belgique/België/Belgien | Stomatologie et chirurgie orale et maxillo-faciale / Stomatologie en mond-, kaak- en aangezichtschirurgie |

Deutschland | Mund-, Kiefer- und Gesichtschirurgie |

Ireland | Oral and maxillo-facial surgery |

Κύπρος | Στοματο-Γναθο-Προσωποχειρουργική |

Luxembourg | Chirurgie dentaire, orale et maxillo-faciale |

Magyarország | Arc-állcsont-szájsebészet |

Malta | Kirurġija tal-għadam tal-wiċċ |

Suomi/Finland | Suu- ja leukakirurgia / Oral och maxillofacial kirurgi |

United Kingdom | Oral and maxillo-facial surgery |

Neurofizjologia kliniczna Minimalny czas szkolenia: 4 lata |

Kraj | Tytuł: |

Danmark | Klinisk neurofysiologi |

España | Neurofisiologia clínica |

Ireland | Clinical neurophysiology |

Malta | Newrofiżjoloġija Klinika |

Suomi/Finland | Kliininen neurofysiologia / Klinisk neurofysiologi |

Sverige | Klinisk neurofysiologi |

United Kingdom | Clinical neurophysiology |

6.2. Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji architektów uzyskany na podstawie praw nabytych zgodnie z art. 49 ust. 1

KRAJ | Dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji | Akademicki rok odniesienia |

België/Belgique/Belgien | dyplomy wydawane przez wyższe krajowe szkoły architektury lub wyższe krajowe instytuty architektury ("architecte - architect")dyplomy wydawane przez wyższą rejonową szkołę architektury w Hasselt ("architect")dyplomy wydawane przez Królewskie Akademie Sztuk Pięknych ("architecte - architect")dyplomy wydawane przez szkoły Saint-Luc ("écoles Saint-Luc") ("architecte - architect")dyplomy uniwersyteckie w zakresie inżynierii budowlanej, wraz ze świadectwem odbycia praktyki, wydawane przez stowarzyszenie architektów i uprawniające posiadacza dyplomu do używania zawodowego tytułu architekta ("architecte - architect")dyplomy architekta wydawane przez centralne lub państwowe komisje egzaminacyjne w dziedzinie architektury ("architecte - architect")dyplomy inżyniera budowlanego/architekta oraz dyplomy architekta/inżyniera wystawiane przez katedry nauk stosowanych w uniwersytetach oraz przez politechnikę w Mons ("ingenieur - architecte", "ingenieur - architect") | 1987/1988 |

Česká republika | dyplomy wydane przez wydziały "České vysoké učení technické" (Czeski Uniwersytet Techniczny w Pradze):"Vysoká škola architektury a pozemního stavitelství" (Wydział Architektury i Budownictwa) (do 1951r.),"Fakulta architektury a pozemního stavitelství" (Wydział Architektury i Budownictwa) (od 1951 do 1960 r.),"Fakulta stavební" (Wydział Inżynierii) (od 1960) w dziedzinie studiów: budownictwo i struktury, budownictwo, budownictwo i architektura, architektura (w tym urbanistyka i zagospodarowanie przestrzenne), budownictwo cywilne i budownictwo przemysłowe oraz dla potrzeb produkcji rolnej, lub w programie studiów inżynierii cywilnej z zakresu budownictwa i architektury,"Fakulta architektury" (Wydział Architektury) (od 1976) w dziedzinie studiów: architektura, urbanistyka i zagospodarowanie przestrzenne, lub w programie studiów: architektura i urbanistyka w dziedzinie studiów: architektura, teoria projektowania, urbanistyka i zagospodarowanie przestrzenne, historia architektury i rekonstrukcja zabytków, lub architektura i budownictwo,dyplomy wydane przez "Vysoká škola technická Dr. Edvarda Beneše"(do 1951) w dziedzinie architektury i budownictwa,dyplomy wydane przez "Vysoká škola stavitelství v Brně" (od 1951 do 1956 r.) w dziedzinie architektury i budownictwa,dyplomy wydane przez "Vysoké učení technické v Brně" przez "Fakulta architektury" (Wydział Architektury) (od 1956) w dziedzinie studiów architektonicznych i urbanistycznych lub "Fakulta stavební" (Wydział Inżynierii) (od 1956) w dziedzinie studiów z zakresu budownictwa,dyplomy wydane przez "Vysoká škola báňská – Technická univerzita Ostrava", "Fakulta stavební" (Wydział Inżynierii) (od 1997) w dziedzinie studiów nad budowlami i architekturą lub w dziedzinie studiów inżynieryjnych,dyplomy wydane przez "Technická univerzita v Liberci", "Fakulta architektury" (Wydział Architektury) (od 1994) w programie studiów architektonicznych i urbanistycznych w dziedzinie studiów architektonicznych,dyplomy wydane przez "Akademie výtvarných umění v Praze" w programie sztuk pięknych w dziedzinie studiów z zakresu architektury,dyplomy wydane przez "Vysoká škola umělecko-průmyslová v Praze" w programie sztuk pięknych w dziedzinie studiów z zakresu projektowania,świadectwo dopuszczające wydane przez "Česká komora architektů" bez wskazania dziedziny lub w dziedzinie budownictwa; | 2006 /2007 |

Danmark | dyplomy wydawane przez Krajowe Szkoły Architektury w Kopenhadze i Aarhus ("architekt")świadectwo rejestracji wydane przez Radę Architektów, na podstawie ustawy nr 202 z dnia 28 maja 1975 r. ("registreret arkitekt");dyplomy wydawane przez Wyższe Szkoły Inżynierii Lądowej ("bygningskonstruktoer"), wraz ze świadectwem wydanym przez właściwe organy, potwierdzającym zdanie testu kwalifikacyjnego, zawierającym uznanie planów przygotowanych i zrealizowanych przez kandydata w trakcie przynajmniej sześcioletniego faktycznego wykonywania działań określonych w art. 48 niniejszej dyrektywy. | 1987/1988 |

Deutschland | dyplomy wydane przez wyższe szkoły sztuk pięknych ("Dipl.-Ing., Architekt" (HfbK)dyplomy wydawane przez wydziały architektury ("Architektur/Hochbau") wyższych szkół technicznych ("Technische Hochschulen"), uniwersytetów technicznych lub uniwersytetów oraz, o ile instytucje te wchodzą w skład szkół "Gesamthochschulen", przez wydziały architektury szkół "Gesamthochschulen" ("Dipl.-Ing" i inne tytuły, które mogą być później określone dla posiadaczy tych dyplomów);dyplomy wydawane przez wydziały architektury ("Architektur/Hochbau") szkół typu "Fachhochschulen", zawodowych szkół wyższych oraz, o ile instytucje te wchodzą w skład szkół "Gesamthochschulen", przez wydziały architektury szkół "Gesamthochschulen", łącznie - jeśli okres studiów jest krótszy niż cztery lata, ale wynosi co najmniej trzy lata - ze świadectwem zaświadczającym o czteroletnim stażu pracy w zawodzie w Republice Federalnej Niemiec, wydanym przez organy zawodowe zgodnie z art. 47 ust. 1 ("Ingenieur grad." lub inne tytuły, które mogą zostać później określone dla posiadaczy tych dyplomów)dyplomy ("Prüfungszeugnisse") wydane przed dniem 1 stycznia 1973 r. przez wydziały architektury szkół "Ingenieurschulen" i "Werkkunstschulen", łącznie z zaświadczeniem wystawionym przez właściwe organy potwierdzającym zdanie testu kwalifikacyjnego, zawierającym uznanie planów przygotowanych i zrealizowanych przez kandydata w trakcie przynajmniej sześcioletniego faktycznego wykonywania działań określonych w art. 48 niniejszej dyrektywy | 1987/1988 |

Eesti | diplom arhitektuuri erialal, väljastatud Eesti Kunstiakadeemia arhitektuuri teaduskonna poolt alates 1996. aastast (dyplom studiów architektonicznych wydawany przez Wydział Architektury Estońskiej Akademii Sztuki od 1996 r.), väljastatud Tallinna Kunstiülikooli poolt 1989-1995 (wydany przez Talliński Uniwersytet Sztuki 1989-1995), väljastatud Eesti NSV Riikliku Kunstiinstituudi poolt 1951-1988 (wydany przez Państwowy Instytut Sztuki Estońskiej SRR w latach 1951-1988) | 2006/2007 |

Eλλάς | dyplomy inżyniera/architekta wydawane przez "Metsovion Polytechnion" w Atenach, wraz ze świadectwem wystawianym przez Izbę Techniczną Grecji uprawniającym do prowadzenia działalności w dziedzinie architekturydyplomy inżyniera/architekta wydawane przez "Aristotelion Panepistimion" w Salonikach, wraz ze świadectwem wystawianym przez Izbę Techniczną Grecji uprawniającym do prowadzenia działalności w dziedzinie architekturydyplomy inżyniera/inżyniera budowlanego wydawane przez "Metsovion Polytechnion" w Atenach, wraz ze świadectwem wystawianym przez Izbę Techniczną Grecji uprawniającym do prowadzenia działalności w dziedzinie architekturydyplomy inżyniera/inżyniera budowlanego wydawane przez "Aristotelion Panepistimion" w Salonikach, wraz ze świadectwem wystawianym przez Izbę Techniczną Grecji uprawniającym do prowadzenia działalności w dziedzinie architekturydyplomy inżyniera/inżyniera budowlanego wydawane przez "Panepistimion Thrakis", wraz ze świadectwem wystawianym przez Izbę Techniczną Grecji uprawniającym do prowadzenia działalności w dziedzinie architekturydyplomy inżyniera/inżyniera budowlanego wydawane przez "Panepistimion Patron", wraz ze świadectwem wystawianym przez Izbę Techniczną Grecji uprawniającym do prowadzenia działalności w dziedzinie architektury | 1987/1988 |

España | urzędowe formalne kwalifikacje podejmowania i wykonywania zawodu architekta (título oficial de arquitecto) wydawane przez Ministerstwo Edukacji i Nauki lub przez uniwersytety | 1987/1988 |

France | dyplomy architekta do 1959 r. wydawane przez Ministerstwo Edukacji, a następnie przez Ministerstwo Kultury ("architecte DPLG")dyplomy wydawane przez "Ecole spéciale d'architecture" ("architecte DESA")dyplomy wydawane od 1955 r. przez wydział architektury szkoły "Ecole nationale supérieure des arts et industries de Strasbourg" (dawniej "Ecole nationale d'ingenieurs de Strasbourg") ("architecte ENSAIS") | 1987/1988 |

Ireland | stopień licencjata architektury ("Bachelor of Architecture") przyznawany przez "National University of Ireland" ("B. Arch. " (NUI)) absolwentom architektury "University College" w Dubliniedyplom uniwersytecki architektury wydawany przez "College of Technology", Bolton Street, Dublin ("Dipl. Arch.")świadectwo członka stowarzyszonego ("Certificate of Associateship") w Królewskim Instytucie Architektów Irlandii ("Royal Institute of Architects of Ireland") (ARIAI)świadectwo członkostwa ("Certificate of Membership") w Królewskim Instytucie Architektów Irlandii ("Royal Institute of Architects of Ireland") (MRIAI) | 1987/1988 |

Italia | dyplomy "laurea in architettura" wydawane przez uniwersytety, instytuty politechniczne i wyższe szkoły architektury w Wenecji i Reggio Calabria, wraz z dyplomem, upoważniającym do samodzielnego wykonywania zawodu architekta, wydawanym przez Ministra Edukacji po zdaniu przez kandydata przed właściwą komisją egzaminu państwowego, upoważniającego do samodzielnego wykonywania zawodu architekta ("dott. Architetto")dyplomy "laurea in ingegneria" w dziedzinie budownictwa wydawane przez uniwersytety, instytuty politechniczne, wraz z dyplomem upoważniającym do samodzielnego wykonywania zawodu architekta, wydawanym przez Ministra Edukacji po zdaniu przez kandydata przed właściwą komisją egzaminu państwowego, upoważniającego do samodzielnego wykonywania zawodu architekta ("dott. Ing. Architetto" lub "dott. Ing in ingegneria civile") | 1987/1988 |

Κύπρος | Βεβαίωση Εγγραφής στο Μητρώο Αρχιτεκτόνων που εκδίδεται από το Επιστημονικό και Τεχνικό Επιμελητήριο Κύπρου, (Świadectwo wpisu do rejestru architektów wydane przez Naukową i Techniczną Izbę Cypru (ETEK)) | 2006/2007 |

Latvija | "Arhitekta diploms" ko izsniegusi Latvijas Valsts Universitātes Inženierceltniecības fakultātes Arhitektūras nodaļa līdz 1958.gadam, Rīgas Politehniskā Institūta Celtniecības fakultātes Arhitektūras nodaļa no 1958 gada līdz 1991.gadam, Rīgas Tehniskās Universitātes Arhitektūras fakultāte kopš 1991. gada, un "Arhitekta prakses sertifikāts", ko izsniedz Latvijas Arhitektu savienība ("dyplom architekta" wydawany przez Departament Architektury Wydziału Inżynierii Państwowego Uniwersytetu Łotewskiego do 1958 r., Departament Architektury Wydziału Inżynierii Instytutu Politechnicznego w Rydze w latach 1958-1991, Wydział Architektury Technicznego Uniwersytetu w Rydze od 1991r. i świadectwa rejestracji przez Stowarzyszenie Architektów Łotwy) | 2006/2007 |

Lietuva | dyplomy inżyniera-architekta/ architekta wydawane przez Kauno politechnikos institutas do 1969 r. (inžinierius architektas/architektas)dyplomy architekta/licencjacki architektury/magisterski architektury wydawane przez Vilnius inžinerinis statybos institutas do 1990, Vilniaus technikos universitetas do 1996 r., Vilnius Gedimino technikos universitetas od 1996 r. (architektas/ architektūros bakalauras/ architektūros magistras),dyplomy dla specjalistów, którzy ukończyli szkolenie z architektury/licencjackie z architektury/magisterskie z architektury wydawane przez LTSR Valstybinis dailės institutas do 1990 r.; Vilniaus dailės akademija od 1990 r. (architektūros kursas/ architektūros bakalauras/ architektūros magistras),dyplomy licencjackie architektury/magisterskie architektury wydawane przez Kauno technologijos universitetas od 1997 r. (architektūros bakalauras/ architektūros magistras),Wszystkie te dyplomy, do których dołączone są certyfikaty wydawane przez Komisję Atestacyjną przyznające prawo podejmowania działalności w zakresie architektury (architekci atestowani/Atestuotas architektas) | 2006/2007 |

Magyarország | dyplom "okleveles építészmérnök" (dyplom architektury, magister nauk w zakresie architektury) wydawany przez uniwersytety,dyplom "okleveles építész tervező művész" (dyplom architektury, magister nauk w zakresie architektury i inżynierii budowlanej) wydawany przez uniwersytety | 2006/2007 |

Malta | Perit: Lawrja ta' Perit wydawany przez Universita` ta' Malta, który daje prawo zarejestrowania jako Perit | 2006/2007 |

Nederland | świadectwo stwierdzające zdanie egzaminu z architektury, wydawane przez wydziały architektury wyższych szkół technicznych w Delft lub Eindhoven ("bouwkundig ingenieur")dyplomy wydawane przez uznane przez państwo akademie architektury ("architect")dyplomy wydawane do 1971 r. przez dawne wyższe szkoły architektury ("Hoger Bouekunstonderricht") ("architect HBO")dyplomy wydawane do 1970 r. przez dawne wyższe szkoły architektury ("voortgezet Bouwkunstonderricht") ("architect VBO")świadectwo stwierdzające zdanie egzaminu organizowanego przez radę architektów z "Bond van Nederlandse Architecten" (Związek Architektów Holenderskich, BNA) ("architect")dyplom przyznany przez "Stichting Instituut voor Architectuur" (Fundację Instytutu Architektury) (IVA) wydawany na zakończenie kursu zorganizowanego przez tę fundację i trwającego co najmniej cztery lata (architect), łącznie z zaświadczeniem wystawionym przez właściwe organy potwierdzającym zdanie testu kwalifikacyjnego, zawierającym uznanie planów przygotowanych i zrealizowanych przez kandydata w trakcie przynajmniej sześcioletniego faktycznego wykonywania działań określonych w art. 44 niniejszej dyrektywyświadectwo wydawane przez właściwe organy stwierdzające zdanie egzaminu przed 5 sierpnia 1985 na stopień "kandidaat in de bouwkunde", organizowanego przez wyższą szkołę techniczną w Delft lub Eindhoven oraz, że w okresie co najmniej pięciu lat bezpośrednio przed tą datą osoba zainteresowana prowadziła działalność w dziedzinie architektury, której charakter i znaczenie gwarantują, w myśl przepisów prawa krajowego Niderlandów, że osoba ta ma uprawnienia do prowadzenia działalności w dziedzinie architektury ("architect")świadectwo wystawione przez właściwe organy osobom, które osiągnęły wiek lat 40 przed 5 sierpnia 1985r., stwierdzające, że przez co najmniej pięć lat bezpośrednio przed tą datą dana osoba prowadziła działalność w dziedzinie architektury, której charakter i znaczenie gwarantują, zgodnie z przepisami prawa krajowego Niderlandów, że osoba ta posiada uprawnienia do prowadzenia działalności w dziedzinie architektury ("architect")świadectwa, o których mowa w tiret siódme i ósme, nie muszą już być uznawane od dnia wejścia w życie przepisów ustawowych i wykonawczych regulujących podejmowanie i prowadzenie działalności w dziedzinie architektury w zakresie zawodowego tytułu architekta w Niderlandach, o ile w ramach tych przepisów świadectwa te nie upoważniają do podejmowania takiej działalności w zakresie zawodowego tytułu architekta | 1987/1988 |

Österreich | dyplomy wydawane Politechnikę Wiedeńską i Politechnikę Graz oraz przez Uniwersytet w Innsbrucku, Wydział Inżynierii Budowlanej ("Bauingenieurwesen") i Architektury ("Architektur"), w dziedzinie studiów architektury, inżynierii budowlanej ("Bauingenieurwesen"), budownictwa ("Hochbau") i "Wirtschaftsingenieurwesen - Bauwesen")dyplomy wydawane przez Uniwersytet "Bodenkultur" w dziedzinie studiów "Kulturtechnik und Wasserwirtschaft"dyplomy wydawane przez Kolegium Uniwersyteckie Sztuk Użytkowych w Wiedniu w dziedzinie studiów architekturydyplomy wydawane przez Akademię Sztuk Pięknych w Wiedniu w dziedzinie studiów architekturydyplomy inżynierów dyplomowanych (Ing.) wydawane przez wyższe szkoły techniczne lub wyższe szkoły budownictwa, wraz z licencją "Baumeister", potwierdzającą minimum sześcioletnie doświadczenie zawodowe w Austrii, zatwierdzone egzaminemdyplomy wydawane przez Kolegium Uniwersyteckie kształcenia artystycznego i przemysłowego w Linz, w dziedzinie studiów architekturyświadectwo stwierdzające kwalifikacje inżyniera budowlanego lub samodzielnego konsultanta technicznego ("Hochbau", "Bauwesen", "Wirtschaftsingenieurwesen - Bauwesen", "Kulturtechnik und Wasserwirtschaft") zgodnie z ustawą o technikach budownictwa (Ziviltechnikergesetz, BGBl. nr 156/1994) | 1997/1998 |

Polska | dyplomy wydane przez wydziały architektury: Politechnika Warszawska, Wydział Architektury w Warszawie; tytuł zawodowy architekta: inżynier architekt, magister nauk technicznych; inżynier architekt; inżyniera magistra architektury; magistra inżyniera architektury; magistra inżyniera architekta; magister inżynier architekt(od 1945 r. do 1948 r. tytuł: inżynier architekt, magister nauk technicznych; od 1951 r. do 1956 r., tytuł: inżynier architekt; od 1954 r. do 1957 r., drugi stopień, tytuł: inżyniera magistra architektury; od 1957 r. do 1959 r., tytuł: inżyniera magistra architektury; od 1959 r. do 1964 r.: tytuł: magistra inżyniera architektury; od 1964 r. do 1982 r., tytuł: magistra inżyniera architekta; od 1983 r. do 1990 r., tytuł: magister inżynier architekt; od 1991 r. tytuł: magistra inżyniera architekta),Politechnika Krakowska, Wydział Architektury w Krakowie; tytuł zawodowy architekta: magister inżynier architekt (od 1945 r. do 1953 r., Akademia Górniczo-Hutnicza, Politechniczny Wydział Architektury),Politechnika Wrocławska, Wydział Architektury we Wrocławiu; tytuł zawodowy architekta: inżynier architekt, magister nauk technicznych; magister inżynier architektury; magister inżynier architekt(od 1949 r. do 1964 r. tytuł: inżynier architekt, magister nauk technicznych; od 1956 r. do 1964 r., tytuł: magister inżynier architektury; od 1964 r. tytuł: magister inżynier architekt),Politechnika Śląska, Wydział Architektury w Gliwicach; tytuł zawodowy architekta: inżynier architekt; magister inżynier architekt (od 1945 r. do 1955 r., Wydział Inżynieryjno-Budowlany, tytuł: inżynier architekt; od 1961 r. do 1969 r., Wydział Budownictwa Przemysłowego i Ogólnego, tytuł: magister inżynier architekt; od 1969 r. do 1976 r., Wydział Budownictwa i Architektury, tytuł: magister inżynier architekt; od 1977 r. Wydział Architektury, tytuł: magister inżynier architekt i od 1995 r., tytuł: inżynier architekt),Politechnika Poznańska, Wydział Architektury w Poznaniu; tytuł zawodowy architekta: inżynier architektury; inżynier architekt; magister inżynier architekt (od 1945 r. do 1955 r. Szkoła Inżynierska, Wydział Architektury tytuł: inżynier architektury; od 1978 r. tytuł: magister inżynier architekt i od 1999 r., tytuł: inżynier architekt),Politechnika Gdańska, Wydział Architektury w Gdańsku; tytuł zawodowy architekta: magister inżynier architekt (od 1945 r. do 1969 r., Wydział Architektury, od 1969 r. do 1971 r., Wydział Budownictwa i Architektury, od 1971 r. do 1981 r., Instytut Architektury i Urbanistyki, od 1981 r. Wydział Architektury),Politechnika Białostocka, Wydział Architektury w Białymstoku; tytuł zawodowy architekta: magister inżynier architekt (od 1975 r. do 1989 r. – Instytut Architektury),Politechnika Łódzka, Wydział Budownictwa, Architektury i Inżynierii Środowiska w Łodzi; tytuł zawodowy architekta: inżynier architekt; magister inżynier architekt (od 1973 r. do 1993 r., - Wydział Budownictwa i Architektury i od 1992 r.- Wydział Budownictwa, Architektury i Inżynierii Środowiska; tytuł: od 1973 r. do 1978 r. tytuł: inżynier architekt, od 1978 r., tytuł: magister inżynier architekt), | 2006/2007 |

Portugal | dyplom "diploma do curso especial de arquitectura", wydawany przez Szkoły Sztuk Pięknych w Lizbonie i Portodyplom architekta "diploma de arquitecto", wydawany przez Szkoły Sztuk Pięknych w Lizbonie i w Portodyplom "diploma do curso de arquitectura", wydawany przez Wyższe Szkoły Sztuk Pięknych w Lizbonie i Portodyplom "diploma de licenciatura em arquitectura", wydawany przez Wyższą Szkołę Sztuk Pięknych w Lizboniedyplom "carta de curso de licenciatura em arquitectura", wydawany przez Uniwersytet Techniczny w Lizbonie i przez Uniwersytet w Portodyplomy uniwersyteckie w zakresie inżynierii lądowej wydany przez Wyższy Instytut Techniczny Uniwersytetu Technicznego w Lizbonie (Licenciatura em engenharia civil)dyplom uniwersytecki w zakresie inżynierii lądowejwydany przez Wydział Inżynierii (de Engenharia) Uniwersytetu w Porto (Licenciatura em engenharia civil)dyplom uniwersytecki w zakresie inżynierii lądowej wydany przez Wydział Nauki i Technologii Uniwersytetu w Coimbra (Licenciatura em engenharia civil),dyplom uniwersytecki w zakresie inżynierii lądowej (produkcja) wydany przez Uniwersytet w Minho (licenciatura em engenharia civil (produção)) | 1987/1988 |

Slovenija | "univerzitetni diplomirani inženir arhitekture / univerzitetna diplomirana inženirka arhitekture" (uniwersytecki dyplom architektury) wydawany przez wydział architektury, do którego dołączono zaświadczenie właściwego organu w dziedzinie architektury uznane prawnie, przyznający prawo prowadzenia działalności architektonicznej,dyplom uniwersytecki wydawany przez wydziały techniczne przyznające tytuły "univerzitetni diplomirani inženir (univ.dipl.inž.) / univerzitetna diplomirana inženirka", do którego dołączono zaświadczenie właściwego organuó w dziedzinie architektury uznane prawnie, przyznające prawo prowadzenia działalności architektonicznej; | 2006/2007 |

Slovensko | dyplom w dziedzinie studiów "architektura i budownictwo"("architektúra a pozemné staviteľstvo") wydany przez Słowacki Uniwersytet Techniczny (Slovenská vysoká škola technická) w Bratysławie w latach 1950-1952 (tytuł: Ing.),dyplom w dziedzinie studiów "architektura" ("architektúra") wydany przez Wydział Architektury i Budownictwa Słowackiego Uniwersytetu Technicznego (Fakulta architektúry a pozemného staviteľstva, Slovenská vysoká škola technická) w Bratysławie w latach 1952-1960 (tytuł: Ing. arch.),dyplom w dziedzinie studiów "budownictwo" ("pozemné staviteľstvo") wydany przez Wydział Architektury i Budownictwa Słowackiego Uniwersytetu Technicznego (Fakulta architektúry a pozemného staviteľstva, Slovenská vysoká škola technická) w Bratysławie w latach 1952-1960 (tytuł: Ing.),dyplom w dziedzinie studiów "architektura" ("architektúra") wydany przez Wydział Inżynierii Słowackiego Uniwersytetu Technicznego (Stavebná fakulta, Slovenská vysoká škola technická) w Bratysławie w latach 1961-1976 (tytuł: Ing. arch.),dyplom w dziedzinie studiów "budownictwo" ("pozemné stavby") wydany przez Wydział Inżynierii Słowackiego Uniwersytetu Technicznego (Stavebná fakulta, Slovenská vysoká škola technická) w Bratysławie w latach 1961-1976 (tytuł: Ing.),dyplom w dziedzinie studiów "architektura" ("architektúra") wydany przez Wydział Architektury Słowackiego Uniwersytetu Technicznego (Fakulta architektúry, Slovenská vysoká škola technická) w Bratysławie od 1977 r. (tytuł: Ing. arch.),dyplom w dziedzinie studiów "urbanistyka" ("urbanizmus") wydany przez Wydział Architektury Słowackiego Uniwersytetu Technicznego (Fakulta architektúry, Slovenská vysoká škola technická) w Bratysławie od 1977 r. (tytuł: Ing. arch.),dyplom w dziedzinie studiów "budownictwo" ("pozemné stavby") wydany przez Wydział Inżynierii Słowackiego Uniwersytetu Technicznego (Stavebná fakulta, Slovenská technická univerzita) w Bratysławie w latach 1977-1997 (tytuł: Ing.),dyplom w dziedzinie studiów "architektura i budownictwo" ("architektúra a pozemné stavby") wydany przez Wydział Inżynierii Słowackiego Uniwersytetu Technicznego (Stavebná fakulta, Slovenská technická univerzita) w Bratysławie od 1998 r. (tytuł: Ing.),dyplom w dziedzinie studiów "budownictwo-specjalizacja architektura" ("pozemné stavby – špecializácia: architektúra") wydany przez Wydział Inżynierii Słowackiego Uniwersytetu Technicznego (Stavebná fakulta, Slovenská technická univerzita) w Bratysławie w latach 2000-2001 (tytuł: Ing.),dyplom w dziedzinie studiów "budownictwo i architektura" ("pozemné stavby a architektúra") wydany przez Wydział Inżynierii Słowackiego Uniwersytetu Technicznego (Stavebná fakulta – Slovenská technická univerzita) w Bratysławie od 2001 r. (tytuł: Ing.),dyplom w dziedzinie studiów "architektura" ("architektúra") wydany przez Akademię Sztuk Pięknych i Projektowania (Vysoká škola výtvarných umení) w Bratysławie od 1969 r. (tytuł: Akad. arch. do 1990 r.; Mgr. w latach 1990-1992; Mgr. arch. w latach 1992-1996; Mgr. art. od 1997 r.),dyplom w dziedzinie studiów "budownictwo" ("pozemné staviteľstvo") wydany przez Wydział Inżynierii Uniwersytetu Technicznego (Stavebná fakulta, Technická univerzita) w Koszycach w latach 1981-1991 (tytuł: Ing.),Do wszystkich tych dyplomów należy dodać: zezwolenie wydane przez Słowacką Izbę Architektów (Slovenská komora architektov) w Bratysławie bez wskazania dziedziny lub w dziedzinie "budownictwo" ("pozemné stavby") lub "planowanie przestrzenne" ("územné plánovanie"),zezwolenie wydane przez Słowacką Izbę Inżynierów Budowlanych (Slovenská komora stavebných inžinierov) w Bratysławie w dziedzinie budownictwa ("pozemné stavby") | 2006/2007 |

Suomi/Finland | dyplomy wydawane przez wydziały architektury uniwersytetów technicznych lub Uniwersytetu w Oulu (arkkitehti/arkitekt)dyplomy wydawane przez Instytuty Techniczne (rakennusarkkitehti/byggnadsarkitekt) | 1997/1998 |

Sverige | dyplomy wydawane przez Wydział Architektury przy Królewskim Instytucie Technicznym, Instytut Techniczny Chalmers oraz Instytut Techniczny na Uniwersytecie w Lund (arkitekt, dyplom uniwersytecki architekta)świadectwo członkostwa "Svenska Arkitekters Riksförbund" (SAR), jeśli dana osoba otrzymała wykształcenie w Państwie, do którego niniejsza dyrektywa ma zastosowanie | 1997/1998 |

United Kingdom | kwalifikacje przyznawane po zdaniu egzaminów w:Królewskim Instytucie Architektów Brytyjskich ("Royal Institute of British Architects");wydziały architektury na uniwersytetach, politechnikach, kolegiach, akademiach, szkołach technicznych i artystycznych,które były lub są, na dzień 10 czerwca 1985 r., uznawane przez radę "Architects Registration Council" Zjednoczonego Królestwa w celu wpisania do rejestru architektów ("Architect");świadectwo potwierdzające, że posiadacz ma prawa nabyte do posługiwania się tytułem zawodowym architekta zgodnie z przepisami sekcji 6 (1) a, 6 (1) b lub 6 (1) ustawy o rejestrze architektów z 1931 r. (Architect)świadectwo potwierdzające, że posiadacz ma prawa nabyte do posługiwania się tytułem zawodowym architekta zgodnie z przepisami sekcji 2 ustawy o rejestrze architektów z 1938 r. (Architect) | 1987/1988 |

--------------------------------------------------

ZAŁĄCZNIK VII

Dokumenty i świadectwa, które mogą być wymagane zgodnie z art. 50 ust. 1

1. Dokumenty

a) Dokument potwierdzający obywatelstwo danej osoby,

b) Kopie poświadczeń kwalifikacji zawodowych lub dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji uprawniający do wykonywania danego zawodu, oraz, gdzie to konieczne, zaświadczenie o doświadczeniu zawodowym danej osoby.

Właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego mogą wezwać wnioskodawcę do przedstawienia informacji dotyczących jego kształcenia w koniecznym zakresie, w celu ustalenia potencjalnych istotnych różnic z wymaganym kształceniem krajowym, jak określono w art. 14. W przypadku, gdy wnioskodawca nie jest w stanie przedstawić takich informacji, właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego zwracają się do ośrodka informacji, właściwych organów lub innej odpowiedniej instytucji w rodzimym Państwie Członkowskim.

c) W przypadkach określonych w art. 16, świadectwo dotyczące charakteru i czasu trwania działalności wydane przez właściwy organ lub instytucję w rodzimym Państwie Członkowskim lub Państwie Członkowskim, z którego dana osoba przybywa.

d) W przypadku gdy właściwe organy przyjmującego Państwa Członkowskiego uzależniają podjęcie zawodu regulowanego od przedłożenia dowodów nieskazitelnego charakteru lub reputacji wnioskodawców, lub że nie ogłoszono wobec nich upadłości lub nie zawieszono im prawa do wykonywania działalności bądź zakazano im wykonywania zawodu z powodu poważnego wykroczenia zawodowego lub przestępstwa, państwo to przyjmuje jako wystarczający dowód w stosunku do obywateli Państw Członkowskich, którzy zamierzają wykonywać ten zawód na terytorium tego Państwa Członkowskiego, przedłożenie dokumentów, z których wynika, że wszystkie te wymogi są spełnione, wydanych przez właściwe organy w rodzimym Państwie Członkowskim lub w Państwie Członkowskim, z którego osoba ta przybywa. Organy te muszą przedstawić takie wymagane dokumenty w ciągu dwóch miesięcy.

W przypadku gdy właściwe organy rodzimego Państwa Członkowskiego lub Państwa Członkowskiego, z którego dana osoba przybywa, nie wydają dokumentów, o których mowa w akapicie pierwszym, mogą one być zastąpione przysięgą - lub, w państwach gdzie nie istnieje forma przysięgi, ślubowaniem - złożonym przez wnioskodawcę przed właściwym organem sądowym lub administracyjnym, lub, gdzie stosowne, przed notariuszem lub upoważnionym organem zawodowym w rodzimym Państwie Członkowskim lub w Państwie Członkowskim, z którego dana osoba przybywa; wyżej wymienione organy lub notariusz powinny wydać zaświadczenie stwierdzające autentyczność przysięgi lub ślubowania.

e) Jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie wymaga od swoich obywateli, zamierzających podjąć zawód regulowany, dokumentu dotyczącego stanu zdrowia fizycznego lub psychicznego, to Państwo Członkowskie uznaje jako wystarczający dowód dokument wymagany w rodzimym Państwie Członkowskim. W przypadku gdy rodzime Państwo Członkowskie nie wydaje takich dokumentów, przyjmujące Państwo Członkowskie uzna świadectwo wydane przez właściwe organy takiego Państwa. W takim przypadku, właściwe organy rodzimego Państwa Członkowskiego muszą przedstawić wymagany dokument w ciągu dwóch miesięcy.

f) Jeżeli przyjmujące Państwo Członkowskie wymaga od swoich obywateli, zamierzających podjąć zawód regulowany, dostarczenia:

- dokumentu stwierdzającego sytuację finansową wnioskodawcy,

- dokumentu stwierdzającego, że wnioskodawca jest ubezpieczony od ryzyka finansowego wynikającego z jego obowiązków zawodowych zgodnie z przepisami ustawowymi i wykonawczymi obowiązującymi w przyjmującym Państwie Członkowskim dotyczącymi warunków i zakresu ubezpieczenia,

takie Państwo Członkowskie przyjmuje za wystarczający dowód poświadczenie tego wydane przez banki i towarzystwa ubezpieczeniowe innego Państwa Członkowskiego.

2. Zaświadczenia

W celu ułatwienia stosowania przepisów tytułu III, rozdział III niniejszej dyrektywy, Państwa Członkowskie mogą nakazać, aby oprócz dokumentu potwierdzającego posiadanie kwalifikacji, osoby, które spełniają wymagane warunki co do wykształcenia musiały przedstawić świadectwo wydane przez właściwe organy rodzimego Państwa Członkowskiego, stwierdzające, że dany dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji jest dokumentem objętym niniejszą dyrektywą.

--------------------------------------------------

UZASADNIENIE RADY

I. WPROWADZENIE

1. Dnia 7 marca 2002 r. Komisja przedłożyła wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uznawania kwalifikacji zawodowych [1], oparty na art. 40, art. 47 ust. 1 i 2 zdanie pierwsze i trzecie i art. 55 Traktatu WE.

2. Komitet Ekonomiczno - Społeczny przedstawił swoją opinię dnia 18 września 2002 r. [2]

3. Parlament Europejski przedstawił swoją opinię przy pierwszym czytaniu dnia 11 lutego 2004 r. [3]

4. Komisja przedłożyła zmieniony wniosek dnia 20 kwietnia 2004 r. [4]

5. Rada przyjęła swoje wspólne stanowisko zgodnie z art. 251 Traktatu WE dnia 21 grudnia 2004 r.

II. CELE

6. Nadrzędnym celem wniosku jest konsolidacja i uproszczenie. Jest to próba skonsolidowania w pojedynczą dyrektywę dwunastu dyrektyw "sektorowych" obejmujących lekarzy, pielęgniarki odpowiedzialne za opiekę ogólną, lekarzy dentystów, lekarzy weterynarii, położne, farmaceutów i architektów, jak również trzech dyrektyw w sprawie "ogólnego systemu" w celu stworzenia prostszych i jaśniejszych zasad w odniesieniu do tych zawodów. Upraszcza ona strukturę i usprawnia pracę systemu utrzymując jednocześnie główne warunki i gwarancje. W celu dalszego przyczynienia się do elastyczności rynku pracy i usług przewiduje ona również prostsze warunki transgranicznego świadczenia usług niż te, które stosują się do swobody przedsiębiorczości. Uproszczeń administracyjnych poszukuje się poprzez zastąpienie pewnej liczby istniejących komitetów jednym komitetem regulującym. Wniosek zawiera również pewną liczbę przepisów dotyczących wzmocnionej współpracy między administracjami krajowymi oraz współpracy z Komisją mającej na celu dostarczanie informacji i udzielanie porad obywatelom oraz rozwiązywanie problemów.

III. WSPÓLNE STANOWISKO

Tytuł I - Przepisy ogólne

7. Rada zastąpiła "zawody regulowane" w art. 2 ust. 2 przez "zawód regulowany w rozumieniu art. 3 ust. 1 lit. a)", ponieważ pierwszy termin nie jest określony w art. 3, a drugi jest.

8. W celu wyjaśnienia związku między niniejszą dyrektywą i istniejącymi dyrektywami innymi niż te, które są uchylone na podstawie art. 57 wniosku (art. 61 wspólnego stanowiska) [5], Rada dodała nowy ust. 3 w art. 2 i nowy motyw (motyw 37 wspólnego stanowiska).

9. Parlament Europejski zaproponował nowy ust. 2a w art. 2, który wyłączyłby notariuszy z zakresu niniejszej dyrektywy. Rada nie przyjęła tej zmiany z powodów podanych przez Komisję w jej zmienionym wniosku.

W związku z tym Rada przyjęła istotę zmiany 31 Parlamentu Europejskiego w motywie 31 (motyw 36 wspólnego stanowiska), dopasowując ściślej jego sformułowanie do art. 45 Traktatu WE. Co więcej, Rada uważa za zbędne stwierdzenie, że dyrektywa nie narusza zastosowania postanowień Traktatu (art. 45 i art. 39 ust. 4) i w związku z tym skreśliła to stwierdzenie z tego motywu. Rada uważa również, że odniesienie do zdrowia i ochrony konsumentów zasługuje na odrębny motyw (motyw 38 wspólnego stanowiska).

10. Parlament Europejski zaproponował nowy art. 2a, który rozszerzyłby zakres dyrektywy na obywateli państw trzecich (zmiana 36). Rada nie przyjęła tej zmiany z powodów podanych przez Komisję w jej zmienionym wniosku. Z podobnych powodów Rada ograniczyła zastosowanie art. 2 ust. 2 do "obywateli Państw Członkowskich".

11. W art. 3 ust. 1 Rada dodała dalsze definicje d) - h), zastępujące definicje uprzednio użyte w istniejących dyrektywach. W podobny sposób Rada dodała dalsze wyjaśnienie do art. 3 ust. 1 lit. a) i ust. 2, używając sformułowań pochodzących z art. 1 dyrektywy 92/51/EWG.

12. Parlament Europejski zaproponował dodanie definicji "zawodu wolnego" w art. 3 ust. 1 (zmiana 37). Rada nie przyjęła tej zmiany z powodów podanych przez Komisję w jej zmienionym wniosku.

13. Parlament Europejski zaproponował dodatek do art. 3 ust. 3 (zmiana 38). Rada zgadza się z Komisją, że ten dodatek jest zbędny i dlatego nie przyjęła go.

14. Parlament Europejski zaproponował zmianę (zmiana 39) odnoszącą się nie tylko do praw, ale i obowiązków w art. 4 ust. 1. Komisja przyjmuje zasadniczo tę zmianę w swoim zmienionym wniosku, ale preferuje użycie terminologii z dyrektywy 89/48/EWG i 92/51/EWG ("te same warunki"). W tym względzie Rada podążyła za Komisją.

15. Art. 4 ust. 3 wniosku Komisji dotyczy sytuacji, gdy zawód, do wykonywania którego wnioskodawca posiada kwalifikacje nadane mu w Państwie Członkowskim pochodzenia, stanowi autonomiczną działalność w zawodzie obejmującym szerszy zakres działań w przyjmującym Państwie Członkowskim; we wniosku zawarto wymóg, by uznanie kwalifikacji wnioskodawcy dało mu dostęp jedynie do tej działalności w Państwie Członkowskim przyjmującym jeżeli różnica jest za duża na to, by została wyrównana środkiem kompensacyjnym określonym w art. 14. Rada sprzeciwia się obowiązkowi Państwa Członkowskiego polegającemu na udzieleniu częściowego dostępu do zawodu w taki sposób i dlatego skreśliła ten przepis. W następstwie tego nie są już konieczne zmiany zaproponowane przez Parlament Europejski do art. 4 ust. 3 (zmiany 41 i 139). Rada skreśliła też akapit drugi art. 48 ust. 1 jako zbędny w świetle braku art. 4 ust. 3 (odpowiada to zmianie 112 Parlamentu Europejskiego).

Tytuł II - Swoboda świadczenia usług

16. Istniejące dyrektywy w sprawie "ogólnego systemu" nie zawierają szczególnych przepisów w sprawie warunków stosowanych do transgranicznego świadczenia usług. Celem tytułu II wniosku Komisji jest określenie przepisów jasno stanowiących, że powinno się zastosować mniej uciążliwe warunki do tymczasowego i okazyjnego transgranicznego świadczenia usług niż te, które stosują się do prawa do przedsiębiorczości, zgodnie z orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości. Rada, zgadzając się z tym celem, wprowadziła jednak pewną ilość zmian mających głównie na celu lepszą równowagę między upraszczaniem tymczasowego i okazyjnego transgranicznego świadczenia usług z jednej strony, a ścisłym przestrzeganiem zasad dotyczących zdrowia i bezpieczeństwa publicznego oraz ochrony konsumenta z drugiej strony. Zmiany te są szczegółowo wyjaśnione poniżej.

17. W art. 5 ust. 2 Komisja zaproponowała domniemanie, że tymczasowe lub okazyjne transgraniczne świadczenie usług nie przekraczałoby szesnastu tygodni w skali roku. Parlament Europejski (zmiany 45 i 4) zaproponował usunięcie tego domniemania. Rada zgadza się z Parlamentem Europejskim, że żadne jednolite kryterium czasowe nie byłoby odpowiednie dla wszystkich zawodów i we wszystkich okolicznościach i dlatego opowiedziała się za przepisem, na mocy którego każdy przypadek świadczenia usług o charakterze tymczasowym i okazjonalnym podlega ocenie przy uwzględnieniu przede wszystkim długości, częstotliwości, regularności i ciągłości tego działania. Motyw 5 został odpowiednio dostosowany.

18. Art. 5 ust. 1 lit. b) wniosku zawiera warunek, że usługodawca wykonuje dany zawód w okresie co najmniej ostatnich dwóch lat w Państwie Członkowskim, w którym ma siedzibę w przypadkach, gdy ten zawód nie jest regulowany w Państwie Członkowskim, w którym prowadzi działalność. Rada uważa, że w interesie ochrony konsumenta te dwa lata powinny mieścić się w okresie ostatnich dziesięciu lat poprzedzających świadczenie usług. Uważa ona również, że wymóg dwóch lat nie powinien stosować się tam, gdzie chociaż dany zawód nie jest regulowany w Państwie Członkowskim, w którym usługodawca ma siedzibę, to regulowane są edukacja i kształcenie prowadzące do zdobycia tego zawodu.

19. Rada uważa, że tam, gdzie tymczasowe lub okazjonalne świadczenie usług wymaga fizycznej obecności usługodawcy w przyjmującym Państwie Członkowskim, usługodawca powinien, w interesie ochrony i bezpieczeństwa konsumenta, podlegać pewnym przepisom dyscyplinarnym przyjmującego Państwa Członkowskiego. Z powodów proporcjonalności art. 5 ust. 3 wspólnego stanowiska i towarzyszący mu motyw (motyw 8 wspólnego stanowiska) ograniczają stosowane przepisy dyscyplinarne do tych, które się ściśle odnoszą do sytuacji.

20. Art. 6 lit. a) wniosku wyłącza usługodawców tymczasowych i okazjonalnych, mających siedzibę w innym Państwie Członkowskim, z obowiązków związanych z uzyskaniem zezwolenia, rejestracją lub członkostwem w organizacji lub instytucji zawodowej w przyjmującym Państwie Członkowskim. W celu ułatwienia zastosowania, w razie potrzeby, przepisów dyscyplinarnych przyjmującego Państwa Członkowskiego (patrz pkt 19 powyżej), Rada dodała Państwom Członkowskim możliwość odstępstwa od tego zwolnienia poprzez przewidzenie automatycznej rejestracji tymczasowej lub członkostwa pro forma w tego rodzaju organizacji lub instytucji. To odstępstwo oparte jest także częściowo na zmianach 141 i 5 Parlamentu Europejskiego, w tym na zastrzeżeniu, że taka rejestracja lub członkostwo nie powinny w żaden sposób opóźniać lub komplikować świadczenia usług oraz nie powinny pociągać za sobą żadnych dodatkowych kosztów dla usługodawcy. W świetle tego ogólnego odstępstwa Rada nie uważa za konieczne wprowadzenia specjalnego odstępstwa od art. 6 w przypadku usługodawców, którzy podlegają specjalnemu systemowi odpowiedzialności zawodowej, jak zaproponował to Parlament Europejski w swoich zmianach 189 i 143.

21. Na mocy art. 7 wniosku Komisji usługodawca, który przenosi się do przyjmującego Państwa Członkowskiego w celu świadczenia usług tymczasowo lub okazjonalnie, byłby zobowiązany do uprzedniego poinformowania punktu kontaktowego Państwa Członkowskiego, w którym ma on swoją siedzibę. Parlament Europejski zaproponował (zmiana 50), że usługodawca powinien poinformować właściwe organy zarówno w Państwie Członkowskim, w którym ma on swoją siedzibę jak i przyjmującym Państwie Członkowskim oraz że powinno się nałożyć obowiązki na właściwe władze w Państwie Członkowskim, w którym ma on swoją siedzibę. W swoim wspólnym stanowisku Rada jest zdania, że odpowiednim organem, który należy poinformować są właściwe władze w przyjmującym Państwie Członkowskim, które powinny wiedzieć, że usługodawca świadczy usługi na jego terytorium; wymóg, by usługodawca poinformował oba Państwa Członkowskie oraz nałożenie dalszych zadań administracyjnych na właściwe organy Państwa Członkowskiego, w którym ma on swoją siedzibę (jak zostało to zaproponowane przez Parlament Europejski) byłby sprzeczny z celem ułatwiania transgranicznego świadczenia usług. Ponadto Rada uważa, że usługodawca powinien złożyć odpowiednie oświadczenie tylko wtedy, gdy wymaga tego przyjmujące Państwo Członkowskie oraz że tego oświadczenia można wymagać tylko przy pierwszym przyjeździe usługodawcy do przyjmującego Państwa Członkowskiego w celu świadczenia tam usług, a potem jedynie raz w roku, jeżeli usługodawca zamierza świadczyć tego rodzaju usługi w przyjmującym Państwie Członkowskim w danym roku (art. 7 ust. 1 wspólnego stanowiska). Rada wprowadziła też możliwość wymagania przez Państwa Członkowskie, by oświadczeniu towarzyszyła ograniczona ilość dokumentów (art. 7 ust. 2 i motyw 7 wspólnego stanowiska).

22. Rada uważa, że przepis dotyczący tytułu zawodowego, na podstawie którego ma się odbywać transgraniczne świadczenie usług, powinien być zawarty w art. 7, a nie w art. 5 ust. 3, jak zaproponowała to Komisja. Dlatego też we wspólnym stanowisku pojawia się to jako art. 7 ust. 3. Ponadto Rada odstąpiła w dwóch szczególnych przypadkach od ogólnej zasady, że tego rodzaju usługi powinny być świadczone na podstawie tytułu zawodowego Państwa Członkowskiego, w którym usługodawca ma swoją siedzibę: usługi te mają być świadczone na podstawie tytułu zawodowego przyjmującego Państwa Członkowskiego w przypadkach wymienionych w ostatnim zdaniu art. 7 ust. 3 i w ostatnim akapicie art. 7 ust. 4 wspólnego stanowiska.

23. Rada wprowadziła możliwość sprawdzenia, w jasno określonych przypadkach, kwalifikacji zawodowych usługodawcy świadczącego transgranicznie usługi tymczasowe lub okazjonalne przed rozpoczęciem świadczenia usług: w przypadku zawodów regulowanych mających wpływ na zdrowie lub bezpieczeństwo publiczne, ale nie korzystających z automatycznego uznania na mocy tytułu III rozdział III; tylko wtedy, gdy celem sprawdzenia jest uniknięcie poważnej szkody dla zdrowia lub bezpieczeństwa usługobiorcy, spowodowanej brakiem kwalifikacji zawodowych usługodawcy oraz wtedy, gdy nie wykracza to poza to, co jest konieczne do tych celów (art. 7 ust. 4 i motyw 6 wspólnego stanowiska).

24. Z wykazu dokumentów, których na mocy art. 8 przyjmujące Państwo Członkowskie może wymagać od Państwa Członkowskiego, w którym usługodawca ma swoją siedzibę, Rada usunęła dokument potwierdzający obywatelstwo usługodawcy oraz dowód, że spełnia on wymogi art. 5 ust. 1 lit. b), gdyż są to elementy, których dostarczenia można wymagać od usługodawcy na mocy art. 7 ust. 2 lit. a) i d) wspólnego stanowiska. Z drugiej strony, w interesie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa usługobiorcy, Rada dodała właściwym organom przyjmującego Państwa Członkowskiego możliwość zażądania od ich odpowiedników w Państwie Członkowskim, w którym usługodawca ma swoją siedzibę, by te dostarczyły wszelkich informacji dotyczących braku jakichkolwiek sankcji dyscyplinarnych lub karnych związanych z prowadzeniem działalności zawodowej (art. 8 ust. 1 wspólnego stanowiska). Z tych samych powodów Rada dodała następnie przepis dotyczący wymiany informacji w kontekście skargi przeciwko usługodawcy (art. 8 ust. 2 wspólnego stanowiska).

25. Rada uważa, że wymaganie od Państw Członkowskich, by zobowiązały usługodawcę do dostarczenia usługobiorcy wszelkich informacji wymienionych w art. 9 we wszystkich przypadkach stanowiłoby nałożenie niepotrzebnego obciążenia administracyjnego zarówno na Państwa Członkowskie jak i na usługodawcę. W związku z tym Rada dała Państwom Członkowskim możliwość wymagania od usługodawcy dostarczenia niektórych lub wszystkich wymienionych dokumentów informacyjnych oraz dała możliwość pominięcia przypadków, gdy usługa jest świadczona na podstawie tytułu zawodowego przyjmującego Państwa Członkowskiego. Rada skreśliła z wykazu jako niepotrzebny dokument odnoszący się do zasad etyki zawodowej stosowanych w Państwie Członkowskim, w którym usługodawca ma swoją siedzibę (art. 9 lit. e) wniosku Komisji). Dodała dokument dotyczący polisy ubezpieczeniowej lub innych środków osobistego lub zbiorowego ubezpieczenia od odpowiedzialności zawodowej (art. 9 lit. f) wspólnego stanowiska), zgodnie z częścią zmiany 53 Parlamentu Europejskiego.

26. Parlament Europejski zaproponował nowy art. 9a wyłączający ustawowa rewizję ksiąg z zakresu tytułu II (zmiana 55). Zasadniczo przyjmując tę zmianę Komisja uważa w swoim zmienionym wniosku, że powinno się użyć ogólniejszego sformułowania dla zapewnienia, że obejmuje ono wszystkie zawody podlegające specjalnemu ustawodawstwu oraz przyszłe zmiany ustawodawcze. Rada zgadza się z Komisją, że ta zmiana powinna być uwzględniona poprzez użycie sformułowania "Bez uszczerbku dla specjalnych przepisów prawa wspólnotowego…" na początku art. 5 ust. 1.

Tytuł III, rozdział I - Swoboda przedsiębiorczości - Ogólny system uznawania dokumentów potwierdzających odbycie kształcenia

27. Art. 10 wniosku Komisji w sposób pomocniczy rozszerza ogólny system na wszystkie przypadki, które nie podlegają automatycznemu uznaniu na podstawie doświadczenia zawodowego lub koordynacji minimalnych wymogów w zakresie kształcenia. Rada uważa, że to rozszerzenie jest zbyt daleko idące; jej zdaniem ogólny system powinien odnosić się tylko do zawodów nie objętych rozdziałem II i III tytułu III, ale również do szczególnych przypadków wymienionych w art. 10 lit. a) - g) wspólnego stanowiska, w których wnioskodawca, chociaż wykonuje zawód objęty tymi rozdziałami, nie spełnia, z przyczyn szczególnych lub wyjątkowych, warunków określonych w tych rozdziałach. Wymienione przypadki dotyczą sytuacji obecnie objętych przez Traktat, zgodnie z wykładnią Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, oraz sytuacji podlegających specjalnym rozwiązaniom na mocy istniejących dyrektyw. Rada dostosowała odpowiednio motyw 10 wniosku Komisji (motyw 14 wspólnego stanowiska).

28. Art. 11 wniosku Komisji przewiduje pięć poziomów kwalifikacji zawodowych. Zamiast wprowadzania piątego poziomu Rada uważa za stosowniejsze utrzymanie czterech poziomów przewidzianych w istniejących dyrektywach, wraz z środkiem wyrównującym przewidzianym w art. 13 ust. 3 wspólnego stanowiska. Wobec tego Rada skreśliła art. 11 ust. 6 wniosku Komisji i odpowiednio dostosowała inne przepisy.

29. Parlament Europejski zaproponował (zmiany 192, 193, 216 i 217) wyjaśnienia do art. 11 ust. 2, 3, 5 i 6, które są zgodne z dorobkiem. W swoim zmienionym wniosku Komisja przyjęła te wyjaśnienia pod warunkiem możliwości dokonania zmian. Przyjęła je również Rada, pod warunkiem możliwości dokonania zmian i z zastrzeżeniem stanowiska Rady, wyjaśnionym w pkt. 28 powyżej.

30. Z powodów podanych przez Komisję w jej zmienionym wniosku Rada nie przyjęła zmian 57 i 218 Parlamentu Europejskiego odnoszących się do art. 11.

31. W art. 11 ust. 4 i art. 13 ust. 2 wspólnego stanowiska Rada dodała możliwość uaktualnienia wykazów w załącznikach II i III na mocy procedury komitologii.

32. Z powodów podanych przez Komisję w jej zmienionym wniosku Rada nie przyjęła wniosku Parlamentu Europejskiego dotyczącego nowego art. 12a (zmiana 59).

33. Z powodów podanych przez Komisję w jej zmienionym wniosku Rada nie przyjęła zmiany zaproponowanej przez Parlament Europejski do art. 13 ust. 1 oraz jego wniosku dotyczącego nowego ust. 1a (zmiana 60).

34. Rada zgadza się z Komisją w jej zmienionym wniosku, że nowy ust. 2a art. 13 zaproponowany przez Parlament Europejski (zmiana 62) jest niepotrzebny w świetle załącznika VII.

35. Parlament Europejski zaproponował kilka zmian odnoszących się do kwalifikacji nabytych na podstawie wykształcenia koncesjonowanego (zmiany 63, 214, 8 i 10 odnoszące się do art. 13 ust. 2b i 2c oraz motywów 7a i 7c). Rada nie przyjęła zmian 214 i 10 z powodów podanych przez Komisję w jej zmienionym wniosku. Rada uważa też za niepotrzebne wprowadzenie dodatków proponowanych w zmianach 63 i 8. Jednakże odnośnie do kwalifikacji nabytych na podstawie wykształcenia koncesjonowanego Rada uważa za konieczne przewidzenie możliwości, że w przypadkach uzasadnionych wątpliwości, przyjmujące Państwo Członkowskie ma prawo sprawdzenia we właściwych instytucjach Państwa Członkowskiego, w którym kwalifikacje zostały przyznane, czy część szkolenia odbytego w placówce w innym Państwie Członkowskim została formalnie zatwierdzona przez placówkę edukacyjną mającą siedzibę w Państwie Członkowskim, w którym przyznano kwalifikacje, czy wydane dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji są takie same jak te, które byłyby przyznane, jeżeli kurs zostałby odbyty w całości w tym drugim Państwie Członkowskim i czy dowody na formalne kwalifikacje dają te same prawa zawodowe na terytorium tego drugiego Państwa Członkowskiego. Rada uważa, że odpowiednim miejscem dla tego przepisu jest art. 46 wniosku Komisji dotyczący dokumentacji i informacji, które mogą być wymagane przez właściwe organy (art. 50 ust. 2 we wspólnym stanowisku Rady).

36. Rada dodała nowy ustęp do art. 14 (art. 14 ust. 3 wspólnego stanowiska Rady), który umożliwia przyjmującemu Państwu Członkowskiemu raczej niż wnioskodawcy wybór środka kompensującego, który powinien być zastosowany w przypadkach gdy chodzi o dokładną znajomość prawa krajowego oraz w pewnych szczególnych przypadkach objętych art. 10 lit. a), b), c), d), f) i g) (patrz pkt 27 powyżej).

37. Z powodów podanych przez Komisję w jej zmienionym wniosku w art. 14 ust. 1 i 2 Rada nie przyjęła proponowanej przez Parlament Europejski zmiany 64 oraz części zmiany 151 odnoszącej się do milczącej zgody. Rada uważa też, że część zmiany 151 odnosząca się do "uzasadnionych i koniecznych powodów" jest zbędna w świetle wymogu "podania wystarczających przyczyn" zawartego w tym samym akapicie. Rada uważa, że pozostała część zmiany 151 spowodowałaby niejasność i dlatego nie przyjęła jej.

38. Rada uznała za konieczne wprowadzenie kilku wyjaśnień do art. 15 i do towarzyszącego motywu 9 (motyw 13 we wspólnym stanowisku Rady), które dotyczą wspólnych platform. Przede wszystkim Rada uważa za stosowne rozpoczęcie tego artykułu od bardziej szczegółowej definicji "wspólnych platform" niż definicja zaproponowana przez Komisję (art. 15 ust. 1 wspólnego stanowiska). Rada uważa, że byłoby niestosownym ustanawianie wspólnych platform, które obejmują tylko kilka Państw Członkowskich i że wobec tego aby można było rozważać utworzenie wspólnej platformy w kontekście tego artykułu, musi ona obejmować przynajmniej dwie trzecie Państw Członkowskich Unii Europejskiej, w tym wszystkie Państwa Członkowskie, które regulują dany zawód. Do motywu została dodana orientacyjna i niewyczerpująca lista możliwych kryteriów, które mają być zawarte we wspólnej platformie.

Rada uważa za konieczne jaśniejsze określenie odpowiednich ról zrzeszeń zawodowych, Państw Członkowskich i Komisji w odniesieniu do wspólnych platform. W tym celu Rada jasno stwierdziła, że:

- nie tylko zrzeszenia zawodowe, ale też Państwa Członkowskie mogą przedkładać Komisji propozycje wspólnych platform (art. 15 ust. 2 wspólnego stanowiska),

- Komisja powinna konsultować się z Państwami Członkowskimi przed podjęciem decyzji, czy projekt wspólnej platformy ułatwiłby wzajemne uznawanie kwalifikacji zawodowych (art. 15 ust. 2 wspólnego stanowiska),

- artykuł ten nie wpływa na kompetencje Państw Członkowskich w zakresie wyznaczania kwalifikacji zawodowych niezbędnych dla wykonywania zawodów na ich terytorium ani na program i organizację ich systemów edukacji i kształcenia zawodowego (art. 15 ust. 4 wspólnego stanowiska).

Rada dodała też wymóg, że zrzeszenia zawodowe przedstawiające projekty wspólnych platform, muszą być reprezentatywne na szczeblu krajowym i europejskim (art. 15 ust. 2 i motyw 13 wspólnego stanowiska). Rada następnie dodała klauzulę dotyczącą przeglądu tego artykułu trzy lata po dacie transpozycji (art. 15 ust. 6 wspólnego stanowiska).

Wiele z wyjaśnień poczynionych przez Radę w art. 15 jest zgodnych z istotą wniosków Parlamentu Europejskiego w jego zmianach 68, 70, 12 i 185. Z drugiej strony Rada nie przyjęła zmiany 188 Parlamentu Europejskiego z powodów podanych przez Komisję w jej zmienionym wniosku.

Tytuł III, rozdział II - Uznawanie doświadczenia zawodowego

39. Komisja zaproponowała uproszczenie art. 4 i załącznika A do dyrektywy 1999/42/WE poprzez zmniejszenie liczby przewidzianych kategorii działalności z sześciu do dwóch (art. 16-19 i załącznik IV do wniosku Komisji). Rada zgadza się z tym, że pożądane jest zmniejszenie liczby kategorii działalności, ale uważa, że liczbę tę powinno się zmniejszyć raczej do trzech niż do dwóch. Zgodnie z tym Rada rozdzieliła art. 17 wniosku Komisji na dwa osobne artykuły (art. 17 i 18 wspólnego stanowiska) oraz przekształciła dwa wykazy z załącznika IV w trzy wykazy.

Rada przyjęła wniosek Parlamentu Europejskiego (zmiana 207), aby zastąpić okres "pięciu lat" okresem "sześciu lat" w art. 17 ust. 1 lit. a), ale jedynie w odniesieniu do działalności, które obejmuje art. 17 wspólnego stanowiska; nie przyjęła ona tej zmiany w odniesieniu do działalności objętych art. 18 wspólnego stanowiska z powodów podanych przez Komisję w jej wspólnym stanowisku. Rada nie przyjęła też części zmiany 207 Parlamentu Europejskiego dotyczącej nowego pkt. (da) w art. 17 ust. 1 z powodów podanych przez Komisję w jej zmienionym wniosku.

40. W celu stosowania się do orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, które wymaga, by uprawnienia wykonawcze przyznane Komisji przez ustawodawcę były wystarczająco szczegółowe, by jasno określały granice takich uprawnień, Rada określiła w art. 19 (art. 20 wspólnego stanowiska), że celem zmiany w drodze procedury "komitologii" wykazów działalności w załączniku IV musi być "aktualizacja lub wyjaśnienie nazewnictwa, o ile nie spowoduje to zmian w działalnościach związanych z poszczególnymi kategoriami". [6]

Tytuł III, rozdział III - Uznawanie na podstawie koordynacji minimalnych wymogów w zakresie kształcenia

41. Rada przyjęła wnioski Parlamentu Europejskiego w jego zmianach 80, 88, 90, 93, 95, 97 i 161 dotyczących przeniesienia do tekstu dyrektywy wykazów dziedzin wiedzy i umiejętności dla zawodów objętych tytułem III rozdział III z załącznika V pkt. 5.1.1, 5.2.1, 5.3.1, 5.4.1, 5.5.1 i 5.6.1. Zamiast tworzenia nowych artykułów Rada włączyła te wykazy do art. 22, 29, 32, 35, 36 i 40 wniosku (art. 24 ust. 3, art. 31 ust. 6, art. 34 ust. 3, art. 38 ust. 3, art. 40 ust. 3 i art. 44 ust. 3 wspólnego stanowiska). Jednakże z powodów podanych przez Komisję w jej zmienionym wniosku Rada nie przyjęła wniosku Parlamentu Europejskiego w zmianie 154, aby skreślić z art. 20 ust. 5 (art. 21 ust. 6 wspólnego stanowiska) możliwość uaktualniania tych wykazów na mocy procedury "komitologii". Dla zachowania spójności Rada przeniosła też wykaz dziedzin wiedzy i umiejętności odnoszący się do architektów z załącznika V pkt 5.7.1 do art. 42 wniosku (art. 46 ust. 1 wspólnego stanowiska).

42. Rada przyjęła również zmiany 96 i 162 Parlamentu Europejskiego, które polegają na przeniesieniu wykazu działalności zawodowych odnoszącego się do położnych i farmaceutów z załącznika V pkt. 5.5.3 i 5.6.3 do art. 38 i 41 wniosku (art. 42 ust. 2 i 45 ust. 2 wspólnego stanowiska).

43. Z powodów podanych przez Komisję w jej zmienionym wniosku Rada nie przyjęła zmian 153 i 128 Parlamentu Europejskiego, które polegały na propozycji dodania przepisów dotyczących psychoterapeutów do art. 20 wniosku i do nowego pkt. 5a załącznika V.

44. Parlament Europejski zaproponował w swojej zmianie 75, że treść art. 20 ust. 6 wniosku powinna być zmieniona w ten sposób, że gdy Państwo Członkowskie przyjmuje przepisy odnośnie do wydawania dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji w dziedzinie objętej rozdziałem III tytułu III, powinno ono notyfikować ten fakt nie tylko Komisji, ale też pozostałym Państwom Członkowskim. Rada przyjmuje tę zmianę w zakresie, w jakim dotyczy ona kwalifikacji odnoszących się do architektów (art. 21 ust. 7 wspólnego stanowiska), ale nie w odniesieniu do innych zawodów objętych tym rozdziałem z powodów podanych przez Komisję w jej zmienionym wniosku. Rada uważa, że to rozszerzenie obowiązku notyfikacji także innym Państwom Członkowskim w odniesieniu do architektów jest uzasadnione różnymi systemami stosującymi się do architektów i do innych zawodów na mocy istniejących dyrektyw.

Z powodów podanych przez Komisję w jej zmienionym wniosku Rada nie przyjęła zmiany 77 Parlamentu Europejskiego, polegającej na zaproponowaniu nowego ust. 6a w art. 20. Jednakże w świetle różnych systemów stosujących się do architektów (patrz poprzedni akapit), Rada przyjmuje do wiadomości, że Komisja wskazała w oświadczeniu, o którym mowa w pkt. 68 poniżej, że jeżeli Państwo Członkowskie ma poważne wątpliwości co do tego, czy dokumenty potwierdzające posiadanie kwalifikacji architekta spełniają kryteria określone w dyrektywie, Komisja przedstawi sprawę grupie ekspertów, o której mowa w oświadczeniu Komisji.

45. Parlament Europejski zaproponował kilka zmian odnoszących się do kształcenia w niepełnym wymiarze godzin w zawodach objętych tytułem III rozdział III wniosku (zmiany 81, 86, 159, 160 i 94). Zgodnie z celem uproszczenia, który leży u podstaw niniejszej dyrektywy Rada wolała scalić w jeden przepis (art. 22 lit. a) wspólnego stanowiska) wszystkie przepisy odnoszące się do szkolenia w niepełnym wymiarze godzin oraz konsekwentnie skreślić art. 23 ust. 4, art. 26 ust. 4, art. 29 ust. 3 akapit trzeci i art. 36 ust. 3 wniosku Komisji.

46. Parlament Europejski zaproponował w swojej zmianie 101, żeby przepis podobny do art. 22 ust. 3 wniosku Komisji, dotyczący kształcenia i szkolenia ustawicznego, został zawarty w art. 40 w odniesieniu do farmaceutów. Rada zgadza się z poglądem Komisji w jej zmienionym wniosku, ze tego rodzaju przepis powinien stosować się w odniesieniu do wszystkich zawodów objętych tytułem III rozdział III. Dlatego też Rada wprowadziła pojedynczy przepis (art. 22 lit. b) wspólnego stanowiska) o tej treści, co spowodowało skreślenie art. 22 ust. 3 wniosku Komisji.

47. Rada dodała kilka przepisów w rozdziale III tytułu III, jak też w załącznikach, które uwzględniają przystąpienie dziesięciu nowych Państw Członkowskich do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r. i które oparte są na odpowiednich dostosowaniach do istniejących dyrektyw, zawartych w odpowiednich aktach przystąpienia.

Rada dodała również przepisy w odniesieniu do kwalifikacji pielęgniarek i położnych przyznanych w Polsce, które uwzględniają ustawodawstwo wprowadzone w Polsce od momentu zawarcia Aktu Przystąpienia, o którym mowa powyżej (art. 33 ust. 3 i art. 43 ust. 4 wspólnego stanowiska).

48. Rada poprawiła też datę w art. 21 ust. 2 lit. a) i art. 39 ust. 2 wniosku Komisji z 3 października 1989 r. na 3 października 1990 r. (art. 23 ust. 2 lit. a) i art. 43 ust. 2 wspólnego stanowiska).

49. Z powodów podanych przez Komisję w jej zmienionym wniosku Rada nie przyjęła zmiany 155 Parlamentu Europejskiego, polegającej na zaproponowaniu skreślenia art. 23 ust. 6 wniosku Komisji.

50. Parlament Europejski zaproponował w zmianie 156 do akapitu drugiego art. 24, że, na mocy procedury "komitologii", powinno być możliwe włączenie do załącznika V pkt 5.1.4, nie tylko nowych specjalności medycznych wspólnych dla wszystkich Państw Członkowskich, ale też nowych specjalności medycznych wspólnych dla ograniczonej liczby Państw Członkowskich. Komisja nie przyjęła tej zmiany w jej zmienionym wniosku. Rada opowiedziała się za rozwiązaniem kompromisowym, w którym nowe specjalności medyczne mogłyby być włączone, jeżeli są one wspólne dla przynajmniej dwóch piątych Państw Członkowskich (art. 26 drugi akapit i motyw 17 wspólnego stanowiska). Pociąga to za sobą ponowne rozdzielenie specjalności medycznych między załącznik V pkt 5.1.4 (pkt 5.1.3 wspólnego stanowiska) i załącznik VI pkt 6.1.

Rada uważa za niepotrzebne przeniesienie wykazów praw nabytych lekarzy specjalistów z załącznika VI pkt 6.1 do załącznika V nowy pkt 5.1.4a, jak zostało to zaproponowane przez Parlament Europejski w jego zmianach 158, 127, 132, 178/rev.2, 133 i 215.

51. Do tytułu II wspólnego stanowiska (patrz pkt 19-24 powyżej) Rada włączyła istotę zmiany 87 Parlamentu Europejskiego, proponującej nowy art. 28a.

52. Podobnie jak w przypadku specjalności medycznych (pkt 50 powyżej), Rada ponownie wprowadziła możliwość automatycznego uznawania specjalności dentystycznych wspólnych dla przynajmniej dwóch piątych Państw Członkowskich. Zgodnie z tym Rada uważała za konieczne dokonanie rozróżnienia między podstawowym szkoleniem dentystycznym (art. 34 załącznik V pkt 5.3.2 wspólnego stanowiska) i specjalistycznym szkoleniem dentystycznym (art. 35 i załącznik V pkt 5.3.3 wspólnego stanowiska). Spowodowało to skreślenie pkt 6.2 w załączniku VI do wniosku Komisji i art. 34 ust. 3 i 4, które odnoszą się do tego punktu załącznika VI.

53. Z powodów podanych przez Komisję w jej zmienionym wniosku Rada nie przyjęła zmiany 92 Parlamentu Europejskiego, polegającej na zaproponowaniu nowego ust. 2a w art. 35.

54. Z powodów podanych przez Komisję w jej zmienionym wniosku Rada nie przyjęła zmian 98 i 19 Parlamentu Europejskiego, polegających na zaproponowaniu nowego ust. 1b w art. 40 oraz odpowiadającego temu nowego motywu 19a.

55. W swoich zmianach 162, 163, 104 i 18 Parlament Europejski zaproponował, by odstępstwo dotyczące aptek zawarte w art. 2 ust. 2 dyrektywy 85/433/EWG zostało utrzymane w art. 41 ust. 2a, 2b lub 4a i aby była o nim mowa w motywie 19 wniosku. Rada przyjęła utrzymanie tego odstępstwa, ale uważa, że lepszym miejscem dla niego byłby art. 20 wniosku (art. 21 ust. 4 wspólnego stanowiska), ponieważ dotyczy ono automatycznego uznawania dokumentów potwierdzających posiadanie kwalifikacji.

56. Rada utrzymała też odstępstwo dotyczące aptek zawarte w art. 5 akapit drugi dyrektywy 85/433/EWG i w art. 41 wniosku (art. 45 ust. 4 wspólnego stanowiska).

57. Z powodów podanych przez Komisję w jej zmienionym wniosku Rada nie przyjęła zmiany 212 Parlamentu Europejskiego, polegającej na zaproponowaniu nowego art. 45a.

Tytuł III, rozdział IV - Wspólne przepisy w sprawie prowadzenia działalności gospodarczej

58. Rada przeniosła pkt 2 lit. b) załącznika VII wniosku Komisji do art. 46 (art. 50 ust. 2 wspólnego stanowiska), uważając, że powinien on być zawarty w tym artykule, a nie w załączniku.

59. Rada przeniosła art. 46 ust. 2 wniosku Komisji z tytułu III do art. 52 tytułu V (art. 56 ust. 2 wspólnego stanowiska), uważając, że przepis ten powinien stosować się nie tylko w odniesieniu do prowadzenia działalności gospodarczej, ale też w odniesieniu do transgranicznego świadczenia usług. Rada następnie rozszerzyła ten przepis na wymianę informacji w obu kierunkach między właściwymi organami Państwa Członkowskiego przyjmującego i pochodzenia, tak jak zostało to zaproponowane przez Parlament Europejski w jego zmianie 110, oraz dodała szczególne odniesienie do "podjętych postępowań dyscyplinarnych lub nałożonych sankcji karnych", stwierdzając jasno, że wymiana informacji musi odbywać się w poszanowaniu dla prawodawstwa rządzącego danymi osobowymi.

60. Rada zmieniła art. 47 ust. 2 wniosku (art. 51 ust. 2 wspólnego stanowiska) w celu przewidzenia dodatkowego miesiąca w przypadkach objętych rozdziałem I i II tytułu III, zgodnie z terminem przewidzianym w istniejących dyrektywach.

61. Z powodów podanych przez Komisję w jej zmienionym wniosku Rada nie przyjęła zmiany 113 Parlamentu Europejskiego, polegającej na zaproponowaniu nowego ust. 2a w art. 48.

Tytuł IV - Szczegółowe zasady wykonywania zawodu

62. Rada przeniosła art. 49 (art. 53 wspólnego stanowiska) w sprawie znajomości języków do tytułu IV, który dotyczy nie tylko prowadzenia działalności gospodarczej, ale także świadczenia usług. Rada następnie skreśliła art. 49 ust. 2 wniosku, gdyż uważa, że zawiera on zobowiązanie osiągnięcia wyniku, czego nie można zagwarantować. Rada nie przyjęła zmiany 144 zaproponowanej przez Parlament Europejski, gdyż uważa, że dyrektywy powinny być kierowane do Państw Członkowskich, a nie do migrantów.

63. Zgodnie z istniejącymi dyrektywami Rada ograniczyła zwolnienie przewidziane w art. 51 (art. 55 wspólnego stanowiska) do lekarzy i lekarzy dentystów.

Tytuł V - Współpraca administracyjna i kompetencje wykonawcze

64. Z powodów podanych przez Komisję w jej zmienionym wniosku Rada nie przyjęła zmian 116, 117 i 118 Parlamentu Europejskiego, które miały zastąpić określenie "właściwe organy" określeniem "zrzeszeniami zawodowymi lub podobnymi właściwymi instytucjami" w art. 52 wniosku i które przyznałyby tym instytucjom rolę punktów kontaktowych na mocy art. 53. Z tych samych powodów nie przyjęła ona związanej z tym zmiany 136 Parlamentu w art. 8 ust. 1. Co więcej, Rada nie widzi przekonywującego powodu, by zamieniać określenie "właściwe organy" określeniem "właściwe instytucje".

65. Rada zmieniła ostatni akapit art. 53 wniosku (art. 57 wspólnego stanowiska), aby jasno stwierdzić w interesie proporcjonalności, że punkty kontaktowe nie są zobowiązane do systematycznego informowania Komisji o wszystkich zapytaniach, które otrzymują.

66. Rada stwierdziła jasno w nowym motywie (motyw 28 wspólnego stanowiska), że do każdego Państwa Członkowskiego należy określenie, w jaki sposób jego punkt kontaktowy, który ma ono wyznaczyć, współpracuje z innymi urzędami działającymi w tym Państwie. Ten motyw przejmuje też na siebie kilka elementów nowego motywu 23a zaproponowanego przez Parlament Europejski w zmianie 26.

67. Rada skreśliła art. 54 ust. 3 wniosku Komisji, ponieważ uważa, że treść tego ustępu jest raczej sprawą regulaminu wewnętrznego komitetu ustanowionego przez ten artykuł, niż tej dyrektywy.

68. W swoich zmianach 119 i 120 Parlament Europejski proponuje, żeby na mocy art. 54 wniosku ustanowić raczej dwa komitety zamiast jednego. Rada nie przyjęła tych zmian z powodów podanych przez Komisję w jej zmienionym wniosku.

Parlament Europejski wysunął też wiele propozycji w zmianach 119 i 120, jak i w zmianach 27, 180, 181, 182, 183, 83 i 157, dotyczących organizacji pracy komitetu i ustanowienia grupy ekspertów wspierających Komisję (motywy 24, 24a, 24b, 25a i art. 23a, 24 ust. 2a, 2b i 2c). Rada zgadza się z Komisją, że te sprawy powinno się pozostawić Komisji i wewnętrznemu regulaminowi komitetu oraz że nie powinny one być regulowane w tekście dyrektywy. W tym kontekście Rada przyjęła do wiadomości oświadczenie Komisji w sprawie utworzenia i działania grupy ekspertów, w szczególności w kontekście art. 54, 15 i 20 ust. 6.

Tytuł VI - Inne przepisy

69. Do art. 55 wniosku Rada dodała nowy ustęp (art. 59 ust. 2 wspólnego stanowiska), który przewiduje, że co pięć lat Komisja ma składać sprawozdanie w sprawie wykonania dyrektywy.

Z powodów podanych przez Komisję w jej zmienionym wniosku Rada nie przyjęła dodatków do art. 55 i związanych z nim nowych motywów 21a i 22a, zaproponowanych przez Parlament Europejski w jego zmianach 187, 122, 23 i 186.

70. Z powodów podanych przez Komisję w jej zmienionym wniosku Rada nie przyjęła zmian 168, 123 i 124 Parlamentu Europejskiego, w których proponuje się zmiany do art. 56 ust. 2 i nowy art. 56 ust. 2a odnoszący się do klauzuli derogacyjnej.

71. Rada dodała wyjaśnienie w interesie jasności prawnej w art. 57 wniosku (art. 61 wspólnego stanowiska), gdzie stwierdza się jasno, że uchylenie dyrektyw niniejszą dyrektywą nie będzie miało wpływu na wszelkie akty przyjęte na ich podstawie.

Załączniki

72. Jak wyjaśniono powyżej (patrz pkt. 41, 42, 47, 50, 52 i 58), Rada przeniosła część treści załączników do odpowiednich artykułów dyrektywy, przeredagowała niektóre załączniki oraz dodała do nich materiał odnoszący się do Państw Członkowskich, które przystąpiły do Unii Europejskiej dnia 1 maja 2004 r. na podstawie postanowień w odpowiednich aktach przystąpienia, dodając odpowiedni materiał do istniejących dyrektyw.

73. Rada uznała za niepotrzebną i nie przyjęła zmiany 126 Parlamentu Europejskiego, dodając zawód "przewodnika turystycznego" do załącznika II dla Grecji.

Inne zmiany Parlamentu Europejskiego

74. Rada nie przyjęła kilku innych zmian zaproponowanych przez Parlament Europejski, gdyż uważa je za niepotrzebne.

IV. WNIOSKI

75. W swoim wspólnym stanowisku Rada przejęła znaczną liczbę zmian zaproponowanych przez Parlament Europejski. Przypadki nie przyjęcia przez Radę zmian proponowanych przez Parlament Europejski uzasadnione były głównie powodami podanymi przez Komisję w jej zmienionym wniosku.

Chociaż Komisja wolałaby, aby wspólne stanowisko Rady pozostało bliższe jej wnioskowi, zwłaszcza odnośnie do tytułu II w sprawie tymczasowego i okazyjnego transgranicznego świadczenia usług, przyjęła ona wspólne stanowisko jako zadowalający pakiet kompromisowy.

[1] Dz.U. C 181E z 30.7.2002, str.183.

[2] Dz.U. C 61 z 14.3.2003, str.67.

[3] Dz.U. C 97 E z 22.4.2004, str. 231.

[4] COM(2004) 317 - 8722/04

[5] Wspólne stanowisko używa numeracji ciągłej. Ponieważ powoduje to, że motywy, artykuły i/lub ustępy w stanowisku wspólnym mają numery różniące się od numerów wniosku Komisji, niniejszy dokument wspomina oba numery: we wniosku Komisji i we wspólnym stanowisku.

[6] Z tego samego powodu Rada określiła granice uprawnień wykonawczych przewidzianych w art. 23 ust. 6 i 24 wniosku (art. 25 ust. 5 i 26 wspólnego stanowiska).

-------------------------

 

 
 

Copyright © 2016